Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Crystal Castles

Ξεκινάω.
Ξεκίνησα.
Ξεκίνησες.
Συναντηθήκαμε
και τα ίχνη μας ξανάγιναν κοινά
τα δικά μου όμως ξεχώριζαν
είχαν πάνω τους τα απομεινάρια της καμένης πόλης, ναι, της πόλης, θυμάσαι? που καιγόταν κάθε βράδυ, που προσπαθούσε να σβήσει αλλοτινά ίχνη..
ουράνιο τόξο από τότε που η βροχή έσβησε τις φωτιές
και τώρα εσύ κι εγώ
μαζί σαρανταμία, ή καλύτερα σαραντατρείς φωνές 
φτιαχνουν μια αρμονία αλλόκοτη,
που κάθε μέρα από μόνη της διαμορφώνεται
και θέλω
θέλεις 
θέλουμε
και πηγαίνω 
πηγαίνεις 
πηγαίνουμε
και αλλάζω
αλλάζεις 
αλλάζουμε
και όσο για μένα, μην ανησυχείς πια
ξέρεις ότι το φάντασμα θα συνεχίσει να ζει μέσα μου,
το βοήθησες όμως να ησυχάσει, ησυχάζει πού και πού, το γοητεύουν οι εικόνες, ξεχνιέται με την αλλαγή των εποχών, μεγαλώνει κι αυτό μαζί μου
μεγαλώνω
μεγαλώνει
μεγαλώνουμε..


και όσο μεγαλώνω, ή μάλλον μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα κατάλληλα γυαλιά, και να τον αφήνουμε να μας αγγίζει και να μας στριφογυρίζει χωρίς πια να μας πονάει.
και τα καλοκαιρινά βράδια ξαπλώνουμε άφοβα στην άμμο και μετράμε τα αστέρια, εγώ ξεκινώντας από τη μία και αυτό από την άλλη, στη μέση άραγε θα συναντηθούμε?
και πάντα, κάθε φορα που ένα αστέρι θα πέφτει θα καλύπτουμε το κεφάλι σαν μικρά παιδιά που νομίζουν ότι θα έρθει καταπάνω τος, αλλά θα κάνουμε ταυτόχρονα και μια ευχή..
και όταν ο ήλιος θα βγαίνει θα σιγουρευόμαστε ότι θα μας χαμογελάει και σήμερα, θα στερεώνουμε και μεις με κολλητική ταινία το δικό μας χαμόγελο και θα περιμένουμε η κόλλα να ξεφτίσει για να παραμείνει αυτό εκεί,στητό, δικό μας..

χαμογελάω
χαμογελάς
χαμογελάμε


παράξενο πράγμα το μυαλό, δε συμφωνείς?
release the endorphin..




--
I read a book about the self
said I should get expensive help
go fix my head, create some wealth
put my neurosis on the shelf,
but I don't care for myself
I don't care for myself,
I don't care for myself
I don't care ...


(all inspired by sofia-porcelain)

1 σχόλιο: