Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Bare feet, wooden floor

Ο χορος ειναι κατι σχετικο. Χορευω, τρανταζεται ο κοσμος σε καθε νοτα, η μουσικη παιρνει τη μορφη μου, γδυνομαι απο χαρακτηριστικα και η συσπασμενη μου γυμνια αντανακλα τη μουσικη. Στροβιλιζομαι. Κοιτα πως στροβιλιζομαι. Κοιτα. Κοιτα, κοιτα, τα ματια μου ανοιγοκλεινουν σε κλιμακα ελασσονα, οι μυες μου συσπωνται και τεντωνονται , τεντωνονται και συσπωνται και ολα στο τελος ασπρα και κοκκινα. Οχι ροζ, αλλα κοκκινα και ασπρα, μπλεγμενα, τα χερια μας μπλεγμενα, η κορυφωση μιας συσπασμενης γυμνης μορφης.