Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

If

Τακτοποιώντας ανακάλυψα ότι μερικές αναμνήσεις απλά δεν μπορούν να μπουν σε τάξη, μάλλον δε θέλουν να μπουν σε τάξη, πόσο μάλλον να κρυφτούν στο βάθος κάποιου κουτιού, με την απειλή του χρόνου ζωντανή και παρούσα, με τον κίνδυνο να ξεχαστούν και να ανακαλυφθούν από κάποιον άγνωστο και αν όχι άγνωστο, παντελώς αγνώμονα για το παρελθόν το οποίο αυτές κρύβουν.
Σίγουρα υπάρχει κάποιο ρίσκο στο να αναμοχλεύεις παλιές σκέψεις και λόγια, τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποφάσισες να κρατήσεις, με σκοπό κάποτε να τα επεξεργαστείς και να νομίσεις ότι είσαι δημιουργικός που κατάφερες να φιλτράρεις επιδέξια το παρελθόν, όμως μήπως θα ήταν καλύτερο να το αφήσεις όπως είχε?
Δεν υπάρχει πιο απτή απόδειξη του τι ακριβώς έχεις ζήσει, παρά η καταγραφή που εσύ έχεις κάνει.
Αποφάσισα λοιπόν, επιπόλαια βέβαια, να πάρω αυτό το ρίσκο..


So, I guess the joke's on me..


1 σχόλιο:

  1. Οι αναμνήσεις μας είναι κομμάτια του εαυτού μας, είναι αυτά που εμείς ή κάποιος άλλος επέλεξε να ζήσουμε. Ξεχνώντας τα χάνουμε την ευκαιρία να βρούμε τον εαυτό μας μέσα απ' αυτά. Είναι ρίσκο, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι μια αλήθεια πονάει περισσότερο αλλά για λιγότερο, ενώ ένα ψέμα πονάει λιγότερο, αλλά για περισσότερο.

    Life 's too short to lie...

    ΑπάντησηΔιαγραφή