Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

5102

Έριξα μια ματιά στο γάτο μου που κοιμόταν απέναντί μου και σκέφτηκα
'Λες να καταλαβαίνει αυτός τη σημερινή μέρα; 
 Λες να νιώθει κι αυτός τη συμπυκνωμένη πίεση των τελευταίων στιγμών του χρόνου;'
 Μάλλον δεν ταράζουν τέτοιες σκέψεις τον ύπνο του κάτω από τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια.

Τελευταίες ώρες και η κασέτα της χρονιάς παίζει στο rewind , για να μπει στο fast forward τα τελευταία δευτερόλεπτα.
Είναι σαν εκείνη την κάμερα που την αφήνεις να τραβάει από την ανατολή του ήλιου μέχρι και τη δύση και βλέπεις στο τέλος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μία ολόκληρη μέρα από την αρχή της ως το τέλος.
Σε πόσα σημεία η κασέτα σου θα 'μασήσει'; Ξέρεις, εκείνο που μαζεύεις την ταινία της και σε μερικά σημεία κολλάει και πρέπει να την ξαναξετυλίξεις, να την ξεμαγκώσεις, να την ξεδιπλώσεις και φτου κι απ'την αρχή.
Δε μπορεί, θα διπλώθηκες κι εσύ, θα μάγκωσες κι εσύ στην πορεία, τουλάχιστον δεκατέσσερις φορές φέτος.
Σαν να σμιλευόμαστε κι εμείς μαζί με το χρόνο, καθώς περνάει από πάνω, μέσα, δίπλα και μπροστά μας σαν δυνατός αέρας. Γινόμαστε όλο και πιο ώριμα ρομαντικοί, όλο και πιο γοητευτικά σκληροί , όλο και πιο νόστιμα ακαταμάχητοι, κουραστικά γκρινιάρηδες, αφόρητα νυσταγμένοι, πιεστικά ισχυρογνώμονες, υποκριτικά δουλευταράδες, και μας αρέσει όλο και περισσότερο η θέα από όλες τις ταράτσες του κόσμου.
Όλα αυτά, με την αδρεναλίνη να τρέχει πανικόβλητη, στην αντίστροφη μέτρηση σήμερα, από σήμερα 
σε ένα τελείως διαφορετικό αύριο.

Πόσο διαφορετικό όμως;
Μισό, μισό να ρωτήσω το γάτο μου.

--








Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ονομάζοντας τις μέρες (αλλιώς ''Κατα-στολή - Το πριν και το μετά'')

Τι ακολουθεί τις στιγμές άκρατου πανικού;
Τι συμβαίνει όταν γύρω σου το κλίμα βαραίνει;
Τι συμβαίνει όταν μετά από ατελείωτες κουβέντες, και δη ημιτελείς, νιώθεις ότι είσαι περισσότερο χαμένος κάθε μέρα παρά κερδισμένος;
Πώς να νιώσω όταν με νικάει η αμφιβολία;
Σε ποιο σημείο χάνω την ατομικότητα μέσα στη συλλογικότητα και το αντίθετο;

Μάτια εδώ, μάτια εκεί, μάτια παντού.
Λέξεις και δηλώσεις και κυκλωτικές ατάκες.
Τύψεις κάνοντας το ελάχιστο
γιατί ο διπλανός και ο λίγο παρακάτω ξέρει δυο γραμμές παραπάνω και χτες αγωνίστηκε ενώ εσύ ήσουν σπίτι.
Και ένα αίσθημα αγκάθι συνέχεια, τα σωθικά σου ανικανοποίητα και πατημένα σε μια συνεχή και πυκνή και εναλλασσόμενη ατμόσφαιρα.
Είμαστε όλοι εκεί και ταυτόχρονα αιωρούμαστε πάνω στα λόγια μας.
Φεύγουμε από εκεί και αιωρούμαστε πάνω στις σκέψεις μας.

Κοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι πώς ήταν πριν από όλα αυτά.
Ξανακοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι
κι αν αυτά είναι τα σημεία των καιρών;

Σκέφτομαι τόσο πολύ πριν μιλήσω 
που τελικά νιώθω αστοιχείωτος

Ούτε ένα λεπτό ησυχίας, ούτε ένα λεπτό νηφάλιας σκέψης, και προσπαθώ να φέρω στη μνήμη παρόμοιες καταστάσεις σύγχυσης.
Ήταν κι εκείνες τότε σημεία των καιρών;
Και δε θέλω, πραγματικά δε θέλω να ανοιχτώ σε τέτοιο βαθμό, ίσως γιατί φοβάμαι τις απαντήσεις των άλλων,
ίσως γιατί φοβάμαι την ταύτιση των άλλων με τις σκέψεις αυτές και κληθώ αναγκαστικά να απαντήσω σε αυτές.

Μία ερώτηση μόνο.
Τι θα συμβεί αν όλα αυτά τελειώσουν;
Και άλλη μία.
Τι είναι για σένα αγώνας;

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Quick reminder

Μην προσπαθείς να γίνεις η σκιά του άλλου επειδή απλά και μόνο φοβάσαι τη δική σου..

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

ουράνιο τόξο

Θα παίξουμε.
Σ'αρέσει να παίζεις, ετσι?
Ωραία.
Ο δείκτης σου θέλω να δείχνει (με παχύ χ, εκείνο που δακρύζει ο ουρανίσκος σου) 
τον ουρανό
κι εγώ θα κάνω ήχους βροντής και βροχής και θα φορέσω γκρι.
(Μ'αρέσει το γκρι, και η σκέψη του γκρι.)
Πότε κερδίζεις? , με ρωτάς.
Εύκολο.
Κερδίζεις όταν ο δείκτης σου μάθει στον ουρανό να μετράει μέχρι το εφτά.
Πάμε μαζί
Ένα. (κόκκινο)
Δύο, (πορτοκαλί)
Τρία. (κίτρινο)
Τέσσερα. (πράσινο)
Πέντε. (μπλε)
Έξι. (γαλάζιο)
Εφτά. (βιολετί)
(αποπανωσαντηγανιαποκατωσανβαμβακικιαποπισωσανψαλιδι-τιειναι?)

Είσαι όμορφο, γαμώτο, ακόμα και μέσα από το τζάμι.

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ένα και εννιά και άλλα δεκατέσσερα

Μετράω το χαμένο χρόνο σαν στιγμιότυπα πλέον
στοπ καρέ
δύο ώρες κοιτώντας την οθόνη
τρία ηλιοβασιλέματα
εβδομηνταδύο ώρες σε πανομοιότυπα εικοσιτετράωρα
είκοσι πρωινά με κλειστά παντζούρια.

Αυτή θα είναι η γραπτή μου απολογία την πρώτη μέρα.
Το ζητάει εξάλλου η εποχή.

Την εγωιστική ομολογία της νωθρής λιμνάζουσας καλοκαιρινής απραξίας.

Μετά τις διακοπές φυσικά.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

viewmaster

μη με ρωτάς γιατί ο κύκλος δεν έχει αρχή και τέλος
έπρεπε να είχες ήδη καταλάβει ότι αυτός είναι πιο μάγκας από όλους
κυλάει μόνος του χωρίς να χρειάζεται να πιάνεται και να γαντζώνεται από πουθενά
επειδή δεν ξεκίνησε από κάπου και δεν χρειάζεται να καταλήξει πουθενά.
ένα σχήμα δίχως σχήμα
τον ονομάσαμε κι αυτόν ''σχήμα'' για να το ξεχωρίζουμε από τα άλλα άψυχα αντικείμενα
αλλά κατέληξε κι αυτός στο σωρό με τα υπόλοιπα, άβολα, γεμάτα γωνίες και άχαρα στοιβαγμένα σχήματα.
ο κύκλος πάντα ήξερε γιατί υπήρχε
έπρεπε όμως να το ανακαλύψουμε κι εμείς από μόνοι μας.
Μόνο έτσι θα είχε πλάκα.


--

https://www.youtube.com/watch?v=4fB1Hh3NATw

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

brimstone rock

θέλω να σε μάθω απ'έξω 
να ξέρω πού λυγίζεις και πού 
τεντώνεις
κι αν σε βρω χωρίς να σε ψάξω




κλείσε τα μάτια και άρχισε να μετράς.


--

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Bare feet, wooden floor

Ο χορος ειναι κατι σχετικο. Χορευω, τρανταζεται ο κοσμος σε καθε νοτα, η μουσικη παιρνει τη μορφη μου, γδυνομαι απο χαρακτηριστικα και η συσπασμενη μου γυμνια αντανακλα τη μουσικη. Στροβιλιζομαι. Κοιτα πως στροβιλιζομαι. Κοιτα. Κοιτα, κοιτα, τα ματια μου ανοιγοκλεινουν σε κλιμακα ελασσονα, οι μυες μου συσπωνται και τεντωνονται , τεντωνονται και συσπωνται και ολα στο τελος ασπρα και κοκκινα. Οχι ροζ, αλλα κοκκινα και ασπρα, μπλεγμενα, τα χερια μας μπλεγμενα, η κορυφωση μιας συσπασμενης γυμνης μορφης.

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

am-pm

Ξύπνησα χτες το πρωί
Και δίπλα μου βρισκόταν το προηγούμενο βράδυ.