Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ονομάζοντας τις μέρες (αλλιώς ''Κατα-στολή - Το πριν και το μετά'')

Τι ακολουθεί τις στιγμές άκρατου πανικού;
Τι συμβαίνει όταν γύρω σου το κλίμα βαραίνει;
Τι συμβαίνει όταν μετά από ατελείωτες κουβέντες, και δη ημιτελείς, νιώθεις ότι είσαι περισσότερο χαμένος κάθε μέρα παρά κερδισμένος;
Πώς να νιώσω όταν με νικάει η αμφιβολία;
Σε ποιο σημείο χάνω την ατομικότητα μέσα στη συλλογικότητα και το αντίθετο;

Μάτια εδώ, μάτια εκεί, μάτια παντού.
Λέξεις και δηλώσεις και κυκλωτικές ατάκες.
Τύψεις κάνοντας το ελάχιστο
γιατί ο διπλανός και ο λίγο παρακάτω ξέρει δυο γραμμές παραπάνω και χτες αγωνίστηκε ενώ εσύ ήσουν σπίτι.
Και ένα αίσθημα αγκάθι συνέχεια, τα σωθικά σου ανικανοποίητα και πατημένα σε μια συνεχή και πυκνή και εναλλασσόμενη ατμόσφαιρα.
Είμαστε όλοι εκεί και ταυτόχρονα αιωρούμαστε πάνω στα λόγια μας.
Φεύγουμε από εκεί και αιωρούμαστε πάνω στις σκέψεις μας.

Κοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι πώς ήταν πριν από όλα αυτά.
Ξανακοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι
κι αν αυτά είναι τα σημεία των καιρών;

Σκέφτομαι τόσο πολύ πριν μιλήσω 
που τελικά νιώθω αστοιχείωτος

Ούτε ένα λεπτό ησυχίας, ούτε ένα λεπτό νηφάλιας σκέψης, και προσπαθώ να φέρω στη μνήμη παρόμοιες καταστάσεις σύγχυσης.
Ήταν κι εκείνες τότε σημεία των καιρών;
Και δε θέλω, πραγματικά δε θέλω να ανοιχτώ σε τέτοιο βαθμό, ίσως γιατί φοβάμαι τις απαντήσεις των άλλων,
ίσως γιατί φοβάμαι την ταύτιση των άλλων με τις σκέψεις αυτές και κληθώ αναγκαστικά να απαντήσω σε αυτές.

Μία ερώτηση μόνο.
Τι θα συμβεί αν όλα αυτά τελειώσουν;
Και άλλη μία.
Τι είναι για σένα αγώνας;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου