Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

δυο αφόρητα παρανοικά κουρέλια

είναι άραγε σύμπτωση ή ευκολία που
τα πιο ψαγμένα και αινιγματικά κείμενα 
ξεκινάνε με νύχτες
με υγρά πεζοδρόμια
νοτισμένα παράθυρα 
και άλλα αστικά καθημερινά βασανάκια
?

δε σου αρκεί, αστικέ βασανισμένε τύπε,
μια πασχαλιά στη μέση της πόλης,
ένα χαμόγελο που το περιμένεις από στιγμή σε στιγμή,
το πρώτο - γαμημένο - κοντομάνικο

ο αστικός ρομαντισμός
που, χαζοί κι εμείς, τον ταυτίσαμε με τη νυχτερινή υγρασία

και μουχλιάσαμε
περιμένοντας ένα λάθος χαμόγελο.

--





Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

παρακαταθήκη

πιέζομαι να γράψω
γιατί με ξεζουμισμένο μυαλό κοιμάμαι καλύτερα
δε βλέπω κι εφιάλτες
και η άνοιξη μπαίνει ομαλά

με κοκκινόλευκο βραχιόλι
και αντηλιακό τριαντάρι

ο χειμώνας φεύγει και καλά

όπως κάθε χρόνο

και μένω 
μισή ώρα πριν το μάρτιο

να ψάχνω τζάκι να ανάψω
γιατί ήταν ένα από τα πράγματα που δεν πρόλαβα να κάνω το χειμώνα.

κοίτα να δεις
απωθημένα μιας άλλης εποχής.

έτσι θα λέμε από αύριο
ψάχνοντας τον κούκο στη μισοανθισμένη

ρημάδα

αμυγδαλιά.






(ένα από αυτά τα κείμενα 
που συμβαδίζει με τα σημεία των καιρών
και με τον καιρό ίσως ξεχάσω ότι το γέννησα)

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

this is not a love song

έχοντας σαν χόμπι τον κυνισμό και τη νευρικότητα,
καμιά φορά οι λέξεις καταπίνονται.

έχοντας σαν προτεραιότητα τη βιασύνη,
καμιά φορά τα λόγια τα κλείνει η πόρτα του λεωφορείου.

μην απατάσαι. τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

ήθελα να σου πω πόσο μ'αρέσει που μιλάς με καθαρή άρθρωση.
που δεν είσαι φασίστας.
που δε σε νοιάζουν οι χάρτες και τα σύνορα.
που δεν κοιτάς πίσω από τα νοήματα. στα μάτια σου όλα είναι διδιάστατα καρτούν από την αρχή.
που γουστάρεις να μαθαίνεις, τα μάτια σου είναι αθώα όταν ακούς

που χαίρεσαι να διαβάζεις
που δεν προσπαθείς, γαμώτο, δεν προσπαθείς να είσαι
να κάνεις κάτι για να το κάνεις
καμιά φορά τα πιο απλά είναι και αυτά για τα οποία πασχίζουμε περισσότερο
και γουστάρω που ξέρεις ότι δε χρειάζεται

γουστάρω το λεξικό σου που ξεκινάει με τη λέξη αβίαστα

με κάτι τέτοια κινηματογραφικά επίσης






δε θέλω να είμαι ο κρυπτονίτης σου
αλλά πόσο μ'άρεσε όταν μου είπες ότι αν ήσουν υπερήρωας θα ήμουν η αδυναμία σου

είναι μαγκιά
κι ας την αποφεύγω αυτή τη λέξη

είναι μαγκιά και καύλα η ακομπλεξάριστη αγάπη
η ανιδιοτελής
η αβίαστη
αυτή χωρίς στερητικά α-

η ηλιόλουστη
κι ας έχει συννεφιά

αυτή που δε σε κάνει χαζορομαντικό, ούτε να συμβιβάζεσαι,

αυτή που απλά συμβαίνει.

που προκύπτει.


κρίμα να τα κρατάς μέσα σου.
δε γίνεσαι λιγότερο σκληρός καριόλης αν αγαπάς.

δε θέλουν έρωτα απαραίτητα οι αγάπες

και αν τίποτα από όλα αυτά δε σε έπεισε
σκέψου κι αυτό

αν δεν αγαπούσαμε
δε θα επαναστατούσαμε












Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

απολυτήριο

σχεδόν αμήχανα, λίγο πριν τις δώδεκα, 
μετράω τα "τελευταία για φέτος"
και τα "πρώτα για φέτος"
με το "φέτος" να έχει διπλή σημασία , ποιος τη χάρη του.
φέτος λοιπόν ο αιώνας ενηληκιώνεται. να το το reason to drink. 
δε νιώθω το λόγο να σε αποχαιρετήσω με κάποιου είδους απολογισμό, είσαι μεγάλο παιδί πια. έμαθες να συλλογίζεσαι.
σε χειροκροτώ όρθια για την ωραία παράσταση ζωής και περιμένω τη δεύτερη πράξη, την παράταση , την περιοδεία και τις πρώτες σου συνεντεύξεις.

ρε φίλε, καλή χρονιά
ξέρεις εσύ, μεγάλο παιδί είσαι,
θα ζήσουμε την κάθε στιγμή
και θα είμαστε καλά
και θα είμαστε κακά παιδιά
και θα κλαίμε όταν μας έρθει
και θα απαντάμε στις κλήσεις
και θα φοράμε ζακέτα
και θα πηγαίνουμε στον οδοντίατρο
και θα βλέπουμε εφιάλτες
και θα οδηγάμε με τα παράθυρα ανοιχτά
και θα τραγουδάμε
και ίσως να ερωτευτούμε κιόλας. 

[κι ας είναι ακόμα πέρσι, όπως λέει και η μαμά μου.] 

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

naughty and nice

- γεια σου, τρελή
- γεια σου, αδέσποτε

και κάπως έτσι άρχισε να χαμογελάει ο χειμώνας.

με τα σκιάχτρα της γιορτής να ανάβουν κάθε βράδυ
και να μοιάζουν το πρωί αδικημένα
και αργοπορημένα

είναι σχεδόν εθιστικό να σε ψάχνω μέσα στην πόλη
κατά βάθος ξέροντας ότι δε θα σε βρω

κατά βάθος ξέροντας ότι με ψήνει η επί ματαίω αναζήτηση
ίσα ίσα να έχω κάτι να ψάχνω,
να μου δημιουργώ τα Χ στο χάρτη
(πάλι καλά που ο χάρτης ξεκινάει με Χ)

είναι σχεδόν αστείο πόσο πολίτικαλι κορέκτ είμαι στη δουλειά 
όσο το μυαλό μου ψάχνει μέσα στην πόλη πρόσωπα και αιτίες

είναι πλέον γραφικό το πόσο περισσότερο καλικάντζαρος νιώθω 
κάτω από το καπέλο  -καικαλά- καλικάντζαρου από τα τζάμπο
η αληθινή προέκτασή μου

-γεια σου, τρελή
-γεια σου, αδέσποτε

και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι καλικάντζαροι την αντίστροφη μέτρηση για την ενηλικίωση του χρόνου.

χωρίς γλυκά φέτος, μόνο λίγα και κερασμένα.

με χρονοδιακόπτη στα φωτάκια.

με μπλε φωτάκια στο μπαλκόνι.

έτσι,

μεταμοντέρνα φέτος.





Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

26

σαν να πέρασε το νοητό φράχτη
ή μέσα στη συνεχή νύστα , μετρώντας προβατάκια , πήδηξε κι αυτή το φράχτη

και τώρα πια βγάζει τα παπούτσια αφού λύσει τα κορδόνια

εκτιμά περισσότερο ένα ζεστό τσάι παρά μια κερασμένη μπύρα

την ενοχλεί που στο σούπερ μάρκετ δεν έχει προσφορά στο ψωμί του τοστ

κουβαλά μόνο τσάντες πλάτης

για να σε φιλήσει θα είναι ενθουσιασμένα μέχρι και τα δάχτυλα των ποδιών της

θα της είναι απαραίτητα τα τσιπς και τα υπόλοιπα ξηροκάρπια με τη μπύρα

θα κάνει συνεργάτες - κι ας μην ξέρει ακριβώς τι σημαίνει αυτό

θα σε κερνάει - θα σε κερνάει είπα, βάλτα μέσα

μερικοί θα της μιλάνε - θεός φυλάξοι - στον πληθυντικό

θα ξέρει γιατί - και πώς - περισσότερο από κάθε άλλη φορά

θα στραβοπατάει και θα ξέρει ποιο κόκαλο πονάει

θα τραγουδάει και θα κλαίει με την ίδια ένταση - ποτέ πια κρυφά.

μαμά, είμαι το ίδιο ρεμάλι , μην ανησυχείς. 

απλώς μεγαλώνω.



Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

cherchez la femme

ξανάρχισα να ταυτίζομαι με τα κείμενα αλλωνών
τα long poetry της πόλης

στους ίδιους δρόμους που κινούμαστε όλοι
στους ίδιους δρόμους που προσπαθούμε να ξεκαυλώσουμε πηγαίνοντας στη δουλειά

παρατάω τις δουλειές που δεν έχουν νόημα
όπως το να πείσω το γάτο μου ότι το στρώμα μου δεν είναι νυχοκόπτης
ή το ότι δε ζαλίζομαι κάθε πρωί από την έλλειψη σιδήρου 

ή το ότι θα σταματήσω να κοιμάμαι ανάποδα στο κρεβάτι με το μαξιλάρι στα πόδια

ή το ότι θα σταματήσω να τραγουδάω ντίσνευ μέχρι να βραχνιάσω

και συνεχίζω να πιστεύω σε μια συννεφιά που δε θα'ρθει

και συνεχίζω να σκέφτομαι με ρήματα κίνησης, όχι στατικά

παρόλο που τα πόδια μου δεν αντέχουν άλλο.

Ίσως ένα πρωί να ξυπνήσω λούτρινη
και σταματήσω να κινούμαι

τότε όμως θα δακρύζω συνεχώς
γιατί θα πονάνε τα μάτια μου κοιτώντας το ίδιο σημείο
 θα σε χρειάζομαι εκεί να με κινείς
και να μου αλλάζεις μπαταρίες,
αν φυσικά είμαι τυχερή και είμαι από εκείνα τα λούτρινα που μιλάνε
θα έχω μια φράση που θα απαντάει σε όλα

θα χωράω στην τσάντα σου
και κάθε φορά που θα την ανοιγεις θα χαίρεσαι που θα με βλέπεις
θα σου πιάνω χώρο και θα αναρωτιέσαι γιατί με πήρες μαζί

δε θα με χρειάζεσαι
αλλά θα χαίρεσαι να με αγγίζεις.