Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

United States of Mind


Ενδορφίνη νομίζω τη λέγανε, ήμασταν φίλες στο δημοτικό.
Παίζαμε και μιλούσαμε στο τηλέφωνο, είχε πλάκα να περιμένω να σηκώσει το ακουστικό για να ακούσω την αλλοιωμένη από το τηλέφωνο φωνή της.
Είχε καστανά μαλλιά με φράντζα, φώναζε πολύ, χαμογελούσε σε όλους και πάντα τα παιδιά δεν μπορούσαν να πουν σωστά το όνομά της.
Μισούσε όμως τις αστραπές, όχι, όχι τις βροντές, με αυτές γελούσε, οι αστραπές την τρόμαζαν.
Θυμάμαι που ξαπλώναμε στο κρεβάτι της με το κεφάλι μας να κρέμεται ανάποδα, γελώντας με τα κόκκινα πρόσωπά μας, και πάντα, πάντα γελούσαμε, ήμασταν μικρές , καλά καλά δεν ήξερα πώς γράφεται το όνομά της, αλλά την αγαπούσα πολύ, μαζί της ούτε εγώ φοβόμουν τις αστραπές.
Όταν την έχασα ήμουν πια στο γυμνάσιο.
Ήταν τόσο μεγάλη η άρνηση μου να το αποδεχτώ που αποφάσισα να κάνω σαν να μην την είχα γνωρίσει ποτέ , και έτσι έκανα μια καινούρια φίλη. 
Την έλεγαν Μορφίνη.
Ναι, ήταν όμορφη, με λευκό δέρμα και όμορφο γέλιο, έλεγε αστεία και ξενυχτούσαμε μαζί, και όταν είχε αστραπές τις κοιτούσαμε με το πρόσωπο κολλημένο στο παράθυρο, κι εγώ έκανα ότι δε φοβόμουν, όμως στα δευτερόλεπτα που το εκτυφλωτικό φως του κεραυνού τύλιγε τα πάντα, όλα σκοτείνιαζαν και έψαχνα το χέρι εκείνης, να μοιραστώ το φόβο μου.
Η Μορφίνη δε γελούσε, μόνο όταν βγαίναμε με παρέες ήταν πρόσχαρη, και πάντα έμοιαζε να ενδιαφέρεται για τη φιλία μας όλο και λιγότερο.
Σταματήσαμε να μιλάμε και ξαφνικά βρέθηκα μόνη μου.
Και τότε συνειδητοποίησα.
Δε φοβόμουν πια.
Είχα μεγαλώσει μαζί με την Ενδορφίνη, παίζοντας και προσπαθώντας να περπατάμε ίσια στη δοκό ισορροπίας , να πατάμε σταθερά και στα δύο πόδια χωρίς να παραπατάμε, χάρη σ'αυτήν κατάφερα να πηγαίνω από τη μία άκρη του μονόζυγου ως την άλλη και να προσγειώνομαι και στα δύο πόδια και τότε μου είχε πει
''Αρκεί να με σκεφτείς, θα μπορέσεις να κάνεις τα πάντα και να χαμογελάς, κι ας μην είμαι εκεί''
και στον επίλογο ενός βιβλίου είχα διαβάσει ότι η πραγματικότητα είναι αυτό που ζεις, οτιδήποτε κι αν σκέφτεσαι,
ότι η ενδορφίνη του καθενός τραβάει τις άκρες των χειλιών προς τα πάνω κάθε μέρα
για να μπορείς να χαμογελάς στην κάθε μορφίνη.



--


ο ειρμός έγινε συνειρμός


--

στο τέλος θα πιστέψω ότι είσαι εδώ
μα δεν είσαι πουθενά, παραμύθι μου γλυκό
και δεν είσαι πουθενά
ραντεβού στη φωτιά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου