Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

5102

Έριξα μια ματιά στο γάτο μου που κοιμόταν απέναντί μου και σκέφτηκα
'Λες να καταλαβαίνει αυτός τη σημερινή μέρα; 
 Λες να νιώθει κι αυτός τη συμπυκνωμένη πίεση των τελευταίων στιγμών του χρόνου;'
 Μάλλον δεν ταράζουν τέτοιες σκέψεις τον ύπνο του κάτω από τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια.

Τελευταίες ώρες και η κασέτα της χρονιάς παίζει στο rewind , για να μπει στο fast forward τα τελευταία δευτερόλεπτα.
Είναι σαν εκείνη την κάμερα που την αφήνεις να τραβάει από την ανατολή του ήλιου μέχρι και τη δύση και βλέπεις στο τέλος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μία ολόκληρη μέρα από την αρχή της ως το τέλος.
Σε πόσα σημεία η κασέτα σου θα 'μασήσει'; Ξέρεις, εκείνο που μαζεύεις την ταινία της και σε μερικά σημεία κολλάει και πρέπει να την ξαναξετυλίξεις, να την ξεμαγκώσεις, να την ξεδιπλώσεις και φτου κι απ'την αρχή.
Δε μπορεί, θα διπλώθηκες κι εσύ, θα μάγκωσες κι εσύ στην πορεία, τουλάχιστον δεκατέσσερις φορές φέτος.
Σαν να σμιλευόμαστε κι εμείς μαζί με το χρόνο, καθώς περνάει από πάνω, μέσα, δίπλα και μπροστά μας σαν δυνατός αέρας. Γινόμαστε όλο και πιο ώριμα ρομαντικοί, όλο και πιο γοητευτικά σκληροί , όλο και πιο νόστιμα ακαταμάχητοι, κουραστικά γκρινιάρηδες, αφόρητα νυσταγμένοι, πιεστικά ισχυρογνώμονες, υποκριτικά δουλευταράδες, και μας αρέσει όλο και περισσότερο η θέα από όλες τις ταράτσες του κόσμου.
Όλα αυτά, με την αδρεναλίνη να τρέχει πανικόβλητη, στην αντίστροφη μέτρηση σήμερα, από σήμερα 
σε ένα τελείως διαφορετικό αύριο.

Πόσο διαφορετικό όμως;
Μισό, μισό να ρωτήσω το γάτο μου.

--








Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ονομάζοντας τις μέρες (αλλιώς ''Κατα-στολή - Το πριν και το μετά'')

Τι ακολουθεί τις στιγμές άκρατου πανικού;
Τι συμβαίνει όταν γύρω σου το κλίμα βαραίνει;
Τι συμβαίνει όταν μετά από ατελείωτες κουβέντες, και δη ημιτελείς, νιώθεις ότι είσαι περισσότερο χαμένος κάθε μέρα παρά κερδισμένος;
Πώς να νιώσω όταν με νικάει η αμφιβολία;
Σε ποιο σημείο χάνω την ατομικότητα μέσα στη συλλογικότητα και το αντίθετο;

Μάτια εδώ, μάτια εκεί, μάτια παντού.
Λέξεις και δηλώσεις και κυκλωτικές ατάκες.
Τύψεις κάνοντας το ελάχιστο
γιατί ο διπλανός και ο λίγο παρακάτω ξέρει δυο γραμμές παραπάνω και χτες αγωνίστηκε ενώ εσύ ήσουν σπίτι.
Και ένα αίσθημα αγκάθι συνέχεια, τα σωθικά σου ανικανοποίητα και πατημένα σε μια συνεχή και πυκνή και εναλλασσόμενη ατμόσφαιρα.
Είμαστε όλοι εκεί και ταυτόχρονα αιωρούμαστε πάνω στα λόγια μας.
Φεύγουμε από εκεί και αιωρούμαστε πάνω στις σκέψεις μας.

Κοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι πώς ήταν πριν από όλα αυτά.
Ξανακοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι
κι αν αυτά είναι τα σημεία των καιρών;

Σκέφτομαι τόσο πολύ πριν μιλήσω 
που τελικά νιώθω αστοιχείωτος

Ούτε ένα λεπτό ησυχίας, ούτε ένα λεπτό νηφάλιας σκέψης, και προσπαθώ να φέρω στη μνήμη παρόμοιες καταστάσεις σύγχυσης.
Ήταν κι εκείνες τότε σημεία των καιρών;
Και δε θέλω, πραγματικά δε θέλω να ανοιχτώ σε τέτοιο βαθμό, ίσως γιατί φοβάμαι τις απαντήσεις των άλλων,
ίσως γιατί φοβάμαι την ταύτιση των άλλων με τις σκέψεις αυτές και κληθώ αναγκαστικά να απαντήσω σε αυτές.

Μία ερώτηση μόνο.
Τι θα συμβεί αν όλα αυτά τελειώσουν;
Και άλλη μία.
Τι είναι για σένα αγώνας;