Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

πρωταπριλιά

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη, έτσι μου είχε πει κάποτε ένας φίλος..

Το ξαναθυμήθηκα σήμερα, όταν ξανάκουσα αυτή τη φράση..

'' Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

Μαζεύει πίσω τα μαλλιά της..''



Γιατί, γιατί, γιατί όμως βλέπω τον εαυτό μου μέσα στο τραγούδι σου??

Γιατί δεν αποσυντίθεται πια η θλίψη, αλλά μόνο μου γυρίζει προφίλ, ή φοράει την όμορφη, μάλλον εξωραισμένη της μάσκα?

Ίσως να φταίνε τα χρώματα έξω από το παράθυρο τέτοια ώρα..

Τέτοιο χρώμα δεν έχει και η θλίψη??

Η κανονική θλίψη , ναι, όχι αυτή που μου δείχνεις..



Γελάς με το παραλήρημά μου..

Γελάω κι εγώ μαζί σου, απλά και μόνο γιατί γελάς κι εσύ..

Σκέφτομαι, αλλά καμία σκέψη δεν έχει σχήμα..

Μόνο η θλίψη, μόνο αυτή έχει σχήμα, πρόσωπο, μάτια , μύτη και ένα σαρκαστικό χαμόγελο..

Και μου τραγουδάει σαν νανούρισμα όλα όσα έχει ξεράσει ο εγκέφαλός μου..

Σταμάτα,

φύγε,

δε μπορώ ούτε να μιλήσω..



νυχτώνει,

σιγά σιγά με παίρνει ο ύπνος,

με το νανούρισμά της ..

Φοβάμαι να ξυπνήσω.





--

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλοι, όλη μέρα..

Πάρε με μαζί σου..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου