Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

κάθομαι

και σκέφτομαι
τι ορίζει τη δημιουργικότητα?
τι ορίζει το ποιητικό στοιχείο στην ύπαρξή μας?

[το πραγματιστικό και πολλές φορές υπερισχύον κομμάτι μου μού υποδεικνύει το δρόμο με μεθοδικά βήματα χωρίς πιθανότητα λάθους.
έτσι θα το βρω και θα το αποδεσμεύσω σε λογικές ποσότητες, χωρίς να τρομάξω και να εκπλήξω κανέναν]

φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και θα είμαι ένας άνθρωπος ίδιος με όλους τους άλλους.
δε θα με γνωρίζω δηλαδή πραγματικά.
κάθομαι και σκέφτομαι
ότι αν δε με γνωρίσω πραγματικά τώρα, σήμερα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δε θα έχω την ευκαιρία να βρω το ποιητικό στοιχείο της ύπαρξης αυτής.
το ποιητικό στοιχείο, τι είναι το ποιητικό στοιχείο με ρωτάς και δικαίως.
 για μένα που σου μιλάω, τουλάχιστον, είναι το κομμάτι αυτό του εαυτού σου που εξομαλύνει τις γωνίες του κόσμου.
το κομμάτι που αντιλαμβάνεται τις ιστορίες μέσα στους ανθρώπους.
το κομμάτι του παζλ που λείπει για να ολοκληρωθεί η εικόνα.
το μισοχαλασμένο χτένισμα στα μαλλιά που δε σε νοιάζει να ξαναφτιάξεις.
το τσακισμένο κουτάκι μπύρας δίπλα σου στην αρχή του καλοκαιριού.
το ρεφρέν του κομματιού που επιτέλους έρχεται τη στιγμή ακριβώς που το περίμενες.
το ταυτόχρονο χοροπηδητό όλου του κοινού στη συναυλία.
η αρχή της υπόκλισης στο τέλος της παράστασης, εκεί που το κεφάλι σου έχει μόλις αρχισει να κλίνει προς τα κάτω και αυτό που βλέπεις είναι τα κεφάλια και τα χέρια του κοινού σε ευθεία κάτω από τα ανοιχτά πλέον φώτα.
οι ήχοι καθώς γυρνάς το κεφάλι δεξιά αριστερά.
η τελευταία σελίδα του βιβλίου
και η αφιέρωση στην πρώτη σελίδα.

[για δες, στο μυαλό μου είναι όλα τόσο πιο κυνικά. τόσο πιο γυαλιστερά και μαρμάρινα.]


[https://www.youtube.com/watch?v=BVHm47bXhKU]