Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

γελάω για σένα

...και για το χρόνο που περνάει
και για τις κλειδωμένες μέρες που θα φέρει ο νέος αύξων αριθμός.
γελάω για σένα 
και για τις γκριμάτσες του κόσμου στο άκουσμα της λέξης 'πρέπει'
γελάω για σένα
και για τις μέρες που έτρεχαν ψάχνοντας ασταμάτητα τη γραμμή τερματισμού 
μοιάζοντας ανελέητα με χάμστερ στον τροχό τους
γελάω για σένα 
και για τις νύχτες που ολοένα και καθυστερούσαν, χαράσσοντας επιδέξια μια γραμμή τερματισμού από σκληρό μολύβι
γελάω για μένα
και για τον ασήμαντο κόσμο που υποχωρεί κάτω από τα πόδια μου
ενώ δίνομαι και παραδίνομαι σε κάτι που δε θυμίζει καθημερινότητα
γελάω για μένα
παίρνοντας το μολύβι και ζωγραφίζοντας πάνω στα ανοιχτά μου μάτια τα καινούρια μου κλειστά βλέφαρα
γελάω για εκείνη
που ξεγέλασε το χρόνο και βγήκε σαν μουλωχτή σκιά στο δρόμο
γελάω , ναι, γελάω για εκείνη
που έκανε ρούχο και παπούτσι και καπέλο της το χρόνο
τύλιξε γύρω της τον καιρό
και οι μέρες ημερέψαν.


--


http://www.youtube.com/watch?v=D6XyJh1tsGI

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

χθεσήμερα

λένε πως όταν ζεις και κινείσαι στις ώρες κοινής ησυχίας δε μεγαλώνεις.
γιατί τότε δε γίνεται τίποτα το κοσμοιστορικό
και έτσι μπορείς να κινείσαι ανενόχλητος
εκείνες τις ώρες οι ήχοι σου ανήκουν
και η πόλη σου ανήκει.
είναι ο τρόπος να καθυστερείς τις νύχτες
και να πατάς πάνω στα κεφαλαία γράμματα.

ήταν η νύχτα που κράτησε τέσσερις μέρες
και έκανε τη μέρα να αλλάξει χρώμα και να πάρει μια μπλε απόχρωση,
και εκείνη τη νύχτα αποφασίσαμε να μείνουμε αληθινοί.
ανοίξαμε δυο τρύπες στο χρόνο και πέσαμε μέσα.
ανοίξαμε δυο τρύπες στον κόσμο και βγήκαμε έξω με έναν αναστεναγμό ανακούφισης.
και η πόλη μας ανήκε.
μέσα στην πόλη των τεσσάρων ημερών τίποτα δεν κινείται, ο χρόνος έχει παγώσει,
κοιτάζω το ρολόι μου και περιμένω το καμπανάκι να χτυπήσει,
ξεκίνημα κάθε μέρα από διαφορετική αφετηρία για να σε ξαναδώ.

και κάθε φορά θα προσπαθώ να είμαι καλή παρέα.
δε θα αλυχτάω το βράδυ, δε θα ξύνω την πόρτα το πρωί,
δε θα τσαλακώνω τον καναπέ,
δε θα γρυλίζω κάθε που πας να με πλησιάσεις 
και δε θα ξαναδείς τους γυμνούς κυνόδοντές μου.

--

είναι σαν χορογραφία
κάθε μέρα μαθαίνεις και ένα κομμάτι.

--

http://www.youtube.com/watch?v=ZzlcpO_x6w0

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

showtime

παραπέτασμα. πλαστικό. φιμέ.
φως. κίτρινο. σκονισμένο.
σώματα με χέρια, πόδια, μάτια, φωνητικές χορδές, νύχια, ρυτίδες.
ανοίγεις το χέρι σου και πιάνεις τη φωνή μου.
ανοίγω το στήθος μου και απορροφώ το βλέμμα σου.
χωρίζομαι στα δύο για να χωρέσουν ανάμεσα εξήντα φορτισμένες βιαστικές στιγμές.
τρέχω, λαχανιάζω, σταματάω, γελάω, συνειδητοποιώ.
ύφανα μια ιστορία και τώρα σ'αυτήν πρωταγωνιστώ.
και σου μιλάω
αλλά μην απαντήσεις,
άσε πρώτα το φως να σβήσει
και δώσε στα χέρια σου την άδεια να μου μιλήσουν.

--

All you do is take
all I do is give
all I ask of you
is a chance to live




(photo by http://photothessaloniki.ning.com/profile/ChrhestosPapadhopoylos )

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

corpus et anima

Το σώμα μου θέλει. Το σώμα μου απαιτεί. Το σώμα μου απαιτεί ακόμα και στις πιο βρώμικες διαδρομές , ακόμα και στα πιο άβολα παντελόνια, ακόμα και στα πιο συννεφιασμένα βράδια, ακόμα και στις πιο ξέπνοες στιγμές.
Το σώμα μου κλαίει, βρυχάται, η ψυχή μου φωνάζει, σείεται, το στόμα μου, ραμμένο, δειλιάζει, το μυαλό μου ,νωθρό, σιωπά.
Το σακουλιασμένο βλέμμα μου στέκεται, τα νύχια μου οργιάζουν στον τοίχο. 
Και πάνω στο κρεσέντο της, η οργή κοπάζει αυτόματα, και η σιωπή θα...
η φωνή μου θα.. θα..

Πριν από λίγο ήμουν καλλιτέχνης. Σε λίγο θα είμαι ποιητής. 
Αύριο, ο ρόλος μου θα είναι στο δρόμο, να περιμένω κάποιο λεωφορείο.
Το σώμα μου τότε πού θα είναι?
Πού ανήκει το σώμα μου, λοιπόν?

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

μισοσκόταδο

 η σιγή.
ο δισταγμός.
τα λόγια που μετρώνται με ανάσες.
οι ανάσες που με λόγια μετρώνται.
ναι, ήσουν - χαμόγελο
όχι, δε θα μείνεις- χειρονομία, αρνητική
άχαρο πάρτι τα μαγκωμένα συναισθήματα
άχαρη λύση η φυγή.
κέρδισες,
κέρδισες?
το μόνο που ξέρω
είναι ότι μου χάρισες μια καινούρια θλίψη

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

αν κάπνιζα ίσως να έγραφα διαφορετικά

Μοναξιά
κι ας το ξαναγράψω
μοναξιά
πόσο τρομακτικό αυτό το καμαρωτό ''ξ'' στη μέση?
Αυτό να την κάνει την κάνει τόσο ξεχωριστή, ταξιδιάρικη, μελαγχολική, μαλακισμένη, ανυπόφορη, πολυπόθητη, ολοκληρωτική, 
αλλά κυρίως
δικιά σου.
Γιατί έτσι είναι.
μοναξιά μου
μοναξιά σου
ο καθένας σπίτι του.
  

--

εκπνέω σκέψεις
εισπνέω αέρα,
άρα,
τι διάολο σκέφτομαι τόσην ώρα..?

--


You ain't gonna go far
you ain't gonna go far..
Father, forgive me
if I wasn't a good son
but you're an asshole,
you're a son of a gun..

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

darkness makes it comfortable

Τώρα
που δεν επιτρέπεται να σε φιλήσω
πες μου
θα με κοιτάς όταν κάνω πως δε σε κοιτάω?
Και όταν θα κάνουμε μια τρύπα στο χρόνο
όπου δε θα υπάρχει το πρέπει
και δε θα υφίσταται το πριν και το μετά
όταν θα σε φιλάω 
μου υπόσχεσαι ότι δε θα κλείνεις τα μάτια?
Και όταν θα κάνεις καθημερινές
τετριμμένες θα'λεγες, ναι, σκέψεις,
να, όπως εγώ τώρα,
μου υπόσχεσαι πως θα΄ναι μέρα?
όχι νύχτα
τη νύχτα όλοι υποκρίνονται κι από λίγο.

--

Χαίρομαι που είμαι βλάκας.
Χαίρομαι που δεν ξέρω τίποτα.
Χαίρομαι που δε μ'έχει σκοτώσει κάποιος.

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Παράδοση καλοκαιρινού πνεύματος - Τα γενέθλια του φθινοπώρου

Πρέπει, φαίνεται,
να καταπιώ το καλοκαίρι που τελειώνει,
να καταπιώ στα γρήγορα, πάντα στα γρήγορα
τις τελευταίες στιγμές των τελευταίων ημερών,
πάνε, βλέπεις, μέρες που δεν βλέπω τις λέξεις μου γραμμένες όλες μαζί
χωρίς να παρεμβάλλονται άψυχα και σκληρά
αντικείμενα και νούμερα ανάμεσα
αλλά τώρα τρίζανε τα δόντια μου
για να μη φωνάξουν στη γεμάτη και νοτισμένη
και υποκριτικά σιωπηλή
και στομωμένη και γεμάτη μάτια αίθουσα
ήρθες εδώ για να αποχαιρετήσεις το καλοκαίρι,
ήρθες εδώ και στέλνεις μηνύματα
σε αυτούς και αυτές που σου τύχανε και ράφτηκαν στο δέρμα σου,
χρωματιστό τατουάζ τα λόγια και τα πρόσωπα
και χωρίς άψυχες ασχολίες δε θα σουν τώρα εδώ
να θες να δαγκώσεις τους τοίχους και να φτύσεις
σκόνη και τσιμέντο στα μάτια και σταχέρια των αγνώστων
δυο μέρες πριν, πριν από τι?
καταπιεσμένε, σκυφτέ μου αύγουστε,
δε σε αδινώ που φεύγεις, ξεκουράσου και
πλύσου από τα καυσαέρια και τους εμετούς των χανγκόβερ,
μικροκαμωμένε μου σεπτέμβρη,
ελπίζω η βαρύγδουπη λέξη ''φθινόπωρο''
που ο ερχομός σου προμηνύει,
να μη σε βαραίνει με την ευθύνη
να φανείς σημαντικός,
όχι,
όλοι κατά τη διάρκειά σου αναπολούν 
το ασήμαντό τους καλοκαίρι.
θα μου λείψεις χρόνε,
θα μου λείψετε ώρες, στιγμές και ανοιγοκλείσματα του ματιού,
τελικά όλοι είμαστε λίγο συλλέκτες στιγμών,
καρφίτσες χρόνου,
στον πονεμένο μας κρόταφο.

--

But the last day of summer never felt so cold



The last day of summer never felt so old



http://www.youtube.com/watch?v=iNiUG33rSyY




Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

τζάμπα σάλιο και χολή

προσπαθώ να γίνω ποιητής 
και μάταια τραβάω τα όμοια
να γίνουν καταλήξεις.
κατεβάζω εμπνευσμένα στιχάκια
και καταλήγω να γελάω μόνος μου
με την κατάντια των λέξεων.


θέλω να ηρεμήσω γαμώτο
να ηρεμήσω
ακόμα κι αυτό μου φαίνεται αστείο.

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Τάσεις φυγής

Ξυπνάει και τεντώνεται μέσα σου το σώμα 
και είναι έτοιμο να τρέξει
σπαραξικάρδια αργό το πρώτο βήμα -κουνήσου-
και η βουτιά από το παράθυρο αργή και σαν κινηματογραφημένη
χειροκροτά το κοινό την πτώση
και τα ξεδοντιασμένα στόματα γελάνε, αχ, γελάνε με την αδέξιά σου τούμπα
χτύπος-αλλαγή σκηνής-φεύγεις ξανά
όνειρο ήταν, ευτυχώς, πρέπει να σηκωθώ
κι ακόμα και τώρα το χέρι μου ίπταται πάνω στις λέξεις
ασυνάρτητο και ευνουχισμένο θαρρείς
τρέξε μου λέει
επιτέλους άσε πίσω το φαφούτικο κοινό
χτύπος,δυνατός-πέφτεις κάτω-ξανά
ένα τεράστιο γέλιο σε καταβροχθίζει
χέρια πολλά σε καταπίνουν 
και οι λέξεις μόνο αστείες μπορούν να σου φανούν
συρφετός
λοβοτομή
(φύγε)
θόρυβος
υποχρέωση
(φύγε)
χάρτης
κόκκινο
θα φύγω
θα γίνω ένα με αυτούς που δεν χρειάστηκε να τους ψάξει κανείς.


--

Confusion in her eyes that says it all
she's lost control

http://www.youtube.com/watch?v=xd0bH8EmdlQ

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

δεκατέσσερακαιμισό

από ματζόρε σε μινόρε
και στο τέλος ο σοβάς που τρίζει και θρυμματίζεται στο κλείσιμο της πόρτας.
από ματζόρε σε μινόρε
και στο τέλος το πεινασμένο από οργή στόμα καταβροχθίζει αέρα και ξερνάει χολή
από ματζόρε σε μινόρε
και από πρίμα βίστα da capo
al fine

--

http://www.youtube.com/watch?v=Ug7DZG1F6bs&list=FLY5CtRIsDDK5Y-s4syGA8mg

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

United States of Mind


Ενδορφίνη νομίζω τη λέγανε, ήμασταν φίλες στο δημοτικό.
Παίζαμε και μιλούσαμε στο τηλέφωνο, είχε πλάκα να περιμένω να σηκώσει το ακουστικό για να ακούσω την αλλοιωμένη από το τηλέφωνο φωνή της.
Είχε καστανά μαλλιά με φράντζα, φώναζε πολύ, χαμογελούσε σε όλους και πάντα τα παιδιά δεν μπορούσαν να πουν σωστά το όνομά της.
Μισούσε όμως τις αστραπές, όχι, όχι τις βροντές, με αυτές γελούσε, οι αστραπές την τρόμαζαν.
Θυμάμαι που ξαπλώναμε στο κρεβάτι της με το κεφάλι μας να κρέμεται ανάποδα, γελώντας με τα κόκκινα πρόσωπά μας, και πάντα, πάντα γελούσαμε, ήμασταν μικρές , καλά καλά δεν ήξερα πώς γράφεται το όνομά της, αλλά την αγαπούσα πολύ, μαζί της ούτε εγώ φοβόμουν τις αστραπές.
Όταν την έχασα ήμουν πια στο γυμνάσιο.
Ήταν τόσο μεγάλη η άρνηση μου να το αποδεχτώ που αποφάσισα να κάνω σαν να μην την είχα γνωρίσει ποτέ , και έτσι έκανα μια καινούρια φίλη. 
Την έλεγαν Μορφίνη.
Ναι, ήταν όμορφη, με λευκό δέρμα και όμορφο γέλιο, έλεγε αστεία και ξενυχτούσαμε μαζί, και όταν είχε αστραπές τις κοιτούσαμε με το πρόσωπο κολλημένο στο παράθυρο, κι εγώ έκανα ότι δε φοβόμουν, όμως στα δευτερόλεπτα που το εκτυφλωτικό φως του κεραυνού τύλιγε τα πάντα, όλα σκοτείνιαζαν και έψαχνα το χέρι εκείνης, να μοιραστώ το φόβο μου.
Η Μορφίνη δε γελούσε, μόνο όταν βγαίναμε με παρέες ήταν πρόσχαρη, και πάντα έμοιαζε να ενδιαφέρεται για τη φιλία μας όλο και λιγότερο.
Σταματήσαμε να μιλάμε και ξαφνικά βρέθηκα μόνη μου.
Και τότε συνειδητοποίησα.
Δε φοβόμουν πια.
Είχα μεγαλώσει μαζί με την Ενδορφίνη, παίζοντας και προσπαθώντας να περπατάμε ίσια στη δοκό ισορροπίας , να πατάμε σταθερά και στα δύο πόδια χωρίς να παραπατάμε, χάρη σ'αυτήν κατάφερα να πηγαίνω από τη μία άκρη του μονόζυγου ως την άλλη και να προσγειώνομαι και στα δύο πόδια και τότε μου είχε πει
''Αρκεί να με σκεφτείς, θα μπορέσεις να κάνεις τα πάντα και να χαμογελάς, κι ας μην είμαι εκεί''
και στον επίλογο ενός βιβλίου είχα διαβάσει ότι η πραγματικότητα είναι αυτό που ζεις, οτιδήποτε κι αν σκέφτεσαι,
ότι η ενδορφίνη του καθενός τραβάει τις άκρες των χειλιών προς τα πάνω κάθε μέρα
για να μπορείς να χαμογελάς στην κάθε μορφίνη.



--


ο ειρμός έγινε συνειρμός


--

στο τέλος θα πιστέψω ότι είσαι εδώ
μα δεν είσαι πουθενά, παραμύθι μου γλυκό
και δεν είσαι πουθενά
ραντεβού στη φωτιά

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Stormy weather


Συνειδητοποίηση νούμερο ένα : το φεγγάρι είναι ίδιο παντού
και από όπου και να το κοιτάξεις, όταν είναι ολόγιομο σου δείχνει τον ίδιο ψυχρό λευκό κύκλο,
έμαθες από μικρός να σ'αρέσει
και έτσι κάθε φορά που έχει πανσέληνο γίνεσαι ρομαντικός
και κάθε φορά με το μισοφέγγαρο μελαγχολείς
και κάθε που δεν έχει φεγγάρι γίνεσαι κακός 
και παριστάνεις ότι σου έλειψε
και ότι περιμένεις να εμφανιστεί γιατί αυτό θα γεμίσει το κενό σου
γελάω

Συνειδητοποίηση νούμερο δύο : θυμάσαι που όταν βλέπαμε την υδρόγειο σφαίρα ή τον παγκόσμιο χάρτη στο σχολείο αναρωτιόμασταν γιατί έχουν χρωματίσει την κάθε χώρα με διαφορετικό χρώμα? ή ήμουν μόνο εγώ?
ήταν για να μας δείξει με όμορφο τρόπο τι είναι τα σύνορα.
χαίρομαι που η γενιά μας ποτέ δεν το πήρε στα σοβαρά.
τα σύνορα είναι για το παρελθόν, για να μην αχρηστευτούν τα χρώματα και για να έχουν με κάτι να παίζουν οι εικονογράφοι.
ελπίζω να το καταλάβεις κι εσύ, κι εσύ κι εσείς, φώναξα απ'το παράθυρο, τόσο μακριά από τα σύνορά τους.

Συνειδητοποίηση νούμερο τρία ( και δανεική, γιατί βόλεψε και γιατί ο υποφαινόμενος στερείται διαύγειας ) : κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις
και στο τέλος θα καταλήξεις να μην τις θυμάσαι ούτε εσύ
γιατί?
γιατί θεώρησες ότι δεν ήταν ισάξιες των άλλων
και τις κατάπιες
και φύτρωσαν και θέριεψαν μέσα σου
και τώρα σε πνίγουν
και αν κάνεις να τις φτύσεις
θα σε περικυκλώσουν
και δε θα σε αφήσουν
και τότε θα αρχίσουν να γελάνε
και σε αυτές θα βλέπεις τα πρόσωπα των άλλων, ναι, αυτών που φοβάσαι και αγαπάς
αυτών που ακολουθείς και κρέμεσαι από τα δυσπρόφερτα λόγια τους
αυτών που σου έτυχαν 
αυτών που τους έτυχες
γιατί έτσι είναι οι μέρες μας εδώ
κρυφές σκέψεις και λόγια που αλλάξαμε για να ταιριάζουν στο παζλ της γκρι μας πόλης.

--

Αν είμαι λίγο τυχερός
ίσως απόψε να ονειρευτώ 
πως όλη η πόλη καίγεται ξανά
κι όλα στάχτη στο λεπτό
για να δω τον ουρανό

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Συνονθύλευμα

Περίμενα καιρό αυτή την πόλη να ανοίξει το στόμα της και να αρχίσει να μιλάει, να βγάζει κορδέλες φράσεων σε αυτή την παράξενη και γεμάτη κόμπους γλώσσα, να δώσει στα λόγια της αυτό το ιδιόμορφο χρώμα που την χαρακτηρίζει..
Η Πράγα λοιπόν, η Πράγα που μιλούσε με γκρι λέξεις, και οι λέξεις της ημέρες μου, και οι ημέρες της λέξεις μου, τα ημερολόγια μιας πόλης με γκρι ουρανό και μουσικές μέρες.
Όλα ξεκίνησαν με εκείνο το πρόσωπο στον καθρέφτη, που τόσα θύμιζε και άλλες τόσα κομματάκια ήθελε να κάνει τον καθρέφτη, και ξαφνικά το τοπίο θόλωσε από μια ζεστή ανάσα στο παγωμένο παράθυρο, και ξαφνικά η εικόνα εκείνης της άγνωστης μακριά που έκανε αυτόν να ξημερώσει και όλων αυτών των άγνωστων εδώ που κάθε μέρα πληθαίνουν της τρύπησε το μυαλό.
Σίγουρα παλεύεις κάθε βράδυ να αντικαταστήσεις το δικό της μαύρο που σε έκανε λευκό με το δικό μου γαλάζιο που μας έδωσε κοινά χρώματα, και να μη θες να με ακούσεις πρέπει, περίμενε, μη φεύγεις, όχι πριν φύγω εγώ.
Και πού θα πάω?
Εκεί που φοβόσουν ,εκεί που δεν ήθελες , γιατί μπορείς και δε θέλεις, γιατί οι σκέψεις ταξιδεύουν.
Έχοντας αλλάξει επιφανειακά, διάβολε, προσπαθούμε να κάννουμε τον εαυτό μας να πιστέψει ότι αλλάξαμε ολοκληρωτικά, τέλειωσε την πρόταση και έκλεισε με θόρυβο το βιβλίο και έβαλε και το ποτήρι από πάνω, σκεφτόμενη τον υγρό κυκλικό λεκέ στο εξώφυλλο, μαλακία έτσι κι αλλιώς το βιβλίο, χάρη του κάνω..
Και πάνω στον χαοτικό συνειρμό, να και η καίρια ερώτηση:
What does your soul look like?
και σου απαντώ 
Έχεις κοιτάξει ποτέ κάτω από το κρεβάτι σου?
Όχι το τωρινό, αλλά εκείνο που είχες παιδί.. 
Παλιά παιχνίδια,σπασμένα, ξεχασμένα, καναδυό ρούχα που δε σου άρεσαν και δήθεν τα έχασες, μια δυο μπίλιες, ένα βιβλίο ζωγραφικής με μισοτελειωμένες ζωγραφιές γιατί βγήκες από το περιθώριο, δε σου άρεσαν ποια και τις παράτησες, η σπασμένη κόκκινη κηρομπογιά και σκόνη.
Πολλή σκόνη.
Και, όταν ήσουν παιδί, εκεί κάτω κρυβόταν και το τερατάκι, μικρό ή μεγάλο, ανάλογα τις νύχτες.
Κάπως έτσι μοιάζει η ψυχή μου λοιπόν, απάντησε κοιτώντας τον καθρέφτη.
Μερικές φορές φοβάμαι κιόλας να κοιτάξω.
Είσαι προβλέψιμη, απάντησε ο καθρέφτης, έχοντας πάρει τη μορφή της, γελώντας.
Επέστρεψες? Νόμιζα είχες μείνει πίσω, κάτω από το κρεβάτι,κι όμως, έχεις βολευτεί στο καινούριο μου δωμάτιο.Ξύπνα! φτάσαμε, απάντησε εκείνη, δε μπορείς χωρίς εμένα, φοβάσαι.
Δε φοβάμαι.
Φοβάσαι να με αποχωριστείς. Με έχεις συνηθίσει.
Όπως φοβάσαι να παραδεχτείς ότι ο χρόνος περνάει, ότι είσαι κι εσύ ένας μικρός λεπτοδείκτης, ότι η εποχή άλλαξε, άνοιξη μου είπαν όταν ξύπνησα, κι εσύ στη γέφυρα που ο άνθρωπος ονόμασε ''παρόν''.
Ο χρόνος περνάει και εμείς αλλάζουμε μένοντας ίδιοι, δεν καταλαβαίνουμε τι πέρασε από μπροστά μας και μας έσπρωξε στο πέρασμά του, αλλά βλέπουμε ότι ήταν απλά οι μέρες που περάσανε, που ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός, περνάει και δεν τον επισκέπτεσαι, αχρείαστος να ναι..
Και τελικά, τι είναι ο χρόνος?
Υπάρχει ή τον κατασκευάζουμε?
Ζούμε μέσα σε αυτόν, ή αυτός μέσα σε εμάς?
Πώς είναι η δική σου μέρα εκεί μακριά?
Είναι οι μέρες μας ίδιες? Περνάει με τον ίδιο τρόπο ο χρόνος εκεί που είσαι εσύ?
Ή αλλάζει με την απόσταση?
Αλλάζουν άραγε τα χρώματα αυτής της πόλης με τις εποχές?


--

Being consciousness is a torment 

The more we learn is the less we get 


Every answer contains a new quest 

A quest to non existence, a journey with no end


Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

white prague diaries No.1

Ακούσατε, ακούσατε,
τρέχεις μόνος σου και έρχεσαι δεύτερος
κλείνεις την πόρτα και ξεχνάς τα κλειδιά μέσα
ξυπνάς και δεν έχεις καφέ
δίνεις μαθήματα και κόβεσαι σε όλα
και σε ρωτάω
στις πόσες αποτυχίες σταματάς να νιώθεις ότι το σύμπαν στενεύει γύρω σου?
Όχι, δεν μιλάω για ένα απλο ''στα αρχίδια μου'', αυτό θα το έλεγαν παραίτηση οι σπουδαιοφανείς, 
εννοώ για το επόμενο σκαλί σου σαν άνθρωπος με εικοσιμία φωνές, με καταλαβαίνεις?
Δηλαδή, αν εγώ ξέρω να σου πω το μονόγραμμα του ελύτη και τα παράδοξα του raymond quenau και τα πολιτικά του φο, και δεν ξέρω να σου γράψω για τα νούμερά σου στα δωρεάν μου, συνήθως δικά σου βιβλία πρέπει να νιώσω από κάτω σου , ή καλύτερα, από κάτω τους??

Κοίτα, μου απάντησες, αφού είχα ντυθεί να φύγω, 
το θέμα είναι τι επιλέγεις να σκέφτεσαι αφού κλείσεις τα βιβλία.


--

So let me live
let me live (leave me alone)
let me live, oh baby
and make a brand new start..

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

flee, fly, leave ?


three days to go
and then I'll go..


Επειδή είμαι σε δίλημμα, ποιο αντιπροσωπευει καλυτερα την παρουσα κατασταση, 
οριστε και τα δυο..

epica - unleashed




savatage - if i go away




Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

A dragonfly has a lifespan of 24 hours.

Κι εσύ τη φοβάσαι ακόμα.
Ξεχνάς ότι μόλις πέσει η νύχτα αυτή θα πεθάνει κι εσύ θα κοιμηθείς.
Το πρωί θα γεννηθεί μια άλλη και εσύ θα ξυπνήσεις,
θα έχεις όμως αναγεννηθεί?

24 ώρες.
1440 λεπτά.
Μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου σε μία μέρα?
Να πετάξεις τα περιττά, εσύ τις εξαρτήσεις, εγώ τα προσωπεία,
εσύ τις αντιρρήσεις , εγώ το παρελθόν,
εσύ τα χθεσινά ρούχα, εγώ τα χθεσινά ποτήρια,
εσύ εκείνα τα ονόματα, εγώ εκείνα τα ποιήματα,
και μόλις ξημερώσει,
να σταματήσουμε να φοβόμαστε αυτό που το βράδυ θα πεθάνει.


Ε?
Τι λες?
Αξίζει μια προσπάθεια.
Μία και καλή.


--

I know that in me there's still a place that fulfils me

A sanctity here that I call home, I run to


When winter descends


If I try, can I find solid ground


Or am I just wasting time?


Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Χτες, σήμερα, αύριο

Γράφοντας μονοκόμματα
Ζώντας μονοσήμαντα
Τρώγοντας υπολείμματα
Φτύνοντας ασήμι.
Κλαις διαμάντια, που πέφτουν στο χώμα και φυτρώνουν άνθρωποι, που έχουν μέσα τους ένα κομμάτι σου.
Μιλάς με γλώσσες πύρινες που καίνε φράσεις, παραγράφους και βρισιές και σχηματίζουν σταχτένιες λέξεις, το δικό σου λεξικό της λάσπης.
Γεννιέσαι ασήμαντα
Πεθαίνεις θριαμβευτικά
Κοιμάσαι ήρωας
Ξυπνάς ζητιάνος
Καταριέσαι θεούς
Σε λατρεύουν δαίμονες
Και η κάθε μέρα επιστροφή στην αρχή
Και η κάθε νύχτα αγώνας δρόμου
Τρέχοντας ελπίζοντας
Φτάνοντας νικημένος
Φρένο.Γκάζι,γκάζι,ΓΚΑΖΙ,
φρένο.
Γιατί τόσο τόλμησες να προχωρήσεις.

--

Ρε δε με νοιάζει από πού ήρθες , σου λέω,
Κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί