Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

4 στιγμές

Ξύπνησα, επειδή κάτι μου μύρισε καμένο. Σηκώθηκα, και στο διάδρομο είδα πατημασιές καπνισμένες, και πουθενά εσένα. Τα ρούχα μου μύριζαν καπνό, τα μαλλιά και τα χέρια μου ήταν ξερά και καπνισμένα και δε θυμόμουν τι είχε συμβεί..
Όλα ήταν όπως και χτες, όπως και κάθε μέρα, και δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, τι είχε καεί και είχε σημαδέψει και εσένα και εμένα..
Κοίταξα τις φωτογραφίες σου, και σε όλες μου χαμογελούσες, όπως πάντα, μόνο που το φόντο είχε χαθεί..
Και τότε θυμήθηκα.
Εγώ το είχα κάνει.
Είχα καταστρέψει τις στιγμές.
Είχα ξεχάσει, μάλλον αμελήσει να φυλάξω την κάθε στιγμή, γιατί δεν μπορούσα να τις ζήσω όταν συνέβαιναν..
Είχα ξεχάσει να σε αγαπήσω όσο μου είχες υποσχεθεί.
Είχα ξεχάσει ότι αφού η στιγμή θα έχει περάσει, αυτό που μένει είναι να ζωγραφίσουμε μαζί το φόντο της..
Και χωρίς τις στιγμές έχασα τα χρώματα, έχασα τα σχήματα, έχασα το πρόσωπό σου.
Ξέχασα ότι μια στιγμή έχει μέσα της λέξεις, λέξεις που μπορεί να μην ειπώνονται καν, ξέχασα οτι οι λέξεις περιγράφουν τις στιγμές και οι σκέψεις τις αγκαλιάζουν..
Ξέχασα ότι οι στιγμές είναι το φυτίλι και οι σκέψεις το προσάναμμα..
Αλλά δυστυχώς θυμήθηκα ότι οι λέξεις είναι τα σπίρτα...


--


We enter winter once again...