Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ένα και εννιά και άλλα δεκατέσσερα

Μετράω το χαμένο χρόνο σαν στιγμιότυπα πλέον
στοπ καρέ
δύο ώρες κοιτώντας την οθόνη
τρία ηλιοβασιλέματα
εβδομηνταδύο ώρες σε πανομοιότυπα εικοσιτετράωρα
είκοσι πρωινά με κλειστά παντζούρια.

Αυτή θα είναι η γραπτή μου απολογία την πρώτη μέρα.
Το ζητάει εξάλλου η εποχή.

Την εγωιστική ομολογία της νωθρής λιμνάζουσας καλοκαιρινής απραξίας.

Μετά τις διακοπές φυσικά.