Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Μια ευθεία γραμμή

Eίναι μέρες
που θες να ανοίξουν οι στιγμές να σε καταπιούν.

Που θες να γίνεις κομμάτι από εκείνα τα έργα τέχνης στους διάφορους, άλλοτε απρόσωπους τοίχους της πόλης για να μη σε βλέπει κανείς.

Που θες να σπάσεις τα δάχτυλά σου για να σταματήσεις να γράφεις, αλλά αυτά δε σε υπακούν και συνεχίζουν, σπασμένα, να γράφουν αυτά που δε θέλεις ούτε μέσα στις σκέψεις σου ν'ακούς.

''μουλειπειςσεχρειαζομαιβλεπωεφιαλτεςκαθεβραδυ
καθεμερακαταστρεφομαιλιγοπαραπανωελαελαελαξανα
μονημουπανταημουνκανενας''

   






 --
Κάποιος να μου πει
Γιατί βλέπω σκιές
Γιατί τα μάτια μου δακρύζουν μα δεν κλαίνε
Αν οι ποιήτριες της Γης είναι νεκρές
Και αν οι λέξεις που ζωγράφισαν τις καίνε
Δεν είναι ανάγκη την πλάτη να γυρνάς
Μη παριστάνεις πως δεν μ έχεις αγαπήσει
Δεν θα ναι αλήθεια έτσι απλά να περπατάς
Πάνω στα κάστρα που με κόπο είχα χτίσει

1 σχόλιο:

  1. Μπορώ να πω ότι μίλησε μέσα μου αυτή η ανάρτηση. Μάλλον οι χωρισμοί έχουν κοινά στοιχεία τελικά, περισσότερα απ' όσα περίμενα... :( :)

    (όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος, όντως έβαλα μια λυπημένη και μια χαρούμενη φατσούλα μαζί)

    ΑπάντησηΔιαγραφή