Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Ανάγκη ή συνήθεια?

Κάθε βράδυ και διαφορετικό σενάριο
το ένα πιο ωραίο από το άλλο
και στο τέλος η φωτιά
κάθε φορά στο τέλος η πόλη καίγεται
κι εσύ μέσα σ αυτή
κι εγώ μέσα σε σένα 
και οι εφιάλτες μέσα σε μένα
και πονάω
και πνίγομαι
πονάω και πνίγομαι
και τότε ανοίγω τα μάτια
μάτια βαμμένα με πολλά χρώματα, χωρίς συναίσθημα, να προσπαθούν να δείξουν κάτι χρωματιστό, κάτι μη διάφανο
μάτια χωρίς ψυχή να προσπαθούν να δώσουν όνομα στον εφιάλτη
στον εφιάλτη που φοράει τα ρούχα σου..
τα ρούχα σου?
κοιμάμαι ακόμα φορώντας τα ρούχα σου..


Και τη μέρα απλά ζω σαν παρατηρητής στη ζωή που τρέχει μπροστά μου, δεν απλώνω το χέρι να πιάσω τις στιγμές, απλά γιατί δε σου μοιάζουν, ή απλά γιατί ξέρω οτι το βράδυ θα καούν στον ύπνο μου, και η επόμενη μέρα θα είναι πάλι μια μάχη με το χρόνο, μια προσπάθεια να φύγεις από την αφετηρία, μια προσπάθεια να αλλάξεις τη μουσική που παίζει στο κεφάλι σου..


Και οι λέξεις ποτέ δεν είναι αρκετές, όπως και να'χει, ειδικά όταν τόσο πολλές θυμίζουν εσένα..
Ίσως γι'αυτό ξυπνάω από τους εφιάλτες κάθε βράδυ, ίσως γιαυτό η πόλη καίγεται κάθε βράδυ, ναι, τη βλέπω από ψηλά να καίγεται και ύστερα η βροχή, ή η νύχτα σβήνουν τη φωτιά.
Η πόλη καίγεται γιατί προσπαθεί να σβήσει τα κοινά μας ίχνη από επάνω της.

--


Please, just for today, wear your happy frown..


--

Please, remedy my confusion
And thrust me back to the day
The silence of your seclusion
Brings night into all you say
Put me down again
And guide me into pain...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου