Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

When is the word but a sigh?





Tελικά πόσο σε βοηθάει μια αποκάλυψη?
Στο τέλος νιώθεις ακόμα πιο γυμνός, και ότι και να κάνεις είναι πλέον αδύνατο να καλυφθείς.
Κρυώνεις περισσότερο απο πριν αλλά δεν υπάρχει τίποτα να σε σκεπάσει.
Καλά τα κατάφερες, λέω γελώντας, χαρούμενος που δεν είμαι στη θέση σου.
Όταν με χρειαστείς θα ειμαι εδώ, λέω αλλα εσύ δεν καταλαβαίνεις τι λέω, γιατί τα γέλια μου πνίγουν τις λέξεις.
Είσαι γυμνή και παγωμένη τώρα γιατί εσύ το διάλεξες
και στους τέσσερις τοίχους του μυαλού σου δεν κρέμεται πλέον τίποτα..
Το μυαλό σου είναι πλέον γυμνό, σαν το κορμί σου, γιατί σε μια στιγμή αδυναμίας δεν άντεξες και τα πέταξες όλα..
Αναρωτήσου τι απομένει..
Αναρωτήσου τι θα γίνει αν προσπαθήσεις να μιλήσεις..
Μπορείς ή έχεις πετάξει και τις λέξεις?






--

When can I take you from this place?
When is the word but a sigh?
When is death our lone beholder?
When do we walk the final steps?
When can we scream instead of whisper?

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Aκόμα ένα βράδυ





Πολλά πρωινά ξυπνάω και εύχομαι να μην το είχα κάνει, εύχομαι να είχα μείνει μέσα στο όνειρο.. Πιέζω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι προσπαθώντας να συνηθίσω την πραγματικότητα, ταυτόχρονα όμως προσπαθώντας να την κάνω να εξαφανιστεί και να συνεχίσω το όνειρο. 
Όλα αυτά που σκέφτομαι είναι εκεί, σαν μια παρουσία δίπλα στο κρεβάτι μου, με κοιτάζουν κοροιδευτικά μόλις ξυπνήσω, έτοιμα να ρίξουν τη σκιά τους πάνω από το κεφάλι μου, να με κάνουν να ξεχάσω το όνειρο που μόλις είχα κάνει σπίτι μου.
Πρέπει κάθε πρωί να ξαναχτίζω τον εαυτό μου από την αρχή και στα κενά που μένουν να χώνω όπως όπως ότι βρω μπροστά μου και όταν δε μου φτάνουν αυτά να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου προσπαθώντας να μη συναντήσω κανενός το βλέμμα..
Μετράω ενα ένα τα χάπια που θα με κάνουν ξανά ''άνθρωπο'', γιατί άνθρωπος δεν υπήρξα ποτέ. Ζούσα πάντα στη σκιά του εαυτού μου παρατηρώντας τις κινήσεις μου. Όταν όμως ήρθε η μέρα και η σκιά χάθηκε, έπρεπε αλλού να στηρίζω το βάρος των χεριών μου, έπρεπε να μάθω να γεμίζω μόνη τα κενά μου, έπρεπε να γυρίσω το δέρμα μου το μέσα έξω για να νιώσω ασφαλής από μέσα..
Παίρνεις ένα-αρχίζεις να νιώθεις ασφάλεια.
Παίρνεις δύο-αρχίζεις να ξεπερνάς το όνειρο που είδες χτες.
Παίρνεις τρία-αρχίζεις να ξανανιώθεις το δέρμα σου.

Παίρνεις περισσότερα-νιώθεις τα κενά σου να γεμίζουν
Όμως.. με τι?

το χέρι σου ψάχνει στα τυφλά, γιατί τα μάτια σου φοβούνται πλέον να ανοίξουν, σκαλίζεις τα κόκαλά σου και βγάζεις μόνο μαύρη σκόνη.. 
Και τότε ξυπνάς.
Ξανά.
Και έξω είναι μέρα.
Και όλες οι σκιές έχουν χαθεί.
Κοιτάς τα χέρια σου
ειναι πασαλειμμένα από μαύρη σκόνη.



--



Ζήτησα να υπάρχεις μονάχα σαν ανάσα
να'χεις βαμμένο το πρόσωπο με βλέμμα
κι όμως το βλέπω, κουνιέσαι και δειλιάζεις
σαν όλα να σου μοιάζουν πως είναι αληθινά..

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

placebo



απλά γιατί μουρθε και το κανα




noone can take it away from me
and noone can tear it apart..


ασε τον εαυτο σου ελευθερο εστω για μια μερα το χρονο..
και στο τελος της μερας ακου τις σκεψεις σου
καλημερα

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

bigmouth strikes again

and I got no right to take my place
in the human race..

και αναρωτιέσαι -κλισε μεσα στις σκεψεις σου- γιατί τα καλύτερα σου έρχονται από το πουθενά και δεν προλαβαίνεις να προετοιμαστείς, να χαμογελάσεις καθώς γυρνάς να το υποδεχτείς, να προλάβεις να φτύσεις την επόμενη πικρόχολη σκέψη..
-δε βρεχει ρε μεσα στο καλοκαιρι- 
και φυσικά δεν περιμένεις τη νεροποντή..

και καταλήγεις να παραληρείς και οι άλλοι σε λένε απαισιόδοξο και προσπαθούν να σε περιγράψουν, με όλη την καλή τους πρόθεση, κι εσύ χαμογελάς, προσπαθώντας να τους κάνεις να πιστέψουν (ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ) ότι σ διασκεδάζει όλο αυτό και ότι σε έμαθαν επιτέλους (ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ, Η ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ?)


δεν είσαι διαφορετικός, απλά η όψη σου έχει σμιλευτεί αλλιώς.. 
κάτω από το δέρμα σου και το δέρμα μου υπάρχουν ακριβώς τα ίδια..
είμαστε το ίδιο ή λιγότερο συμμετρικοί ως προς τα κοινωνικώς επιτρεπτά πρότυπα?


έχουμε τις ίδιες ανησυχίες?
έχουμε το ίδιο πρόσωπο αν σε σηκώσω και σε βάλω μπροστά στον καθρέφτη?
πρέπει κάθε πρωί να σε σηκώνω από το κρεβάτι και να σε βάζω σε λειτουργία..
για να μπορέσεις να δείχνεις στους άλλους ποιοι είμαστε..
μαζί ή ξεχωριστά.


--
sweetness,I was only joking..


μπορείς να συνεχίσεις να ζεις μέσα μου..
αρκεί να κάνεις ησυχία, να μη μας ακούσουν..