Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

white prague diaries No.1

Ακούσατε, ακούσατε,
τρέχεις μόνος σου και έρχεσαι δεύτερος
κλείνεις την πόρτα και ξεχνάς τα κλειδιά μέσα
ξυπνάς και δεν έχεις καφέ
δίνεις μαθήματα και κόβεσαι σε όλα
και σε ρωτάω
στις πόσες αποτυχίες σταματάς να νιώθεις ότι το σύμπαν στενεύει γύρω σου?
Όχι, δεν μιλάω για ένα απλο ''στα αρχίδια μου'', αυτό θα το έλεγαν παραίτηση οι σπουδαιοφανείς, 
εννοώ για το επόμενο σκαλί σου σαν άνθρωπος με εικοσιμία φωνές, με καταλαβαίνεις?
Δηλαδή, αν εγώ ξέρω να σου πω το μονόγραμμα του ελύτη και τα παράδοξα του raymond quenau και τα πολιτικά του φο, και δεν ξέρω να σου γράψω για τα νούμερά σου στα δωρεάν μου, συνήθως δικά σου βιβλία πρέπει να νιώσω από κάτω σου , ή καλύτερα, από κάτω τους??

Κοίτα, μου απάντησες, αφού είχα ντυθεί να φύγω, 
το θέμα είναι τι επιλέγεις να σκέφτεσαι αφού κλείσεις τα βιβλία.


--

So let me live
let me live (leave me alone)
let me live, oh baby
and make a brand new start..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου