Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

κύκνειο (χ)άσμα

ή αλλιώς καμία και σήμερα.

Μέχρι και την τελευταία της μέρα αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική, σαν οι υπόλοιπες χρονιές να είχαν φυλαγμένο κάτι και να το είχαν δώσει σε αυτήν να μου το δώσει. 
Φυσαλίδες με λέξεις, σημεία, ορόσημα και αλλαγές έχουν τώρα περίοπτη θέση στη συλλογή αναμνήσεων, και ο προτζέκτορας του εγκεφάλου τις προβάλλει σε γκρο πλαν και fast forward σήμερα.

Κάθε χρονιά όταν φτάνει σε αυτό το -έστω και αριθμητικό- τέλος με τρομάζει, γιατί μου έρχεται η συνειδητοποίηση ότι κάποιος κύκλος κλείνει, μπαίνει το 365ο κομμάτι του παζλ και η εικόνα ολοκληρώνεται, και έχω περάσει τις τελευταίες τριανταπέντε τουλάχιστον μέρες ψάχνοντας το τελευταίο κομμάτι παντού.
(τελικά ήταν στο πιο προφανές μέρος, κάτω από το κρεβάτι μου, το μόνο μέρος που φοβόμουν να ψάξω).

Θα το αποκαλέσω άγχος της ολοκλήρωσης.

Είναι αυτή η ανάγκη να έχουν όλα μπει στη θέση τους, αρκούντως εκτιμηθεί και απολογιστεί, όλα τα απωθημένα να ξεκουράζονται χαλαρωμένα επιτέλους στα ράφια τους, το πεπρωμένο να έχει φύγει πιο αδύνατο μετά από αυστηρή δίαιτα ρεαλισμού, η μικρή ελένη να έχει σταματήσει να κλαίει, και όλα τα παιδιά της γης να έχουν πιάσει γερά τα χέρια

πριν το τέλος του χρόνου. 

πριν βγει από το κέντρο του ταμπλό ο ευγενικός κυριούλης της μονόπολης και μας στείλει όλους στην αφετηρία
να ξεκινήσει η ατμομηχανή-σίδερο σιδερώματος-παπούτσι-καράβι-πιόνι μας για άλλη μία φορά παίρνοντας δύοχιλιάδεςδεκαέξι νομίσματα ρεγάλο αναχώρησης.

μας δίνει δέκα δευτερόλεπτα καιρό
σβήνει όμως τα φώτα για να μη δούμε την ανατροφοδότηση της τράπεζας (χρόνου)
σβήνει τα φώτα για να φαίνεται μόνο η πράσινη φωτεινή ένδειξη EXIT στην πόρτα και η φωτεινή λωρίδα της εκκίνησης
σβήνει τα φώτα για να αντανακλάται το πράσινο φως της εξόδου στα γυαλιστερά μας παπούτσια

στο χέρι του καθενός μια σειρά φωτεινά λαμπάκια. μας λέει να βάλουμε όλοι τα καπέλα μας. αν δεν το κάνουμε τα λαμπάκια τρίζουν. φοράμε τα καπέλα, είναι περίεργα. έχουν κάτω μια χνουδωτή άσπρη φάσα, και από πάνω είναι κωνικά και τσόχινα (τατουάζ jolly στο χέρι που ας τα δίνει), με μια άσπρη φούντα να κρέμεται από την άκρη. καθόμαστε σε θέση εκκίνησης.

σβήνουν τα φώτα

και τότε απογειωνόμαστε ως δια μαγείας. είναι σκοτεινά και δε μπορούμε να δούμε ποιος οδηγεί

(μηνκοιτάξειςκάτωμηνκοιτάξειςκάτω)

κοιτάμε κάτω
η πόλη σε κυκλικό σχηματισμό (ο κόσμος?)
ή σχεδόν σε κυκλικό
στις δεκαπέντε μοίρες που απομένουν για να κλείσει ο κύκλος λαμπυρίζει η λέξη ΑΦΕΤΗΡΙΑ.

φύγαμε.




--

δεκαέξι κατασκευαστές κουραμπιέδων συνιστούν την ευχή καλή χρονιά σαν αποτελεσματική θεραπεία κατά της μελαγχολίας και της δυσπεψίας.


--



και


Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

24

όταν μεγαλώσω
ονειρεύομαι να γίνω συρματόπλεγμα
να πληγώνω αυτούς που πάνε να με πηδήξουν
και να ξετυλίγομαι με θόρυβο.
να τυλίγομαι γύρω από τον εαυτό μου και να πυκνώνουν οι τρύπες μου, κάνοντάς με αδιαπέραστη.
να είμαι βαριά αν πας να με σηκώσεις όταν είμαι σε θέση άμυνας
και δύσκολο να με πιάσεις όταν είμαι ανοιχτή και ξαπλωμένη.
οι άκρες μου να είναι αιχμηρές
και να τυλίγονται σχεδόν ηδονιστικά η μια γύρω από την άλλη.

όταν μεγαλώσω 
ονειρεύομαι να γίνω φωτογραφική μηχανή.
να μπορώ να απαθανατίζω στιγμές και να τις ρουφάω αχόρταγα στο πλακέ μυαλό μου
και να χρειάζεται να με φορτίζεις κάθε φορά που κάνω τον ψόφιο κοριό για να μοιραστείς κι εσύ το εσωτερικό του μυαλού μου
κι ας προσπαθώ κάθε φορά να κάνω πειστικότερα τον ψόφιο κοριό για να νομίσεις ότι χάλασα.
κλείνω το φακό μου και κοιμάμαι
και στον ύπνο μου βλέπω τις φωτογραφίες που τράβηξες.

όταν μεγαλώσω
ονειρεύομαι να γίνω σολ δίεση.
να είμαι στη μέση της οκτάβας, σχεδόν παρείσακτη έτσι μικρή και μαύρη.
όπου υπάρχω τα κομμάτια να παίρνουν μια πιο μυστήρια, νοσταλγική, περίεργη και απόκρυφη γοητεία.
και το καλύτερο από όλα,
δε θα είμαι ποτέ μόνη.
θα έχω πάντα στην τσέπη μου τη λα ύφεση, θα τη φοράω όταν είμαι μελαγχολική.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω αμφιβληστροειδής.
χωρίς λόγο,
έτσι για να έχω περίεργο όνομα και να χάνουν στην κρεμάλα όσοι τα βάζουν μαζί μου.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω ορθογραφικό λάθος
γιατί γουστάρω να τη σπάω στο microsoft word
και έτσι βγάζω και το παιδί από μέσα μου που κόντευε να μεγαλώσει από το κακό του.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω ένας άνθρωπος με ουρά, με το κεφάλι να κοιτάζει προς τα πίσω, χωρίς νύχια στα δάχτυλα, χωρίς τρίχες στα πόδια.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω αυτό που νιώθω μέσα μου ότι είμαι.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να μη μεγαλώσω.

όταν δε μεγαλώσω δε θα χρειάζεται πια να ονειρεύομαι.


--


Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

''ίσωςαυτηθα''

ή αλλιώς, το άνοιγμα του χρόνου και το κουκούλι του

ή το πώς οι σκέψεις σου γίνονται ηχώ στα πλήκτρα μου

είπες, και επαναλαμβάνω.

[ Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015 1:28 ΜΜ ] Αιτωλικος:
ακούω "ίσωςαυτήθα" και θυμάμαι του '13 τα καμώματα όταν είπε ανέκδοτα στους Νοέμβρη και Δεκέμβρη,αλλά οι μήνες δεν το βρήκαν αστεία και ο χρόνος ξενέρωσε,εκλαψε,ξέσπασε,βιάστηκε,θάφτηκε και ξαναβγήκε στην επιφάνεια σαν παλιά πληγή.

Μια πληγή που ποτέ δεν επουλώθηκε και ποτέ "ίσωςαυτηθα" επουλωθεί.
 Βέβαια,έχει κραυγή και φωνάζει δυνατά

Και η κραυγή "ίσωςαυτηθα" ακουστεί από άλλους χρόνους,πιο φρέσκους,πιο καθαρούς και ύστερους.
 Και να που ήρθε και το '14.

Από πάνω σαν τηγάνι κι από κάτω σαν βαμβάκι και η ουρά ψαλίδι.
 Η ουρά. 
"Ίσωςαυτήθα" είναι το ψαλίδι που θα κόψει κάθε παθογένεια,θα εξαυλώσει κάθε όγκο και θα διώξει κάθε κόκκο σκόνης για να εξασφαλίσει την υπερτέλεια λειτουργία του γραναζιού της πεταλούδας.
"Ίσωςαυτήθα" μάθει να πετάει επιτέλους κι έξω από στομάχια ερωτευμένων. "Ίσωςαυτήθα' μάθει κι άλλες πεταλούδες ελεύθερες να πετούν και να μην περιμένουν περιβόητα χαρμάνια να τις "φτιάξουν".

Μα η πεταλούδα πριν γίνει πεταλούδα ήταν κάμπια,κι εγώ τέτοια έχω στο στομάχι. Μια κάμπια πιο όμορφη κι από πεταλούδα όμως. Μια κάμπια που "ίσωςαυτήθα" είναι ικανή να με τραβήξει και να μην ψάχνω πεταλούδες να καβαλάω.

"Ίσωςαυτήθα" ξεράσει πάνω μου ένα κουκούλι να μπω να δοκιμάσω την ηχώ του μυαλού μου.

Και "ίσωςαυτήθα"ακουστεί καθαρά και θα μου δώσει να καταλάβω τι είναι η αιωνιότητα και πόσο ευάλωτη σε ιδέες είναι.

Μα τι ιδέα,ε;;

"Ίσωςαυτήθα" έχει μια ιδέα καλή αύριο.

"Ίσωςαυτήθα" ξέρει αύριο.


--

''ίσωςαυτήνα'' ήταν ήδη μέσα στο κουκούλι
''ίσωςαυτήνα'' το έσπαγε σιγά σιγά όλους αυτούς τους μήνες

'' ίσωςαυτήνα'' φοβόταν μήπως δεν ήταν πεταλούδα


'''ισωςαυτήθα'' έχει μια καλή ιδέα αύριο.

ίσως αυτή να φοβάται τη ματαιότητα όσο κι εσύ. και ίσως, όντως, να ξέρει αύριο. 

''ίσωςαυτόςδεθα'' είναι εδώ αύριο.
''ίσωςαυτόςθα'' έχει ήδη βρει τον τρόπο να πετάξει.

--









Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

100

ήθελα η εκατοστή ανάρτηση σε αυτό το blog να είναι κάτι ξεχωριστό, και το σκεφτόμουν διεξοδικά, κάνοντας συνδυασμούς σκέψεων και λέξεων ψάχνοντας να βρω κάτι μοναδικό για να γιορτάσω το ορόσημο των εκατό κειμένων που αισίως πλαισιώνουν το διαδικτυακό αυτό ημερολόγιο, που αποτελείται αποκλειστικά από σχήματα της φαντασίας μου μεταφρασμένα σε λέξεις.
το μυαλό μου όμως μπροστά στο εικονικό ορόσημο των εκατό κειμένων, που μόνη μου το έθεσα σαν κάτι σημαντικό κώλωσε και μπλόκαρε, ανήμπορο να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, και με παράτησε σύξυλη να κοιτάω το λευκό ανυπόμονο πλαίσιο της (ιστορικής σημασίας) σελίδας της κενής ανάρτησης.

εντωμεταξύ, μέσα στον εγκέφαλο της α. : https://www.youtube.com/watch?v=s56oonZ6KRc

σκέφτομαι διάφορα κάθε μέρα, από το πως επηρεάζει η μουσική που ακούμε τη διάθεσή μας, μέχρι το πώς κινούμαστε μόνοι ανάμεσα σε αγνώστους και μόνοι ανάμεσα σε γνωστούς, από το πώς συμπεριφερόμαστε στον έξω κόσμο όταν ο εσωτερικός μας κόσμος βρίσκεται σε διαμάχη σκέψεων - συναισθημάτων, το πόσα μοιραζόμαστε ο ένας με τον άλλο σε αντιδιαστολή με αυτά που θα θέλαμε να μοιραστούμε και δειλιάζουμε/διστάζουμε/φοβόμαστε να εξωτερικεύσουμε γιατί όσο και να μην το θέλουμε, μας νοιάζει αυτό που θα σκεφτούν οι άλλοι για εμάς, όχι τη στιγμή που τους το λέμε, αλλά μετά, όταν θα έχουμε φύγει και θα'χουν χωρίσει οι δρόμοι μας προσωρινά, μας νοιάζει η επίγευση του άλλου στον ουρανίσκο του μυαλού μας, η αίσθηση της υφής του άλλου, των χεριών, των ρούχων, των μαλλιών του στα χέρια μας. 
σκέφτομαι ότι μου αρέσουν τα σύννεφα στον ουρανό της πόλης μου, αλλά με τρομάζουν τη νύχτα όταν τα βλέπω να καλύπτουν το σκούρο μπλε ουρανό, γιατί με ξενίζει το σκονισμένο ροζ χρώμα του νυχτερινού συννεφιασμένου ουρανού, έχω ξεπεράσει το πρόβλημα του 'δεν έχει αστέρια στην πόλη', αλλά το ροζ νυχτερινό σύννεφο ακόμα δε μου κάθεται καλά.

ξέρεις, είναι εύκολο να μιλάω σε δεύτερο ενικό πρόσωπο, γιατί σκέφτομαι όσο γράφω και διαφορετικά πρόσωπα στα οποία θα μπορούσα να απευθύνομαι, κάθε φορά όμως είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο, απευθύνομαι σε έναν και ταυτόχρονα σε πολλούς, νιώθω όμως ταυτόχρονα λίγο σαν τον mr. robot, είναι σίγουρο ότι δεν είμαι η μόνη.

είναι δελεαστικό να πιστεύουμε ότι είμαστε οι μόνοι που νιώθουμε το τάδε πράγμα,ότι είμαστε οι μόνοι που σκεφτόμαστε έτσι, αλλά μάλλον έχουμε μια ανάγκη να αισθανόμαστε ξεχωριστοί, ίσως βέβαια κι αυτή να είναι πλαστή, γιατί κάποια γαμημένα μίντια κάποτε μας είπανε ότι μαζοποιούμαστε κι εμείς φρενήρεις αρχίσαμε να ψαχνόμαστε για να βρούμε το κοκαλάκι της νυχτερίδας που μας κάνει ξεχωριστούς μοναδικούς, του τύπου έσπασε το καλούπι μας μόλις γεννηθήκαμε.
μη με παρεξηγείς, δε λέω ότι είμαστε όλοι ίδιοι, λέω απλώς ότι πασχίζουμε διακαώς να ξεχωρίσουμε και να διαφοροποιηθούμε ο ένας από τον άλλο, καταλήγοντας πάλι στο ίδιο σημείο,

άνθρωποι 360.

όταν γράφω νιώθω ότι μιλάω,
ακούω τη φωνή μου να μου υπαγορεύει τις φράσεις, 
την ακούω στομωμένη και θολή, είναι κάπου ανάμεσα στα αυτιά μου ο πομπός μάλλον, κάπου εκεί τον νιώθω,
και ανακουφίζομαι λίγο όταν βλέπω τις σκέψεις μου γραμμένες.

αυτή τη φορά όμως θέλω κι εσύ να μου μιλήσεις.
ναι, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το κείμενο. μη ντρέπεσαι, πες μου ό,τι σκέφτεσαι, σοβαρά.
θέλω να μιλήσουμε, να ζωντανέψουμε λίγο τα κείμενα αυτά.

εδώ θα είμαι, πέρνα όποτε θες.


--
τα εκατόστησα και το γιορτάζω




Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

κάστρα στην άμμο


μεγαλώνοντας.
αφήνοντας πίσω μας άλλη μια εποχή.
κάνοντας όλο και περισσότερο σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
καταλαβαίνοντας όμως όλο και περισσότερα.
ανήσυχα κοιτώντας γύρω μας αν ο κόσμος ήταν ο ίδιος το προηγούμενο καλοκαίρι.
γενικεύοντας όλο και λιγότερο.
μεγαλώνοντας.
η διαδικασία του σκουπίσματος πριν το φαράσωμα.
βάζουμε τα ατάκτως ερριμμένα σε μικρούς τακτοποιημένους σωρούς.
σχολείο. ωπ. τέλειωσε. σπουδές. ωπ. τέλειωσε. ένας σωρός. δύο σωροί.
διακοπές, διακοπές, διακοπές. 
μικροί τακτοποιημένοι σωροί από κουβαριασμένες λέξεις.
μικρές τακτοποιημένες στοίβες από ζωή.
τακτοποιημένα. για να τελειώνουν. για να φεύγουν από πάνω μας.

τα τακτοποιούμε για να μην έρθει η ώρα να μας πουν, ή να πούμε: 
η ζωή μου είναι ένα μπουρδέλο
τα'χω όλα σκόρπια κι ανακατεμένα
να μη σου πουν ότι ήρθε η ώρα να βάλεις τα πάντα σε μια σειρά, γιατί ήρθε επιτέλους η ώρα.

κι έτσι καθαρίζεις. 

καθαρίζεις τη ζωή σου από τα μικροπράγματα. φτιάχνεις μικρούς σωρούς σαν τον κοντορεβιθούλη με τα ψιχουλάκια, ελπίζοντας κανείς να μη βρει το φαράσι που έκρυψες κάτω από το χαλί.

τακτοποιώντας. 
βάζοντας στην άκρη τις εποχές.
κάνοντας χώρο και πιέζοντας κάτω το ''κιόλας?''.
ναι. κιόλας. γιατί, δεν πρόλαβες? ας μην κοιμόσουν ως αργά τα πρωινά, να είχες κι άλλα λεπτά να ζήσεις με τα μάτια ανοιχτά. ανοιχτά ρε, τι φλωριές είναι αυτές, αν δεν ξεραθούν οι φακοί σου δεν καταλαβαίνεις ζωή.
πιέζοντας κάτω το καλοκαίρι, μαζεύοντας σχολαστικά με τη σκούπα κάθε κόκκο άμμου στον τακτοποιημένο μας σωρό, το καλοκαίρι βλέπεις είναι και η πιο ακατάστατη εποχή, μέχρι και τα μισά του φθινοπώρου βρίσκεις άμμο στις τσάντες, στις τσάντες που γι'αυτό το λόγο εγκατέλειψες τη μέρα μετά τις διακοπές.
γιατί είχαν άμμο.
κι εσύ είχες άλλους σωρούς να κάνεις εκείνη τη στιγμή.
είχες άλλες εκκρεμότητες που έπρεπε το δίχως άλλο να τελειώνουν, για να κάνουν χώρο
χώρο 

χώρο




χώρο






χώρο παιδιά, μη συνωστίζεστε, έπαθε υπεροξυγόνωση, δε βλέπετε? 
αμάν κι αυτά τα κλιματιστικά, σε μπουκώνουν και μετά δε μπορείς να πάρεις ανάσα, δες τι έπαθε τώρα.

είναι πλασματική αυτή η ανάγκη μας να τελειώνουμε αυτά που ξεκινήσαμε για να κάνουμε χώρο για καινούρια, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης.
καλόχειμώνακαλόχειμώναπάεικαιτοκαλοκαιράκι
μα γιατί δεν περιμένεις?
δεν έχει δα και τόσες μέρες ο αύγουστος. τριανταμία έχει, τόσο πολλές δεν είναι, σαν να κάθεται κουκούτσι από καρπούζι (φάε όσο προλαβαίνει, τελειώνει και η εποχή του) στο λαιμό και να αναπηδάς.

πάρε ένα λεπτό για τον εαυτό σου, σήκωσε το κεφάλι από το πάτωμα που ψάχνεις άμμο.
ανέβα κάπου ψηλά, ναι, τώρα
τα δυο σου πόδια το ένα μπροστά από το άλλο, σαν σε δοκό ισορροπίας, και τα χέρια σου άπλωσέ τα δεξιά κι αριστερά. 
νιώσε πότε θα θελήσεις να κάνεις το επόμενο βήμα.
μόνο τότε να το κάνεις.
όχι επειδή νιώθεις ότι πρέπει να προχωρήσεις, να τελειώνει κι αυτό να το κάνεις.
ακόμα κι αν χρειαστεί να κάτσεις εκεί μέχρι να έχει έρθει πια το φθινόπωρο.
ακόμα κι αν αρχίσει ο πρώτος φθινοπωρινός αέρας και σου σκορπίσει την άμμο από τον τακτοποιημένο σου σωρό.

έτσι κι αλλιώς
άμμο θα βρίσκεις και αύριο 
που ο μήνας θα έχει αλλάξει όνομα
και όλοι πλέον θα τρέχουν σαν τα χάμστερ στον τροχό τους.
γιατί στις δώδεκα η ώρα κερδίζουμε όλοι το φλουρί.
και η άμαξά μας γίνεται κολοκύθα.
από αύγουστο χειμώνα.πιο αστεία φράση δεν έχω ξανακούσει.η θεσσαλονίκη εξάλλου το σεπτέμβρη έχει ακόμη περισσότερη ζέστη.


--




Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

elit-ish

σήμερα που αποφάσισα να μείνω μέσα
να κάνω παρέα σε αυτό το δόλιο τον ανεμιστήρα

θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό
θέλω να βάλω την κλωστή στη βελόνα
και μετά να κρατήσω την κλωστή από τις δυο άκρες και να ταρακουνήσω τη βελόνα
να τη δω να αναπηδάει και ταλαντεύεται
η κλωστή θα'ναι κατά προτίμηση σκούρο βυσσινί
όχι, δε μου θυμίζει κάτι
είναι απλά το πρώτο χρώμα που μου ήρθε στο μυαλό - παραδόξως

ίσως να είναι από τις γρατζουνιές του μικρού στο χέρι μου 

ύστερα
θα ψάξω στο ψυγείο μου για το αδοκίμαστο
είναι άλλωστε απ'αλλού φερμένο

κάτιτέτοιεςσκέψειςμεκάνουννανιώθωλίγοπιοήρεμη

θα του δώσω το χρόνο του 
γιατί δεν ξέρω αν θα την ακούσω, δεν το χω ξαναδοκιμάσει, ούτε έχω πάει ακόμα από κει που έχει έρθει
θα του δώσω το χρόνο του
είναι εξάλλου νωρίς ακόμα 
ίσως με κάνει να φωνάζω στους τοίχους του σπιτιού μου
να αντηχεί η φωνή μου μέσα στο κατά τα άλλα άδειο σπίτι
να ζωντανέψουν οι αφίσες και οι πίνακες στους τοίχους και να παραπονιούνται και αυτοί για τη ζέστη

έχω και μια γκουέρνικα στο σαλόνι, ζήτω που καήκαμε

κατά τα άλλα καλά
οι χορδές του εγκεφάλου μου σήμερα έμαθαν να παίζουν μπαρέ
ποικίλλουν επομένως οι συγχοδίες που μπορούν να παίζουν
θα αρχίσω και το τσέλο όπου να'ναι
κι αυτό αδοκίμαστο ακόμα είναι
θα ξεκινήσω στην αριστοτέλους να παίζω
αυτοδίδακτος μαθαίνει τσέλο στους δρόμους της πόλης
κι έτσι, όσο θα γεμίζουν από κόσμο τώρα στο ναδίρ του καλοκαιριού
θα τους δώσω έναν διαφορετικό λόγο να γκρινιάζουν
ή να χαζεύουν παρατηρώντας με να κρατάω στραβά το δοξάρι και παίζοντας ακαλαισθησίες
θα είναι νωρίς ακόμα και γι αυτούς 
να μιλούν για μένα και το τσέλο μου

--






Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

>vac >end

ανεβαίνουν τα επίπεδα πραγματικότητας όσο το καράβι πλησιάζει τη στεριά, σημαίνοντας το τέλος των διακοπών, δηλαδή της ηθελημένης απομόνωσης.

ήρθε λοιπόν η ώρα να βάλω τις μεγαλόπνοες σκέψεις σε σειρά, αν και τόσες μέρες αναβολής τις κάνανε ακόμα πιο ασυνάρτητες και άναρχες, κάπως σαν τις μέρες του καλοκαιριού με την αφόρητη ζέστη.

δηλαδή
 
οι μέρες των διακοπών δημιουργούν το αδιόρατο άγχος του αναπόφευκτου τέλους τους, το οποίο άγχος όσο το τέλος πλησιάζει γιγαντώνεται και σε κάνει ακόμα πιο υπερκινητικό να προλάβωνατακάνωόλαπρινεπιστρέψωαχδενψώνισααυτόκαικάηκακιολαςγαμώτοθαχάσουμετοπλοίοξύπναναμαζέψουμε.
κάνεις φίλους γνωριμίες γκόμενους με άτομα μαγαζιά παραλίες, ερωτεύεσαι τα προαναφερθέντα και η σκέψη του χωρισμού σας γεμίζει τις ώρες της επιστροφής.

πασχίζεις να βρεις ομοιότητες στην πραγματική/καθημερινή/μη διακοπών ζωή σου για να μη φαντάζει λιγότερη, η πραγματικότητα εξάλλου ξεκινάει από το βρώμικο αέρα του καταστρώματος και τις ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια των ήδη κουρασμένων επιβατών.

τελευταίος σταθμός τα φώτα της πόλης.
όσο πλησιάζω αρχίζω να τα νιώθω παράξενα δικά μου.

γυρίζω σπίτι. *λες να έχει νερό για μπάνιο?*


δεν είναι η Arial η πλέον πραγματική γραμματοσειρά?
θες δε θες, παίρνεις στα σοβαρά αυτά που διαβάζεις. 

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

push pull

θυμάσαι που ήταν χειμώνας?
ακούγαμε purity ring και nosaj thing και ήταν συναρπαστική ανακάλυψη για λίγα λεπτά .
κάναμε κύκλους μέσα στο δωμάτιο με ανοιχτά τα χέρια
και είχε σκοτάδι γιατί είχε νυχτώσει από τις έξι και δεν είχε ανάψει κανείς τα φώτα.
ήταν χειμώνας 
και έτσι ήταν λογικό να καίω τα ρεσώ μέρα νύχτα
ήμουν μικρή ακόμα το χειμώνα
και με ενθουσίαζαν τα τραγούδια που δεν ήξερα

ίσως πάλι και να έψαχνα κάτι για να με ενθουσιάσει

θα' θελα πάλι λίγο χειμώνα
ίσως αυτό χρειάζεται για να ενθουσιαστώ ξανά.

πόσο μεγαλώνεις κάθε καλοκαίρι?








Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

sinuses

προσπαθώ να βρω την πηγή του πόνου
και έτσι εστιάζω μέσα στο κεφάλι μου
ο πόνος ξεκινάει ανάμεσα στο δεξί μου φρύδι και στο βολβό του δεξιού ματιού 
και εξαπλώνεται δαιδαλωδώς γύρω γύρω στο κρανίο μου
φτάνοντας σχεδόν στο κάτω αριστερά άκρο του κεφαλιού μου
νέον ακτίνες πόνου σαν αστραπές κυκλώνουν το κεφάλι μου
και βλέποντας το μάτι μου από πίσω
μοιάζει τρομακτικά με εκείνα τα μοντέλα στα γραφεία των οφθαλμιάτρων
τριγύρω από τις γραμμές του πόνου  σκοτάδι στον εγκέφαλό μου
το σκοτάδι σπάνε τα λευκά, σχεδόν ασημί αγγεία που σχηματίζουν ιστό χωρίς αρχή και τέλος
το διαστημικό τρενάκι λούνα παρκ τελειώνει όταν φτάνω ξανά στο δεξί μάτι.
Σε μια προσπάθεια να ελαφρύνω το κεφάλι από αυτό το βάρος ψάχνω να βρω τι όνομα να δώσω στον πόνο αυτό.
Χρωματιστός φουτουριστικός πόνος - σχεδόν κιτς το αταίριαστο πάντρεμα λέξεων
rollercoast..- ζαλίστηκα ήδη
laser storm 
laser storm
κάτι μου θυμίζει..

now the earth is blue, and there's nothing I can do..

--

https://www.youtube.com/watch?v=cYMCLz5PQVw



Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

κάθομαι

και σκέφτομαι
τι ορίζει τη δημιουργικότητα?
τι ορίζει το ποιητικό στοιχείο στην ύπαρξή μας?

[το πραγματιστικό και πολλές φορές υπερισχύον κομμάτι μου μού υποδεικνύει το δρόμο με μεθοδικά βήματα χωρίς πιθανότητα λάθους.
έτσι θα το βρω και θα το αποδεσμεύσω σε λογικές ποσότητες, χωρίς να τρομάξω και να εκπλήξω κανέναν]

φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και θα είμαι ένας άνθρωπος ίδιος με όλους τους άλλους.
δε θα με γνωρίζω δηλαδή πραγματικά.
κάθομαι και σκέφτομαι
ότι αν δε με γνωρίσω πραγματικά τώρα, σήμερα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δε θα έχω την ευκαιρία να βρω το ποιητικό στοιχείο της ύπαρξης αυτής.
το ποιητικό στοιχείο, τι είναι το ποιητικό στοιχείο με ρωτάς και δικαίως.
 για μένα που σου μιλάω, τουλάχιστον, είναι το κομμάτι αυτό του εαυτού σου που εξομαλύνει τις γωνίες του κόσμου.
το κομμάτι που αντιλαμβάνεται τις ιστορίες μέσα στους ανθρώπους.
το κομμάτι του παζλ που λείπει για να ολοκληρωθεί η εικόνα.
το μισοχαλασμένο χτένισμα στα μαλλιά που δε σε νοιάζει να ξαναφτιάξεις.
το τσακισμένο κουτάκι μπύρας δίπλα σου στην αρχή του καλοκαιριού.
το ρεφρέν του κομματιού που επιτέλους έρχεται τη στιγμή ακριβώς που το περίμενες.
το ταυτόχρονο χοροπηδητό όλου του κοινού στη συναυλία.
η αρχή της υπόκλισης στο τέλος της παράστασης, εκεί που το κεφάλι σου έχει μόλις αρχισει να κλίνει προς τα κάτω και αυτό που βλέπεις είναι τα κεφάλια και τα χέρια του κοινού σε ευθεία κάτω από τα ανοιχτά πλέον φώτα.
οι ήχοι καθώς γυρνάς το κεφάλι δεξιά αριστερά.
η τελευταία σελίδα του βιβλίου
και η αφιέρωση στην πρώτη σελίδα.

[για δες, στο μυαλό μου είναι όλα τόσο πιο κυνικά. τόσο πιο γυαλιστερά και μαρμάρινα.]


[https://www.youtube.com/watch?v=BVHm47bXhKU]





Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

real time

να ζεις σε πραγματικό χρόνο θα πει
να κοιτάς αυτό που γίνεται τη στιγμή που γίνεται
χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεσαι ''πώςθαμπορούσεναείχεγίνειαν''
γιατί
αν μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, ε, θα είχε γίνει αλλιώς και τότε το αλλιώς θα ήταν το έτσι.
δυσνόητο,ε?
με κάτι τέτοια το μυαλό σε κρατάει απασχολημένο και χάνεις το παρόν
και τρέχεις να προλάβεις το σήμερα
και παγιδεύεσαι σε ένα τώρα ανάμεσα στο πριν και το μετά
απασχολημένος μόνο με το πριν και το μετά
σε ένα τώρα που περνάει και εσύ, με την πέτρα στο χέρι παίζεις κουτσό ανάμεσα στο πριν και το μετά, αφήνοντας την πέτρα στο τώρα και σκύβοντας να την πάρεις αυτή έχει μετακινηθεί ένα τετραγωνάκι πιο πέρα, στο τότε τώρα.
να ζεις σε πραγματικό χρόνο θα πει
οι χρονικοί προσδιορισμοί να χρησιμοποιούνται μόνο για αναμνήσεις
και όχι για παραπονιάρικες νοσταλγικές μετανιωμένες σκέψεις
ξέρεις σίγουρα ποιες λέω - ''αν είχα μιλήσει τότε..'', ''ας είχα πάει εκεί'', ''την επόμενη φορά σίγουρα θα''..
όχι. η επόμενη φορά θα είναι η επανάληψη αυτής της φοράς, με τη σκέψη στο πίσω σου κείμενο να καθυστερεί τις στιγμές και ούτω καθεξής.
τόσο επιτακτική λέξη το τώρα, και όμως τόσο αληθινή. είναι η μόνη απόδειξη ότι ο χρόνος υπάρχει. αυτή και το αέναο ''η γη γυρίζει''.
να ζεις στον πραγματικό χρόνο θα πει
το παρόν σου να είναι όλη σου η ζωή
γιατί είναι το μόνο που υπάρχει.
σκέψου το
το παρόν είναι και μετά το πριν και πριν το μετά (όπως λένε και οι σοφότεροι)
και είναι δικό σου. δικό σου να το κάνεις ό,τι θέλεις.
δεν υπάρχουν μοίρες και ταρώ και λοιπές ευκολίες των παραιτημένων να αποφασίζουν για σένα.
στο χέρι σου είναι. 
και το παρόν
και το παρόν 
και το τώρα.

μην αφήνεις το χρόνο να περνάει.
βούτα στον πραγματικό χρόνο και μη ζεις μέσα από ζωές άλλων, δεν είναι πραγματικές, γιατί δεν είναι δικές σου.





Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

loopholes

είναι σχεδόν κρίμα που τα χριστούγεννα με το πάσχα είναι τόσο κοντά και το πάσχα από τα χριστούγεννα τόσο μακριά
και το εννοώ με την πλατιά έννοια της λέξης πάσχα και χριστούγεννα
γι'αυτό και δεν τα ονοματίζω με κεφαλαία κατα το δοκούν
γιατί μέχρι να γυρίσεις το κεφάλι πίσω να δεις τις μέρες των διακοπών (ή και όχι) των χριστουγέννων
έρχονται οι άλλες, αυτές του πάσχα
και ίσως να μην τις πολυχρειάζεσαι
ίσως πάλι να σου είναι απαραίτητες
αλλά σίγουρα δεν τις χρειάζεσαι τόσο όσο του καλοκαιριού που, για δες, κοντοζυγώνει.

πάλι τα ίδια, τα τελευταία χρόνια μοιάζουν όλο και περισσότερο, έλα, παραδέξου το.
διακοπές, και μερικοί φεύγουν, και οι υποχρεώσεις μειώνονται, η ίδια ακολουθία των επίμαχων ημερών μέχρι τη λύση του δράματος 

-Σάββατο βράδυ προς Κυριακή πρωί-

και μετά τα πολυαναμενόμενα φαγοπότια,
τα λιγότερο αναμενόμενα μαζώματα
τα ακόμα λιγότερο αναμενόμενα βράδια αναλογιζόμενος τις μέρες που δε συνέβη πραγματικά τίποτα

και φτου κι απ'την αρχή - από Δευτέρα δίαιτα, αυτό το ξέχασα
στο γύρω γύρω τυφλόμυγα.
μην ανησυχείς όμως,
όπου να'ναι θα ξεκουραστείς, 
καλοκαιριάσαμε κιόλας, τι είναι ως τις διακοπές?

Ένα κουράγιο κάνε ακόμα,
θα περάσει κι αυτή η χρονιά.


Ξύπνα κόσμε, σε παρακαλώ,
έχεις μπει στη λούπα.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

work in progress

ανάσα μέσα.
ανάσα έξω.
βήμα στο τσιμέντο, δάχτυλα στον τοίχο.
κλειστή στροφή μέσα στον εαυτό σου, ανοιχτή στροφή στον κόσμο.
τρία δάκρυα στο μπαλκόνι, ένα για κάθε μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα που δε βγήκε ποτέ στην επιφάνεια.

και η λίστα εσωτερικότητας θα μπορούσε να συνεχίζει για πολλές γραμμές, ειδικά έτσι εξεζητημένα, χωρίς ρήματα (ρήγματα-sic) εννοώ....
μετά από καμιά σαραντατέσσερις μέρες σιωπής, τι περιμένεις...

(happy place - https://www.youtube.com/watch?v=dOReid0vEwY )