Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Φωτιές

Η ζωή μου.
Μια αέναη αλληλουχία λάθος κινήσεων.
Μια ατελείωτη τυφλόμυγα.
Ωσπου το ένιωσα.
Μέσα στο παγωμένο βράδυ, μέσα στον παγωμένο δρόμο.
Η τελευταία κίνηση.
Ήταν τα αγαπημένα μου.
Κάτω από τις ρόδες, κι εσύ να κλείνεις για τελευταία φορά το παράθυρο.
Η ζωή σου.
Μια αναμονή να πάρω τη στροφή.
Μια ατελείωτη αναμονή.
Ώσπου η αυλαία έκλεισε.
Και η φωτιά έκαψε το θέατρο.


(Χωρίς πρωταγωνιστή, με σενάριο που επαναλαμβάνεται)

--

I'll find you somewhere
I'll keep on trying
Until my dying day

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Ενότητες

Η σιωπή στο δωμάτιο είχε τυλίξει τα πάντα, και είχε κάνει το δωμάτιο να φαίνεται ακόμα πιο σκοτεινό.
τα γνώριμα, αγαπημένα μικροπράγματα που πάντα το μάτι προσπερνούσε είχαν τώρα και την παραμικρή τους λεπτομέρεια χτενιστεί από τα μάτια και των δύο.
Τώρα, όπως και τότε : ανάγκη ή συνήθεια?
Κάθε μέρα σε θέλω, σε χρειάζομαι, κάθε μέρα γερνάω μέσα μου, σε απωθώ, και οι φωτιές στην πόλη έρχονται κάθε χειμώνα, σβήνουν κοινά ίχνη και αφήνουν μια μυρωδιά αγαπημένη πίσω μαζί όμως με τη στάχτη των φωτογραφιών από τότε, θυμάσαι?
Κι εγώ, αλλά έπρεπε να την κοιτάξω για να το θυμηθώ.
Και οι λέξεις, οι λέξεις, όπως τότε,όπως και τώρα, όπως θα'ναι πάντα, το δικό μου καστανό μέσα στο δικό σου γαλάζιο, τα δικά της χέρια, η δική του σκέψη,
ο χειμώνας,
η βροχή, 
οι φωτιές,
το ανοιχτό παράθυρο, 
οι φωνές που δεν αναγνωρίζεις,
το σκοτάδι,
η επόμενη μέρα..



--

http://www.youtube.com/watch?v=yftOy8kz7aE (αν και δε θες)

Speak to me now
and the world will crumble
open the door 
and the moon will fall..


(σε 2 αγαπημενα ατομα)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Headache

Όλα μια ανυπόφορη μάζα
και να θες να ακούσεις το χρόνο να γυρίζει προς να πίσω
και να θες να δεις τα λόγια να εξαυλώνονται
και τους μαύρους κύκλους να εξαφανίζονται
και τη ζαλάδα να φεύγει
και τα μάτια να σταματήσουν να είναι μισόκλειστα
και τα κλισέ που γράφεις να σταματήσουν
και τα κλισέ που γράφω να σταματήσουν
και όλα να αλλάξουν τροχιά


να γίνουν σε λίγο οι εικοσιμία μου φωνές σταθερές και όχι φοβισμένες
να μην ξανανιώσω ποτέ το φάντασμα (θυμάσαι?) να ξυπνάει
όπως τώρα
όπως τώρα που μυρίζει ίχνη σου δεξιά κι αριστερά 
και προσπαθεί να βγει
ρίχνοντάς με κάθε μέρα και πιο κάτω
.
.
.
(Happy evening, brain..)

--

Show me , show me, show me 
how you do that trick, 
the one that makes me scream, she said,
the one that makes me laugh, she said,
through her arms, around my neck..
Show me how you do it, 
and I promise you
I promise that
I'll run away with you,
I'll run away with you..


Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

November

Κοιταξου στον καθρεφτη
και μετα κοιτα κατω
και μετα ξανα στον καθρεφτη
και μετα κοιτα εμενα
τολμας?


(to be continued..)


--

so fuck you anyway...

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

seeking tenderness with a dagger

ειναι εκεινες οι κυριακες
οταν ξυπνας το πρωι
και δεν εχεις ιδεα τι ωρα ειναι
και στο μυαλο σου παιζει εκεινο το κομματι απο χθες 
που τραγουδουσατε μαζι -μισοαστεια, μισοσοβαρα-
το χερι σου πανω του, το δικο του γυρω σου, ακομα, απο χθες,
το δεξι μερος του προσωπου σου πασαλειμμενο απο μακιγιαζ
γελας, βλεποντας οτι το δικο του αριστερο μερος του δικου του προσωπου ειναι επισης πασαλειμμενο
του λες καλημερα και φευγεις
γιατι φευγεις?
μεινε
μεινε λεει το μυαλο σου καθως ξεκλειδωνεις την πορτα του σπιτιου σου
εσυ στη γραμμη τερματισμου κι εγω να μου βαζουν τρικλοποδιες τα εμποδια..

..

and in the autumn of their lives
will they feel the same?

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Portrait






γιατί μερικές φορές τα λόγια
είναι ασπρόμαυρες εικόνες
και δε χρειάζονται πολλά..

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Σεπτέμβρης : work in progress

Τέλος καλό, όλα καλά..
Γύρισα, και το καλοκαίρι ήταν ακόμα εδώ, 
τώρα που θα μείνω εδώ, ποιος θα ξεπροβοδίσει το καλοκαίρι που φεύγει?
Ξέρω. Η πανσέληνος.
Θυμάσαι τη σελήνη, τότε, που είχε πάρει απ'τον ήλιο μια ηλιαχτίδα και τη φόρεσε?
Θυμάσαι την τελευταία φορά που είχε πανσέληνο?
Ούτε εγώ..


--

Σαν σήμερα, πέρσι, ή μάλλον χθες,
μέσα στα φώτα της πόλης
της πόλης εκείνης
που τα βράδια έλαμπε περισσότερο
και φέτος, ή μάλλον σήμερα
ψάχνω την πόλη εκείνη
για να βρω το περσινό καλοκαίρι
να το ρωτήσω
τι του είπα καθώς έφευγε,
γυρνάω την πλάτη μου 
και είναι μία σεπτέμβρη
και τότε βάζω βιβάλντι, χαχα
ναι, αλήθεια,
το φθινόπωρο.

--

My, oh, my
A song to say goodbye..

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Θα σου μιλήσω με λόγια άλλων..
Τα δικά μου αδυνατούν να βγουν, τα κατάπια και με έπνιξαν
οπότε 
χωρίς πολλές περιστροφές,
αδειάζω το ποτήρι μου
σε κοιτάζω στα μάτια
ξέρεις πού καθόμαστε
και σου μιλάω με λόγια δανεικά -προς το παρόν-

α, ναι, ολική έκλειψη ηλίου από σήμερα..


--



Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,

Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να 

ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,

Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,

Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ 

θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,

Και ν’ αναρωτιέμαι ποιος είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι 

όπως είσαι,
..
..
..
και να είσαι ο δεύτερός μου εαυτός, 
και να έχω μια σου ηλιαχτίδα πάντα μαζί μου,
και να μου υπόσχεσαι πως θα με κάνεις αθάνατη...

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Once

Φύγε
Μη φεύγεις
Συγνώμη
Μου λείπεις
και όλα αυτά σε μια αλυσίδα κρεμασμένη στο λαιμό μου,
αφού ο ήλιος είχε προηγουμένως δύσει..

''Θέλω τον εαυτό μου πίσω'', κραύγαζε ο ήλιος πριν πάρει τη θέση του η σελήνη..
''Εσύ με βοηθάς να υπάρξω'', απαντούσε η σελήνη..
''Έχω κουραστεί να σε φωτίζω'', της φώναζε πίσω ο ήλιος, ''πρέπει να μάθω ξανά να βαδίζω μόνος μου''.
''Χάρισέ μου μόνο μια ηλιαχτίδα σου'', είπε τότε η σελήνη, ''να μην χαθώ, να βλέπω πού πηγαίνω, το σύμπαν είναι σκοτεινό, έχω σκοντάψει σε μαύρες τρύπες στο παρελθόν''..
Και τότε ο ήλιος κρέμασε σε ένα χρωματιστό σκοινάκι μια ηλιαχτίδα και της την έδωσε.
''Φεύγω'', είπε η σελήνη και κοίταξε τον ήλιο στα μάτια,
και τότε άρχισαν όλα να καίνε
και ο ήλιος κατάλαβε 
και ξέσπασε
και το σύμπαν βρόντηξε συθέμελα από μια αστραπή φωτός
και καυτά δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τις ηλιαχτίδες,
να πέφτουν πάνω στο σώμα της σελήνης και να την φωτίζουν..
''Μη φύγεις, σε παρακαλώ, μη φύγεις..'', τόλμησε να πει ο ήλιος..
''Δεν θα φύγω ποτέ, μαζί ξεκινήσαμε αυτή τη διαδρομή μέσα στο σύμπαν, ο κύκλος δεν έχει ακόμα κλείσει..'' απάντησε η σελήνη, έχοντας μαζευτεί σε μισοφέγγαρο για να μπορέσει να αγκαλιάσει τον ήλιο..
''Εσύ είσαι ο ήλιος μου'', της είπε άξαφνα αυτός..
Και τότε η σελήνη χαμογέλασε
και ξημέρωσε ξανά.

--

Κάποτε
υπήρχαν τα πάντα
τώρα 
υπάρχουν τα όνειρα
καλημέρα 

--

I stay
to watch you fade away..

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Crystal Castles

Ξεκινάω.
Ξεκίνησα.
Ξεκίνησες.
Συναντηθήκαμε
και τα ίχνη μας ξανάγιναν κοινά
τα δικά μου όμως ξεχώριζαν
είχαν πάνω τους τα απομεινάρια της καμένης πόλης, ναι, της πόλης, θυμάσαι? που καιγόταν κάθε βράδυ, που προσπαθούσε να σβήσει αλλοτινά ίχνη..
ουράνιο τόξο από τότε που η βροχή έσβησε τις φωτιές
και τώρα εσύ κι εγώ
μαζί σαρανταμία, ή καλύτερα σαραντατρείς φωνές 
φτιαχνουν μια αρμονία αλλόκοτη,
που κάθε μέρα από μόνη της διαμορφώνεται
και θέλω
θέλεις 
θέλουμε
και πηγαίνω 
πηγαίνεις 
πηγαίνουμε
και αλλάζω
αλλάζεις 
αλλάζουμε
και όσο για μένα, μην ανησυχείς πια
ξέρεις ότι το φάντασμα θα συνεχίσει να ζει μέσα μου,
το βοήθησες όμως να ησυχάσει, ησυχάζει πού και πού, το γοητεύουν οι εικόνες, ξεχνιέται με την αλλαγή των εποχών, μεγαλώνει κι αυτό μαζί μου
μεγαλώνω
μεγαλώνει
μεγαλώνουμε..


και όσο μεγαλώνω, ή μάλλον μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα κατάλληλα γυαλιά, και να τον αφήνουμε να μας αγγίζει και να μας στριφογυρίζει χωρίς πια να μας πονάει.
και τα καλοκαιρινά βράδια ξαπλώνουμε άφοβα στην άμμο και μετράμε τα αστέρια, εγώ ξεκινώντας από τη μία και αυτό από την άλλη, στη μέση άραγε θα συναντηθούμε?
και πάντα, κάθε φορα που ένα αστέρι θα πέφτει θα καλύπτουμε το κεφάλι σαν μικρά παιδιά που νομίζουν ότι θα έρθει καταπάνω τος, αλλά θα κάνουμε ταυτόχρονα και μια ευχή..
και όταν ο ήλιος θα βγαίνει θα σιγουρευόμαστε ότι θα μας χαμογελάει και σήμερα, θα στερεώνουμε και μεις με κολλητική ταινία το δικό μας χαμόγελο και θα περιμένουμε η κόλλα να ξεφτίσει για να παραμείνει αυτό εκεί,στητό, δικό μας..

χαμογελάω
χαμογελάς
χαμογελάμε


παράξενο πράγμα το μυαλό, δε συμφωνείς?
release the endorphin..




--
I read a book about the self
said I should get expensive help
go fix my head, create some wealth
put my neurosis on the shelf,
but I don't care for myself
I don't care for myself,
I don't care for myself
I don't care ...


(all inspired by sofia-porcelain)

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Stars die.

και τα ματια κλεινουν
και το φως της ξεχασμενης ανοιχτης τηλεορασης ειναι το μονο που φωτιζει το σπιτι
και εσυ κοιμασαι χωρις πιτζαμες
και εχεις αφησει το παραθυρο ανοιχτο, καλοκαιρι βλεπεις..

λεω να μεινω εδω αποψε..

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

jack of all trades, master of none

Καλημέρα, μου φώναξες μέσα απο τον καθρέφτη.
Σήκω, σήκω να δεις πόσο όμορφη είμαι τώρα που μπήκε το καλοκαίρι..
Τώρα που ο πρωινός ήλιος κάνει όλα τα χρώματα να αντανακλούν στα μάτια μου..
Σήκω να σου δώσω λίγη από την ομορφιά μου, να την φορέσεις πάνω σου σαν μανδύα και να βγεις, έτσι ακόμα και οι λέξεις που θα λες πιο όμορφες θα φαίνονται..
Δελεαστική και θελκτική η φωνή, σηκώθηκα.
Έξω από το παράθρο η πόλη, η αγαπημένη πόλη, όμορφη κι αυτή μέσα στα χρώματά της, οι χειμωνιάτικες φωτιές την είχαν κάνει να αναγεννηθεί.
Καινούριος ο καθρέφτης μου, μυρίζει κάτι διαφορετικό, αναγνωριζω δα τη μυρωδιά του σπιτιού, καινούρια και η φωνή μέσα σ'αυτόν,χαρούμενη, νεογέννητη αραγε φωνή?
Μου χαμογελάει η φιγούρα απέναντί μου, λευκά δόντια με υποψία απο παλιά σιδεράκια, και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, με υποψία παιδικότητας...

Όμορφη, με τον δικό της τρόπο, έτσι θα έλεγαν οι πολλοί..

 -συνεχίζεται-
-διαφημίσεις-
--

Και η ζωή , όπως παλιά, ζωή δικιά μου.. 
(Διάφανα Κρίνα, ευχαριστώ.)

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

maybeshewont

Μάιος, και ο ήλιος έχει πλέον βγει για τα καλά..
Τόσο πολύ, που με τυφλώνει 
και δεν ξέρω πού είναι το χέρι σου για να το πιάσω
και εσύ τρέχεις και φεύγεις και έχεις πλέον κρυφτεί καλά
και ο ήλιος είναι στο ζενίθ
και δε μπορώ ούτε από τη σκιά σου να σε βρω, 
γιατί σκιά δεν υπάρχει..
Είναι όλα μπροστά σου, μου λες, ψάξε και θα τα βρεις,
πώς όμως να τα βρω πια,
ο ήλιος με τύφλωσε,
ξεγελάστηκα, δε λέω ότι δε φταίω,
βγήκα στον ήλιο χωρίς καμιά προστασία
αφέθηκα να με τυλίξει και να με ζεστάνει

φόρεσα τον ήλιο και αυτός κόλλησε πάνω μου
μου κάλυψε τα μάτια και μου έκαψε το δέρμα στα σημεία που με άγγιξες
μου έκοψε τις φωνητικές χορδές, έτσι ώστε οι τελευταίες λέξεις που θα έχω πει θα είναι αυτές που σου έγραψα, μεγάλες και μικρές ταυτόχρονα..

Και τότε ο ήλιος βούτηξε μέσα στη θάλασσα ----

 ---(λείπει κείμενο)



--

Πόσες φορές θα σου το πω, είμαι εδώ
Είμαι ζωντανός και ήρθα πάλι να σε βρω, κλώνος..

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

erase and rewind

Σαν όνειρο - τα χρώματα
και όλα ευνοικά, ξέρεις, ο ήλιος, ο αέρας, οι αφημένες αναμνησεις, τα σφιγμένα συναισθήματα..
Τράβηξες το σκοινί και βγήκε η κούκλα απ'το κουτί.
Δεν περίμενα να με τρομάξω τόσο.

Σαν εφιάλτης - τα λόγια
και όλα σαν ταινία, και εσύ ο σχιζοφρενής πρωταγωνιστής..
Αφηγείσαι τη ζωή σου αφού αυτή τελείωσε, αφηγείσαι σ'αυτόν που σου την πήρε πώς κατάφερες να ζεις με μισή ψυχή
και η μόνη σου σκέψη να είναι..κι εγώ..


Η κασέτα γύρισε πίσω και ξαναπαίζει.. και ψάχνεις να βρεις πού είναι το κασετόφωνο για να την κλείσεις.. πριν χαλάσει ξανα..

Και όπως λέει και ένας φίλος
''Κλέισε τα μάτια, γύρνα και φύγε. Και ξέχασέ με.''
Πονάει η αλήθεια, ειδικά όταν λέγεται από διαφορετικά στόματα με την ίδια φωνή..
Αλήθεια γνωστή, χιλιοειπωμένη, ρεαλιστική αλλά μη πραγματοποιήσιμη..
Καληνύχτα.Ξανά.


--


Δεν είναι ανάγκη να μου πεις πως μ'αγαπάς
Δεν είναι ανάγκη να μου δείξεις πως σε χάνω..

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

πρωταπριλιά

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη, έτσι μου είχε πει κάποτε ένας φίλος..

Το ξαναθυμήθηκα σήμερα, όταν ξανάκουσα αυτή τη φράση..

'' Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

Μαζεύει πίσω τα μαλλιά της..''



Γιατί, γιατί, γιατί όμως βλέπω τον εαυτό μου μέσα στο τραγούδι σου??

Γιατί δεν αποσυντίθεται πια η θλίψη, αλλά μόνο μου γυρίζει προφίλ, ή φοράει την όμορφη, μάλλον εξωραισμένη της μάσκα?

Ίσως να φταίνε τα χρώματα έξω από το παράθυρο τέτοια ώρα..

Τέτοιο χρώμα δεν έχει και η θλίψη??

Η κανονική θλίψη , ναι, όχι αυτή που μου δείχνεις..



Γελάς με το παραλήρημά μου..

Γελάω κι εγώ μαζί σου, απλά και μόνο γιατί γελάς κι εσύ..

Σκέφτομαι, αλλά καμία σκέψη δεν έχει σχήμα..

Μόνο η θλίψη, μόνο αυτή έχει σχήμα, πρόσωπο, μάτια , μύτη και ένα σαρκαστικό χαμόγελο..

Και μου τραγουδάει σαν νανούρισμα όλα όσα έχει ξεράσει ο εγκέφαλός μου..

Σταμάτα,

φύγε,

δε μπορώ ούτε να μιλήσω..



νυχτώνει,

σιγά σιγά με παίρνει ο ύπνος,

με το νανούρισμά της ..

Φοβάμαι να ξυπνήσω.





--

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλοι, όλη μέρα..

Πάρε με μαζί σου..

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

the green bottle

Δυο λέξεις σου πάνω στα δάχτυλά μου.
Ένα βλέμμα πάνω στο δικό μου.
Κανένας ήχος.
Και το σύμπαν αναδημιουργείται.


--
Θα πάρω φορα να περάσω το μεγάλο που'χεις σκάψει γκρεμό
Κι αν το ξεχάσεις μια φορά χίλιες φορες θα σ'το πω ... .. ..

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

6 καινούριες χορδές

Θέλω να μου μάθεις να τζαμάρω..
Να αυτοσχεδιάζω, πώς το λένε..
Να κλείνω τα μάτια μου και να περνάνε από μπροστά μου χρωματιστά πεντάγραμμα και το χέρι μου να γλιστράει πάνω στα πλήκτρα και να αφήνει τα ίδια χρώματα με αυτά που νιώθουν τα κλειστά μου μάτια..
Θέλω να μου μάθεις να γελάω και να λέω όμορφα λόγια..
Να μη με νοιάζει που ο αέρας μου παίρνει τα μαλλιά, γιατί ακόμα κι αυτό αν ακούσεις προσεκτικά έχει μια μελωδία..
Θέλω να παρατηρούμε το ρυθμό των περαστικών στο δρόμο και να βγάζουμε τραγούδια, μια νότα και για το κάθε βήμα του κάθε αγνώστου..
Θέλω μέσα στα μάτια σου να βλέπω το δεύτερο εαυτό μου, και κάθε μου λέξη να είναι αυτή που δεν πρόλαβες να πεις εσύ..
Θέλω όταν περπατάμε να μη μας νοιάζει πού είμαστε, να μην ξέρουμε σε ποια χώρα είμαστε, να ακλουθούμε και να μαζεύουμε τις νότες, να τις βάζουμε στη σειρά και να πατάμε πάνω σ'αυτές..
Θέλω να θέλω ότι θες κι εσύ, γιατί το δύο είναι μεγάλος αριθμός και το ένα πολύ λίγο για να σε ρουφήξει κι εσένα ο τυφώνας..

Α, και κάτι τελευταίο..
Θέλω ο ήλιος να μην σταματήσει ποτέ να μου χαμογελάει. 


Καλημέρα.Επιτέλους.




--


Don't turn away
Just take my hand
And when you make your final stand
I'll be right there
I'll never leave
All I ask of you
Believe

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Μι ελάσσονα

Ξέρεις πότε μπαίνει διαφορετική μελωδία..
Όταν το κλειδί αλλάζει, οι διέσεις γίνονται υφέσεις και οι υφέσεις αλλοιώσεις, όταν ο ρυθμός αυξάνεται σε ένα απρόσμενο κρεσέντο και το πεντάγραμμο γεμίζει με όγδοα, δέκατα έκτα και τρίηχα σε έναν άγνωστο για σένα ρυθμό, που αδημονείς να εξερευνήσεις..
Όταν μετά από κάθε παύση τα δάχτυλά σου μουδιάζουν περιμένοντας ανυπόμονα να ξαναχτυπήσουν τα πλήκτρα, να ξανανιώσουν την αφή των πλήκτρων , των χορδών, να αφήσουν τα βλέμματα να συναντηθούν και όλα τα υπόλοιπα πλέον να μην έχουν σημασία..
Όλος ο κόσμος να ηχεί βουβός, γιατί η δική σου μουσική, η δική μου μουσική, η δική μας καινούρια μουσική έχει κυκλώσει τον άγνωστο και αδιάφορο κόσμο, γιατί από σήμερα η ζωή μας γράφεται με νότες..


--

Yes I can, see you
Running through the fields of sorrow
..



Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

To rid the disease

γαμωτο
μου λειπεις ακομα





τουλαχιστον αυτη τη φορα ειμαι ειλικρινης και δεν προσπαθω να καλυψω το κενο με περιττες λεξεις..
θα το αφησω εκτεθειμενο για να επουλωθει μονο του..










--
Ξέρεις, μαμα, έχω πάψει να βλέπω πια όνειρα,
Ζωγραφίζω μαύρα πουλιά
γιατί μου έχετε κλέψει τα χρώματα..








Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Ανάγκη ή συνήθεια?

Κάθε βράδυ και διαφορετικό σενάριο
το ένα πιο ωραίο από το άλλο
και στο τέλος η φωτιά
κάθε φορά στο τέλος η πόλη καίγεται
κι εσύ μέσα σ αυτή
κι εγώ μέσα σε σένα 
και οι εφιάλτες μέσα σε μένα
και πονάω
και πνίγομαι
πονάω και πνίγομαι
και τότε ανοίγω τα μάτια
μάτια βαμμένα με πολλά χρώματα, χωρίς συναίσθημα, να προσπαθούν να δείξουν κάτι χρωματιστό, κάτι μη διάφανο
μάτια χωρίς ψυχή να προσπαθούν να δώσουν όνομα στον εφιάλτη
στον εφιάλτη που φοράει τα ρούχα σου..
τα ρούχα σου?
κοιμάμαι ακόμα φορώντας τα ρούχα σου..


Και τη μέρα απλά ζω σαν παρατηρητής στη ζωή που τρέχει μπροστά μου, δεν απλώνω το χέρι να πιάσω τις στιγμές, απλά γιατί δε σου μοιάζουν, ή απλά γιατί ξέρω οτι το βράδυ θα καούν στον ύπνο μου, και η επόμενη μέρα θα είναι πάλι μια μάχη με το χρόνο, μια προσπάθεια να φύγεις από την αφετηρία, μια προσπάθεια να αλλάξεις τη μουσική που παίζει στο κεφάλι σου..


Και οι λέξεις ποτέ δεν είναι αρκετές, όπως και να'χει, ειδικά όταν τόσο πολλές θυμίζουν εσένα..
Ίσως γι'αυτό ξυπνάω από τους εφιάλτες κάθε βράδυ, ίσως γιαυτό η πόλη καίγεται κάθε βράδυ, ναι, τη βλέπω από ψηλά να καίγεται και ύστερα η βροχή, ή η νύχτα σβήνουν τη φωτιά.
Η πόλη καίγεται γιατί προσπαθεί να σβήσει τα κοινά μας ίχνη από επάνω της.

--


Please, just for today, wear your happy frown..


--

Please, remedy my confusion
And thrust me back to the day
The silence of your seclusion
Brings night into all you say
Put me down again
And guide me into pain...

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Χωρίς λόγια



--


The silence of your seclusion
Brings night into all you say
Pull me down again
And guide me into pain
I'm counting nocturnal hours
Drowned visions in haunted sleep
Faint flickering of your powers
Leaks out to show what you keep



Spiralling to the ground below
Like Autumn leaves left in the wake to fade
away
Waking up to your sound again
And lapse into the ways of misery

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Μια ευθεία γραμμή

Eίναι μέρες
που θες να ανοίξουν οι στιγμές να σε καταπιούν.

Που θες να γίνεις κομμάτι από εκείνα τα έργα τέχνης στους διάφορους, άλλοτε απρόσωπους τοίχους της πόλης για να μη σε βλέπει κανείς.

Που θες να σπάσεις τα δάχτυλά σου για να σταματήσεις να γράφεις, αλλά αυτά δε σε υπακούν και συνεχίζουν, σπασμένα, να γράφουν αυτά που δε θέλεις ούτε μέσα στις σκέψεις σου ν'ακούς.

''μουλειπειςσεχρειαζομαιβλεπωεφιαλτεςκαθεβραδυ
καθεμερακαταστρεφομαιλιγοπαραπανωελαελαελαξανα
μονημουπανταημουνκανενας''

   






 --
Κάποιος να μου πει
Γιατί βλέπω σκιές
Γιατί τα μάτια μου δακρύζουν μα δεν κλαίνε
Αν οι ποιήτριες της Γης είναι νεκρές
Και αν οι λέξεις που ζωγράφισαν τις καίνε
Δεν είναι ανάγκη την πλάτη να γυρνάς
Μη παριστάνεις πως δεν μ έχεις αγαπήσει
Δεν θα ναι αλήθεια έτσι απλά να περπατάς
Πάνω στα κάστρα που με κόπο είχα χτίσει

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Protege moi

Protege moi de mes desirs..
Protege moi, protege moi...
Και το εννοώ..
Μη μ αφήσεις να με καταλάβει ο εαυτός μου.. 
Τουλάχιστον όχι σήμερα..
Όχι όσο είμαστε χώρια..


Προστάτεψέ με από τον εαυτό μου
κι εγώ θα σταματήσω να σκέφτομαι 
και θα ανοίξω τα παράθυρα να μπει ελεύθερα ο κρύος αέρας 
και θα σταματήσω να γράφω για αυτήν
και θα την ντύσω για να μην κρυώνει
και θα γράψω παντού, γύρω της, πάνω της, μέσα της,
ΖΗΣΕ 
ΖΗΣΕ ΤΩΡΑ
και θα την κοιτάζω από μακριά 
χωρίς να της μιλάω..
Θα μάθει να περπατάει μόνη της
και θα μάθει να επιθυμεί
..



--
γιατί ότι αγαπώ είναι για λίγο
για λίγο χάνομαι κι αρχίζω να πετώ...



--
Note to self : Oh, I know, he's watching over me...

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

20 μέρες μόνη με το χρόνο

Σε σκεφτομαι.. 
και ο χρονος σφυροκοπάει αδιάκοπα και αλύπητα μέσα στο κεφάλι μου..
Και όσο απομακρύνεσαι τα λεπτά μοιάζουν να περνάνε πιο αργά, πιο βασανιστικά..
Σου είπα ότι με αγχώνει ο χρόνος που περνάει, όμως χωρίς εσένα νιώθω το κάθε λεπτό να με χαράζει, να με διαπερνά..
Προσπαθώ να σκεφτώ, να συγκεντρωθώ, να συνεχίσω, όμως το μόνο που ακούω, το μόνο που βλέπω είναι ο χρόνος..
Και μέσα στο κεφάλι μου ένα ρολόι, ένα εκκρεμές, να χρυπάει τις ώρες, ολόκληρες και μισές με αυτούς τους κρύους χτύπους, χωρίς συναίσθημα, αργά, διεκπεραιωτικά, κι εγώ έρμαιο του χρόνου να ακούω, χωρίς να μου έχουν απομείνει συναισθήματα να αντιδράσω..
Κάθε λεπτό και εξήντα μικρά 'τικ' στο κεφάλι μου..
Κάθε ώρα και αυξανόμενος αριθμός χτυπων..
Μέχρι το εκκρεμές ου να σημάνει μεσάνυχτα..
Τότε όλα γυρίζουν ανάποδα και οι ώρες ξαναρχίζουν..
Αλλά τι με νοιάζει..
Αυτό που ήθελα ήταν χρόνος..
Τώρα τον έχω, σε μεγάλες, αδιάκοπα αυξανόμενες ποσότητες...
Αυτό που αρχίζω να αναρωτιέμαι, όποτε προσπαθώ να αποδιώξω το αδιάκοπο τιν τακ του εκκρεμούς μέσα στο κεφάλι μου, είναι.. τι έχασα στο δρόμο?
  

--

Αφιερωμένο στο μόνο άνθρωπο που μπόρεσε να αντέξει.


--

without emotions
without feelings
the rest is just a clock..
ticking..
ticking....