Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

corpus et anima

Το σώμα μου θέλει. Το σώμα μου απαιτεί. Το σώμα μου απαιτεί ακόμα και στις πιο βρώμικες διαδρομές , ακόμα και στα πιο άβολα παντελόνια, ακόμα και στα πιο συννεφιασμένα βράδια, ακόμα και στις πιο ξέπνοες στιγμές.
Το σώμα μου κλαίει, βρυχάται, η ψυχή μου φωνάζει, σείεται, το στόμα μου, ραμμένο, δειλιάζει, το μυαλό μου ,νωθρό, σιωπά.
Το σακουλιασμένο βλέμμα μου στέκεται, τα νύχια μου οργιάζουν στον τοίχο. 
Και πάνω στο κρεσέντο της, η οργή κοπάζει αυτόματα, και η σιωπή θα...
η φωνή μου θα.. θα..

Πριν από λίγο ήμουν καλλιτέχνης. Σε λίγο θα είμαι ποιητής. 
Αύριο, ο ρόλος μου θα είναι στο δρόμο, να περιμένω κάποιο λεωφορείο.
Το σώμα μου τότε πού θα είναι?
Πού ανήκει το σώμα μου, λοιπόν?