Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Aκόμα ένα βράδυ





Πολλά πρωινά ξυπνάω και εύχομαι να μην το είχα κάνει, εύχομαι να είχα μείνει μέσα στο όνειρο.. Πιέζω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι προσπαθώντας να συνηθίσω την πραγματικότητα, ταυτόχρονα όμως προσπαθώντας να την κάνω να εξαφανιστεί και να συνεχίσω το όνειρο. 
Όλα αυτά που σκέφτομαι είναι εκεί, σαν μια παρουσία δίπλα στο κρεβάτι μου, με κοιτάζουν κοροιδευτικά μόλις ξυπνήσω, έτοιμα να ρίξουν τη σκιά τους πάνω από το κεφάλι μου, να με κάνουν να ξεχάσω το όνειρο που μόλις είχα κάνει σπίτι μου.
Πρέπει κάθε πρωί να ξαναχτίζω τον εαυτό μου από την αρχή και στα κενά που μένουν να χώνω όπως όπως ότι βρω μπροστά μου και όταν δε μου φτάνουν αυτά να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου προσπαθώντας να μη συναντήσω κανενός το βλέμμα..
Μετράω ενα ένα τα χάπια που θα με κάνουν ξανά ''άνθρωπο'', γιατί άνθρωπος δεν υπήρξα ποτέ. Ζούσα πάντα στη σκιά του εαυτού μου παρατηρώντας τις κινήσεις μου. Όταν όμως ήρθε η μέρα και η σκιά χάθηκε, έπρεπε αλλού να στηρίζω το βάρος των χεριών μου, έπρεπε να μάθω να γεμίζω μόνη τα κενά μου, έπρεπε να γυρίσω το δέρμα μου το μέσα έξω για να νιώσω ασφαλής από μέσα..
Παίρνεις ένα-αρχίζεις να νιώθεις ασφάλεια.
Παίρνεις δύο-αρχίζεις να ξεπερνάς το όνειρο που είδες χτες.
Παίρνεις τρία-αρχίζεις να ξανανιώθεις το δέρμα σου.

Παίρνεις περισσότερα-νιώθεις τα κενά σου να γεμίζουν
Όμως.. με τι?

το χέρι σου ψάχνει στα τυφλά, γιατί τα μάτια σου φοβούνται πλέον να ανοίξουν, σκαλίζεις τα κόκαλά σου και βγάζεις μόνο μαύρη σκόνη.. 
Και τότε ξυπνάς.
Ξανά.
Και έξω είναι μέρα.
Και όλες οι σκιές έχουν χαθεί.
Κοιτάς τα χέρια σου
ειναι πασαλειμμένα από μαύρη σκόνη.



--



Ζήτησα να υπάρχεις μονάχα σαν ανάσα
να'χεις βαμμένο το πρόσωπο με βλέμμα
κι όμως το βλέπω, κουνιέσαι και δειλιάζεις
σαν όλα να σου μοιάζουν πως είναι αληθινά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου