Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

To rid the disease

γαμωτο
μου λειπεις ακομα





τουλαχιστον αυτη τη φορα ειμαι ειλικρινης και δεν προσπαθω να καλυψω το κενο με περιττες λεξεις..
θα το αφησω εκτεθειμενο για να επουλωθει μονο του..










--
Ξέρεις, μαμα, έχω πάψει να βλέπω πια όνειρα,
Ζωγραφίζω μαύρα πουλιά
γιατί μου έχετε κλέψει τα χρώματα..








Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Ανάγκη ή συνήθεια?

Κάθε βράδυ και διαφορετικό σενάριο
το ένα πιο ωραίο από το άλλο
και στο τέλος η φωτιά
κάθε φορά στο τέλος η πόλη καίγεται
κι εσύ μέσα σ αυτή
κι εγώ μέσα σε σένα 
και οι εφιάλτες μέσα σε μένα
και πονάω
και πνίγομαι
πονάω και πνίγομαι
και τότε ανοίγω τα μάτια
μάτια βαμμένα με πολλά χρώματα, χωρίς συναίσθημα, να προσπαθούν να δείξουν κάτι χρωματιστό, κάτι μη διάφανο
μάτια χωρίς ψυχή να προσπαθούν να δώσουν όνομα στον εφιάλτη
στον εφιάλτη που φοράει τα ρούχα σου..
τα ρούχα σου?
κοιμάμαι ακόμα φορώντας τα ρούχα σου..


Και τη μέρα απλά ζω σαν παρατηρητής στη ζωή που τρέχει μπροστά μου, δεν απλώνω το χέρι να πιάσω τις στιγμές, απλά γιατί δε σου μοιάζουν, ή απλά γιατί ξέρω οτι το βράδυ θα καούν στον ύπνο μου, και η επόμενη μέρα θα είναι πάλι μια μάχη με το χρόνο, μια προσπάθεια να φύγεις από την αφετηρία, μια προσπάθεια να αλλάξεις τη μουσική που παίζει στο κεφάλι σου..


Και οι λέξεις ποτέ δεν είναι αρκετές, όπως και να'χει, ειδικά όταν τόσο πολλές θυμίζουν εσένα..
Ίσως γι'αυτό ξυπνάω από τους εφιάλτες κάθε βράδυ, ίσως γιαυτό η πόλη καίγεται κάθε βράδυ, ναι, τη βλέπω από ψηλά να καίγεται και ύστερα η βροχή, ή η νύχτα σβήνουν τη φωτιά.
Η πόλη καίγεται γιατί προσπαθεί να σβήσει τα κοινά μας ίχνη από επάνω της.

--


Please, just for today, wear your happy frown..


--

Please, remedy my confusion
And thrust me back to the day
The silence of your seclusion
Brings night into all you say
Put me down again
And guide me into pain...