Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

χθεσήμερα

λένε πως όταν ζεις και κινείσαι στις ώρες κοινής ησυχίας δε μεγαλώνεις.
γιατί τότε δε γίνεται τίποτα το κοσμοιστορικό
και έτσι μπορείς να κινείσαι ανενόχλητος
εκείνες τις ώρες οι ήχοι σου ανήκουν
και η πόλη σου ανήκει.
είναι ο τρόπος να καθυστερείς τις νύχτες
και να πατάς πάνω στα κεφαλαία γράμματα.

ήταν η νύχτα που κράτησε τέσσερις μέρες
και έκανε τη μέρα να αλλάξει χρώμα και να πάρει μια μπλε απόχρωση,
και εκείνη τη νύχτα αποφασίσαμε να μείνουμε αληθινοί.
ανοίξαμε δυο τρύπες στο χρόνο και πέσαμε μέσα.
ανοίξαμε δυο τρύπες στον κόσμο και βγήκαμε έξω με έναν αναστεναγμό ανακούφισης.
και η πόλη μας ανήκε.
μέσα στην πόλη των τεσσάρων ημερών τίποτα δεν κινείται, ο χρόνος έχει παγώσει,
κοιτάζω το ρολόι μου και περιμένω το καμπανάκι να χτυπήσει,
ξεκίνημα κάθε μέρα από διαφορετική αφετηρία για να σε ξαναδώ.

και κάθε φορά θα προσπαθώ να είμαι καλή παρέα.
δε θα αλυχτάω το βράδυ, δε θα ξύνω την πόρτα το πρωί,
δε θα τσαλακώνω τον καναπέ,
δε θα γρυλίζω κάθε που πας να με πλησιάσεις 
και δε θα ξαναδείς τους γυμνούς κυνόδοντές μου.

--

είναι σαν χορογραφία
κάθε μέρα μαθαίνεις και ένα κομμάτι.

--

http://www.youtube.com/watch?v=ZzlcpO_x6w0

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου