Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Ενότητες

Η σιωπή στο δωμάτιο είχε τυλίξει τα πάντα, και είχε κάνει το δωμάτιο να φαίνεται ακόμα πιο σκοτεινό.
τα γνώριμα, αγαπημένα μικροπράγματα που πάντα το μάτι προσπερνούσε είχαν τώρα και την παραμικρή τους λεπτομέρεια χτενιστεί από τα μάτια και των δύο.
Τώρα, όπως και τότε : ανάγκη ή συνήθεια?
Κάθε μέρα σε θέλω, σε χρειάζομαι, κάθε μέρα γερνάω μέσα μου, σε απωθώ, και οι φωτιές στην πόλη έρχονται κάθε χειμώνα, σβήνουν κοινά ίχνη και αφήνουν μια μυρωδιά αγαπημένη πίσω μαζί όμως με τη στάχτη των φωτογραφιών από τότε, θυμάσαι?
Κι εγώ, αλλά έπρεπε να την κοιτάξω για να το θυμηθώ.
Και οι λέξεις, οι λέξεις, όπως τότε,όπως και τώρα, όπως θα'ναι πάντα, το δικό μου καστανό μέσα στο δικό σου γαλάζιο, τα δικά της χέρια, η δική του σκέψη,
ο χειμώνας,
η βροχή, 
οι φωτιές,
το ανοιχτό παράθυρο, 
οι φωνές που δεν αναγνωρίζεις,
το σκοτάδι,
η επόμενη μέρα..



--

http://www.youtube.com/watch?v=yftOy8kz7aE (αν και δε θες)

Speak to me now
and the world will crumble
open the door 
and the moon will fall..


(σε 2 αγαπημενα ατομα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου