Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Σεπτέμβρης : work in progress

Τέλος καλό, όλα καλά..
Γύρισα, και το καλοκαίρι ήταν ακόμα εδώ, 
τώρα που θα μείνω εδώ, ποιος θα ξεπροβοδίσει το καλοκαίρι που φεύγει?
Ξέρω. Η πανσέληνος.
Θυμάσαι τη σελήνη, τότε, που είχε πάρει απ'τον ήλιο μια ηλιαχτίδα και τη φόρεσε?
Θυμάσαι την τελευταία φορά που είχε πανσέληνο?
Ούτε εγώ..


--

Σαν σήμερα, πέρσι, ή μάλλον χθες,
μέσα στα φώτα της πόλης
της πόλης εκείνης
που τα βράδια έλαμπε περισσότερο
και φέτος, ή μάλλον σήμερα
ψάχνω την πόλη εκείνη
για να βρω το περσινό καλοκαίρι
να το ρωτήσω
τι του είπα καθώς έφευγε,
γυρνάω την πλάτη μου 
και είναι μία σεπτέμβρη
και τότε βάζω βιβάλντι, χαχα
ναι, αλήθεια,
το φθινόπωρο.

--

My, oh, my
A song to say goodbye..

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Θα σου μιλήσω με λόγια άλλων..
Τα δικά μου αδυνατούν να βγουν, τα κατάπια και με έπνιξαν
οπότε 
χωρίς πολλές περιστροφές,
αδειάζω το ποτήρι μου
σε κοιτάζω στα μάτια
ξέρεις πού καθόμαστε
και σου μιλάω με λόγια δανεικά -προς το παρόν-

α, ναι, ολική έκλειψη ηλίου από σήμερα..


--



Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,

Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να 

ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,

Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,

Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ 

θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,

Και ν’ αναρωτιέμαι ποιος είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι 

όπως είσαι,
..
..
..
και να είσαι ο δεύτερός μου εαυτός, 
και να έχω μια σου ηλιαχτίδα πάντα μαζί μου,
και να μου υπόσχεσαι πως θα με κάνεις αθάνατη...

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Once

Φύγε
Μη φεύγεις
Συγνώμη
Μου λείπεις
και όλα αυτά σε μια αλυσίδα κρεμασμένη στο λαιμό μου,
αφού ο ήλιος είχε προηγουμένως δύσει..

''Θέλω τον εαυτό μου πίσω'', κραύγαζε ο ήλιος πριν πάρει τη θέση του η σελήνη..
''Εσύ με βοηθάς να υπάρξω'', απαντούσε η σελήνη..
''Έχω κουραστεί να σε φωτίζω'', της φώναζε πίσω ο ήλιος, ''πρέπει να μάθω ξανά να βαδίζω μόνος μου''.
''Χάρισέ μου μόνο μια ηλιαχτίδα σου'', είπε τότε η σελήνη, ''να μην χαθώ, να βλέπω πού πηγαίνω, το σύμπαν είναι σκοτεινό, έχω σκοντάψει σε μαύρες τρύπες στο παρελθόν''..
Και τότε ο ήλιος κρέμασε σε ένα χρωματιστό σκοινάκι μια ηλιαχτίδα και της την έδωσε.
''Φεύγω'', είπε η σελήνη και κοίταξε τον ήλιο στα μάτια,
και τότε άρχισαν όλα να καίνε
και ο ήλιος κατάλαβε 
και ξέσπασε
και το σύμπαν βρόντηξε συθέμελα από μια αστραπή φωτός
και καυτά δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τις ηλιαχτίδες,
να πέφτουν πάνω στο σώμα της σελήνης και να την φωτίζουν..
''Μη φύγεις, σε παρακαλώ, μη φύγεις..'', τόλμησε να πει ο ήλιος..
''Δεν θα φύγω ποτέ, μαζί ξεκινήσαμε αυτή τη διαδρομή μέσα στο σύμπαν, ο κύκλος δεν έχει ακόμα κλείσει..'' απάντησε η σελήνη, έχοντας μαζευτεί σε μισοφέγγαρο για να μπορέσει να αγκαλιάσει τον ήλιο..
''Εσύ είσαι ο ήλιος μου'', της είπε άξαφνα αυτός..
Και τότε η σελήνη χαμογέλασε
και ξημέρωσε ξανά.

--

Κάποτε
υπήρχαν τα πάντα
τώρα 
υπάρχουν τα όνειρα
καλημέρα 

--

I stay
to watch you fade away..