Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

4 στιγμές

Ξύπνησα, επειδή κάτι μου μύρισε καμένο. Σηκώθηκα, και στο διάδρομο είδα πατημασιές καπνισμένες, και πουθενά εσένα. Τα ρούχα μου μύριζαν καπνό, τα μαλλιά και τα χέρια μου ήταν ξερά και καπνισμένα και δε θυμόμουν τι είχε συμβεί..
Όλα ήταν όπως και χτες, όπως και κάθε μέρα, και δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, τι είχε καεί και είχε σημαδέψει και εσένα και εμένα..
Κοίταξα τις φωτογραφίες σου, και σε όλες μου χαμογελούσες, όπως πάντα, μόνο που το φόντο είχε χαθεί..
Και τότε θυμήθηκα.
Εγώ το είχα κάνει.
Είχα καταστρέψει τις στιγμές.
Είχα ξεχάσει, μάλλον αμελήσει να φυλάξω την κάθε στιγμή, γιατί δεν μπορούσα να τις ζήσω όταν συνέβαιναν..
Είχα ξεχάσει να σε αγαπήσω όσο μου είχες υποσχεθεί.
Είχα ξεχάσει ότι αφού η στιγμή θα έχει περάσει, αυτό που μένει είναι να ζωγραφίσουμε μαζί το φόντο της..
Και χωρίς τις στιγμές έχασα τα χρώματα, έχασα τα σχήματα, έχασα το πρόσωπό σου.
Ξέχασα ότι μια στιγμή έχει μέσα της λέξεις, λέξεις που μπορεί να μην ειπώνονται καν, ξέχασα οτι οι λέξεις περιγράφουν τις στιγμές και οι σκέψεις τις αγκαλιάζουν..
Ξέχασα ότι οι στιγμές είναι το φυτίλι και οι σκέψεις το προσάναμμα..
Αλλά δυστυχώς θυμήθηκα ότι οι λέξεις είναι τα σπίρτα...


--


We enter winter once again...

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Εγωιστικό αλλά δανεικό

Είμαι ότι καλύτερο σου έχει συμβεί.
Πηγάζω από μέσα σου, σε κάνω επιτέλους να νιώθεις.
Βάφω κόκκινα τα μάτια σου, κάνω το αίμα σου να κυλάει επιθετικά.

Μ'αγαπάς
Με μισείς
Με σιχαίνεσαι
Με αγκαλιάζεις
Με πετας
Με πατάς
Με φιλάς

Γεμίζεις το στόμα σου με λάσπη προσπαθώντας να με καθαρίσεις.
Σε γεμίζω, σε αδειάζω, σε πονάω, σε καταστρέφω, σε αναγεννώ.
Είμαι ένα γλιστερό συναίσθημα, που μαλάζοντάς το το κάνεις ότι θες..

Μόνο μη μου δώσεις όνομα.
Ξέρεις ότι αυτό θα με σκοτώσει..

Αν μου δώσεις όνομα, θα πάψεις κι εσύ να υπάρχεις μαζί μου..
Θα γεμίσω τότε τα κενά μου με τα απομεινάρια σου και θα τα πάρω μαζί μου.
Θα τα φυλάξω
μα δε θα τους δώσω όνομα..
Θα είναι εσύ
χωρίς να το ξέρουν..


--



Something small falls out of your mouth and we laugh..
I prefer something better,
I prefer something better...

--

Note to self : Can't stop growing old...

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Random

Την είδα τελευταία φορά να στέκεται στο περβάζι του παραθύρου της.
Δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την παρουσία μου.
Την είδες εσύ τελευταία φορά την ίδια νύχτα, την περάσατε μαζί.
Αλλά δεν είπε ούτε μία κουβέντα.
Την βρήκαν σήμερα το μεσημέρι στο σπίτι της.

Το σημείωμα που είχε αφήσει ήταν μια λευκή σελίδα.
Όλα τα υπόλοιπα τα είχες γράψει εσύ πάνω της, με τα χέρια σου ή με ό,τι άλλο έβρισκες μπροστά σου.

Μόλις το έμαθες, μια λευκή λάμψη σε γονάτισε,
και από τοτε δεν ξαναείδες τίποτα.


Τα μάτια σου θα αντικρίζουν για πάντα απο δω και πέρα τις τελευταίες τις λέξεις.


--
  

Pushing her white face into the mirror
Aching inside me
And turn me round
Just like the old days



Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Die fetten Jahre sind vorbei

και εσύ δε δείχνεις να το καταλαβαίνεις.

Έχει περάσει η εποχή που δε μας ένοιαζε η μορφή που παίρνουν οι νύχτες.

Πλέον κι εγώ αρχίζω να φοβάμαι τις νύχτες.

Τότε είναι που αλλάζει η μορφή σου.
Τότε είναι που η πόλη τυλίγεται γύρω σου και εσύ πιόνι του σκακιού στα τρίσβαθά της.
Τότε είναι που το φιλμ της σύντομης ζωής σου καίγεται στο διάφανο τασάκι, και ο καπνός γεμίζει το χώρο.
Τότε είναι που κρεμάς την καθημερινή σου μάσκα να ξεκουραστεί και καθαρίζεις το άδειο σου πρόσωπο.
Τότε είναι που σιγά σιγά δένεις τους κόμπους της λύτρωσής σου
και δένεις το σκοινί στο πιο ψηλό κλαδί.
Από κει ψηλά θα έχεις θέα
και δε θα'σαι μόνος
αλλά ούτε και μαζί τους.
Μήπως φοβάσαι της ημέρας το φως,  γιατί οι άλλοι ξενυχτάνε τραγουδώντας?

--



--


Decide what's clear and what's within a haze
what you should take and what to give..

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Ρομπότ.

Ζω την ίδια μέρα ξανά και ξανά.
Πρωί.
Ήλιος.
Καφές.
Μεσημέρι.
Τηλεόραση.
Ζέστη.
Βράδυ.
Αναποφασιστηκότητα.
Και δεν καταλαβαίνω καν πότε ήρθε η νύχτα.
Θέλω να φωνάξω κάθε φορά αλλά δε βρίσκω το λόγο.
Θα το κάνω αύριο, λέω.
Που όλα θα είναι ίδια με χτες.

Ξαναζώ το χτες κάθε αύριο...

Τέλεια..
Ελπίζω τουλάχιστον να μη μεγαλώσω άλλο..
Τι λέω..
Ποτέ δε βγήκε κάτι καλό από τη μονοτονία...

--

-Τα διάβασες κι σύ τα παραπάνω?
-Ναι, οι γνωστές μαλακίες.. κάθε μέρα τις ίδιες ακούω...



--


Ξύπνησα πάλι κουρδισμένος
σαν να με γέννησε η ίδια ιστορία...

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Amplifier

 

E, εσυ!

Ναι, ναι, εσύ!
Ποιος είσαι? Δεν σε αναγνωρίζω.
Τι δουλειά έχεις μέσα στο κεφάλι μου?
Τελικά δεν μπόρεσα να σε ελεγξω, ε?
Και κατέληξες να τριγυρνάς και μαζί σου να τριγυρνάω και εγώ μέχρι να ζαλιστώ.
Καλύτερα έτσι. 
Θολά όλα μοιάζουν φιλικότερα, πιο χαμογελαστά, και είναι όλα αυτά χάρη σε σένα!?


Οχι.
Δε μ'αρέσει ο εξωραισμένος μου εαυτός.
Αρέσει ίσως στους άλλους?
Μπα.
Ποτέ δε μου το έδειξαν.
Ε, εσυ!
ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΕΔΕΙΞΑΝ ΣΕ ΣΕΝΑ?
Εσύ τα κάνεις όλα να φαίνονται λιγότερο αιχμηρά, απαλύνεις τις γωνίες και μειώνεις το τρίξιμο των βημάτων.. 
Μήπως μπορείς να μου δείξεις έναν τρόπο να δειξω τον εαυτό μου χωρίς να εκτεθώ?


Ξέρω.
Το βρήκα.
Θα μπεις εσύ στα κεφάλια των άλλων.

--

There's a loaded gun staring at my face.
My only question is: what's it gonna say?
I'll let it choose
which part of my body I want to get rid of
tell me the truth
Have you never been tempted by that trigger?

--

We have the right to blow our minds, as crazy as it seems
the only place you're truly free is cosy in your dreams..



Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

3:50 am

Είσαι ευτυχισμένη? με ρώτησε
Τι να απαντησω..
αν απαντησω οχι θα αρχίσει τις ερωτήσεις..
γιατί?
Τι σου λείπει?
Δεν σου είναι αρκετά όλα αυτά?
Και αν απαντήσω ένα -αν και ανέκφραστο- ναι, θα χαμογελάσει αβεβαια και θα φύγει..
Και θα με ρωτήσει ξανά την επόμενη μέρα, λες και κάτι θα έχει αλλάξει..
Όχι,όχι, δεν σε κατηγορώ, ίσα ίσα.. χαίρομαι που ενδιαφέρεσαι για την ακεραιότητά μου..

Η αλήθεια όμως είναι ότι... δεν ξέρω
δεν ξέρω ΤΙ είμαι..
τι είμαι την κάθε στιγμή
γιατί αλλάζω
και απο τη μια στιγμή στην άλλη δε με αναγνωρίζω
με ψάχνω για να με ρωτήσω
αν νιώθω ευτυχισμένη με αυτή τη μορφή
αν νιώθω ο εαυτός μου μέσα στο δέρμα που επέλεξα να έχω


οπότε δεν μπορώ να σου απαντήσω στα σίγουρα 
αν είμαι ευτυχισμένη σήμερα.
Ξαναέλα αύριο
και πού ξέρεις
αυτός που θα σου ανοίξει την πόρτα παριστάνοντας εμένα 
να ξέρει πραγματικά πώς νιώθω...



--



Since I was born I started to decay
Now nothing ever, ever goes my way...

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

When is the word but a sigh?





Tελικά πόσο σε βοηθάει μια αποκάλυψη?
Στο τέλος νιώθεις ακόμα πιο γυμνός, και ότι και να κάνεις είναι πλέον αδύνατο να καλυφθείς.
Κρυώνεις περισσότερο απο πριν αλλά δεν υπάρχει τίποτα να σε σκεπάσει.
Καλά τα κατάφερες, λέω γελώντας, χαρούμενος που δεν είμαι στη θέση σου.
Όταν με χρειαστείς θα ειμαι εδώ, λέω αλλα εσύ δεν καταλαβαίνεις τι λέω, γιατί τα γέλια μου πνίγουν τις λέξεις.
Είσαι γυμνή και παγωμένη τώρα γιατί εσύ το διάλεξες
και στους τέσσερις τοίχους του μυαλού σου δεν κρέμεται πλέον τίποτα..
Το μυαλό σου είναι πλέον γυμνό, σαν το κορμί σου, γιατί σε μια στιγμή αδυναμίας δεν άντεξες και τα πέταξες όλα..
Αναρωτήσου τι απομένει..
Αναρωτήσου τι θα γίνει αν προσπαθήσεις να μιλήσεις..
Μπορείς ή έχεις πετάξει και τις λέξεις?






--

When can I take you from this place?
When is the word but a sigh?
When is death our lone beholder?
When do we walk the final steps?
When can we scream instead of whisper?

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Aκόμα ένα βράδυ





Πολλά πρωινά ξυπνάω και εύχομαι να μην το είχα κάνει, εύχομαι να είχα μείνει μέσα στο όνειρο.. Πιέζω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι προσπαθώντας να συνηθίσω την πραγματικότητα, ταυτόχρονα όμως προσπαθώντας να την κάνω να εξαφανιστεί και να συνεχίσω το όνειρο. 
Όλα αυτά που σκέφτομαι είναι εκεί, σαν μια παρουσία δίπλα στο κρεβάτι μου, με κοιτάζουν κοροιδευτικά μόλις ξυπνήσω, έτοιμα να ρίξουν τη σκιά τους πάνω από το κεφάλι μου, να με κάνουν να ξεχάσω το όνειρο που μόλις είχα κάνει σπίτι μου.
Πρέπει κάθε πρωί να ξαναχτίζω τον εαυτό μου από την αρχή και στα κενά που μένουν να χώνω όπως όπως ότι βρω μπροστά μου και όταν δε μου φτάνουν αυτά να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου προσπαθώντας να μη συναντήσω κανενός το βλέμμα..
Μετράω ενα ένα τα χάπια που θα με κάνουν ξανά ''άνθρωπο'', γιατί άνθρωπος δεν υπήρξα ποτέ. Ζούσα πάντα στη σκιά του εαυτού μου παρατηρώντας τις κινήσεις μου. Όταν όμως ήρθε η μέρα και η σκιά χάθηκε, έπρεπε αλλού να στηρίζω το βάρος των χεριών μου, έπρεπε να μάθω να γεμίζω μόνη τα κενά μου, έπρεπε να γυρίσω το δέρμα μου το μέσα έξω για να νιώσω ασφαλής από μέσα..
Παίρνεις ένα-αρχίζεις να νιώθεις ασφάλεια.
Παίρνεις δύο-αρχίζεις να ξεπερνάς το όνειρο που είδες χτες.
Παίρνεις τρία-αρχίζεις να ξανανιώθεις το δέρμα σου.

Παίρνεις περισσότερα-νιώθεις τα κενά σου να γεμίζουν
Όμως.. με τι?

το χέρι σου ψάχνει στα τυφλά, γιατί τα μάτια σου φοβούνται πλέον να ανοίξουν, σκαλίζεις τα κόκαλά σου και βγάζεις μόνο μαύρη σκόνη.. 
Και τότε ξυπνάς.
Ξανά.
Και έξω είναι μέρα.
Και όλες οι σκιές έχουν χαθεί.
Κοιτάς τα χέρια σου
ειναι πασαλειμμένα από μαύρη σκόνη.



--



Ζήτησα να υπάρχεις μονάχα σαν ανάσα
να'χεις βαμμένο το πρόσωπο με βλέμμα
κι όμως το βλέπω, κουνιέσαι και δειλιάζεις
σαν όλα να σου μοιάζουν πως είναι αληθινά..

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

placebo



απλά γιατί μουρθε και το κανα




noone can take it away from me
and noone can tear it apart..


ασε τον εαυτο σου ελευθερο εστω για μια μερα το χρονο..
και στο τελος της μερας ακου τις σκεψεις σου
καλημερα

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

bigmouth strikes again

and I got no right to take my place
in the human race..

και αναρωτιέσαι -κλισε μεσα στις σκεψεις σου- γιατί τα καλύτερα σου έρχονται από το πουθενά και δεν προλαβαίνεις να προετοιμαστείς, να χαμογελάσεις καθώς γυρνάς να το υποδεχτείς, να προλάβεις να φτύσεις την επόμενη πικρόχολη σκέψη..
-δε βρεχει ρε μεσα στο καλοκαιρι- 
και φυσικά δεν περιμένεις τη νεροποντή..

και καταλήγεις να παραληρείς και οι άλλοι σε λένε απαισιόδοξο και προσπαθούν να σε περιγράψουν, με όλη την καλή τους πρόθεση, κι εσύ χαμογελάς, προσπαθώντας να τους κάνεις να πιστέψουν (ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ) ότι σ διασκεδάζει όλο αυτό και ότι σε έμαθαν επιτέλους (ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ, Η ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ?)


δεν είσαι διαφορετικός, απλά η όψη σου έχει σμιλευτεί αλλιώς.. 
κάτω από το δέρμα σου και το δέρμα μου υπάρχουν ακριβώς τα ίδια..
είμαστε το ίδιο ή λιγότερο συμμετρικοί ως προς τα κοινωνικώς επιτρεπτά πρότυπα?


έχουμε τις ίδιες ανησυχίες?
έχουμε το ίδιο πρόσωπο αν σε σηκώσω και σε βάλω μπροστά στον καθρέφτη?
πρέπει κάθε πρωί να σε σηκώνω από το κρεβάτι και να σε βάζω σε λειτουργία..
για να μπορέσεις να δείχνεις στους άλλους ποιοι είμαστε..
μαζί ή ξεχωριστά.


--
sweetness,I was only joking..


μπορείς να συνεχίσεις να ζεις μέσα μου..
αρκεί να κάνεις ησυχία, να μη μας ακούσουν..

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Kαλοκαίρι.

Ξέρεις τι σκεφτόμουν?

Πλέον ούτε κι εγώ..

Το μυαλό έχει φύγει διακοπές και η φαντασία μου βλέπει τηλεόραση, μπας και της έρθει καμιά ιδέα κι εγώ..εγώ κάθομαι,χωρίς πλέον να αναλώνομαι και προσπαθώ να ανακαλύψω ένα χρώμα τη φορά..



--





Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Porcelain Heart








Αυτή είναι η αίσθηση του να μη θες να σκέφτεσαι..


Rest your head now, don't you cry
Don't ever ask a reason why...

--

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

If

Τακτοποιώντας ανακάλυψα ότι μερικές αναμνήσεις απλά δεν μπορούν να μπουν σε τάξη, μάλλον δε θέλουν να μπουν σε τάξη, πόσο μάλλον να κρυφτούν στο βάθος κάποιου κουτιού, με την απειλή του χρόνου ζωντανή και παρούσα, με τον κίνδυνο να ξεχαστούν και να ανακαλυφθούν από κάποιον άγνωστο και αν όχι άγνωστο, παντελώς αγνώμονα για το παρελθόν το οποίο αυτές κρύβουν.
Σίγουρα υπάρχει κάποιο ρίσκο στο να αναμοχλεύεις παλιές σκέψεις και λόγια, τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποφάσισες να κρατήσεις, με σκοπό κάποτε να τα επεξεργαστείς και να νομίσεις ότι είσαι δημιουργικός που κατάφερες να φιλτράρεις επιδέξια το παρελθόν, όμως μήπως θα ήταν καλύτερο να το αφήσεις όπως είχε?
Δεν υπάρχει πιο απτή απόδειξη του τι ακριβώς έχεις ζήσει, παρά η καταγραφή που εσύ έχεις κάνει.
Αποφάσισα λοιπόν, επιπόλαια βέβαια, να πάρω αυτό το ρίσκο..


So, I guess the joke's on me..


Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

late november








autumn leaves
and summer's gone..
and I still havεn't found what I'm looking for.. 


Αν δεν χαναμε τον παραδεισο
θα χαναμε την ελπιδα να μπορεσουμε να τον ξανακερδισουμε..

--

Γιαυτό παψε να νομιζεις οτι εισαι η αιτια που δαγκωσα το μηλο..
Εγω θα συνεχισω να ζω μεσα στις εποχες
ψαχνοντας να βρω εναν πιο ρεαλιστικο παραδεισο..
περα απο τα δικα σου συνορα..

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

μου λειπεις

σε γνωρισα
και μαζι σου γνωρισα και μενα.
ησουν για μενα οτι δεν ειχα ως τοτε
και μαζι σου τα κομματια μου ενωθηκαν.
όταν εφυγα
δεν μπορουσες να καταλαβεις γιατι το εκανα.
με μισησες
και μαζι μου μισησες και τον εαυτο σου.
ομως δεν σου ειπα ποτε γιατι εφυγα
γιατι σε αφησα να με μισησεις..
το εκανα γιατι χωρις εσενα τα κομματια μου θα σκορπιστουν ξανα
κι εσυ θα τα μαζεψεις και θα οδηγηθεις ξανα σε μενα.

(γιατι το δικο σου λιγο για μενα ηταν η ζωη μου)


Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

yellow lemon tree

 

all that I can see
is just a yellow lemon tree..



Ich traume von einem neuen Leben
ein Leben, in dem ich kein Mensch mehr bin.
Ein Leben, in dem kein Zusammenhang, keine Gleichgewicht,keine Gleichgueltichkeit,keine Grenzen gibt.
Ich weiss,dass diese Traeueme von einem gefuehllosen kerl sind, so fick euch alle..

Liebedich<3 



Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Γράφω αυτά που φοβάσαι να σκεφτείς.


μικρέ κόσμε..
νόμιζες ότι με είχες στο χέρι..

σε νίκησα
τώρα είμαι ακριβώς από κάτω σου




Whatever doesnt kill you - Is gonna leave a scar

Και κοιτας τα χέρια σου
και ειναι γεμάτα χαρακιές

και τα δείχνεις στους άλλους
και δεν τις βλέπουν
τα ξανακοιτάς 
και είναι ακόμα εκεί
τις μετράς
σταματάς
πόσες είναι?
Σκέψου
Πόσες φορές ήθελες να τις κάνεις ακόμα περισσότερες?
Στις πόσες καίγεσαι??


 and the drapery falls..


Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

36 degrees

Dear world,


''insert witty and intelligent comment that will make me acceptable''


γιατι , ευτυχώς ή δυστυχώς, κανένας δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.




και γιατί, μετά απο αυτό το σημείο δεν είσαι πλέον ότι τρώς,είσαι ότι σε τρώει. . .


καλωσόρισα