Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

κάστρα στην άμμο


μεγαλώνοντας.
αφήνοντας πίσω μας άλλη μια εποχή.
κάνοντας όλο και περισσότερο σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
καταλαβαίνοντας όμως όλο και περισσότερα.
ανήσυχα κοιτώντας γύρω μας αν ο κόσμος ήταν ο ίδιος το προηγούμενο καλοκαίρι.
γενικεύοντας όλο και λιγότερο.
μεγαλώνοντας.
η διαδικασία του σκουπίσματος πριν το φαράσωμα.
βάζουμε τα ατάκτως ερριμμένα σε μικρούς τακτοποιημένους σωρούς.
σχολείο. ωπ. τέλειωσε. σπουδές. ωπ. τέλειωσε. ένας σωρός. δύο σωροί.
διακοπές, διακοπές, διακοπές. 
μικροί τακτοποιημένοι σωροί από κουβαριασμένες λέξεις.
μικρές τακτοποιημένες στοίβες από ζωή.
τακτοποιημένα. για να τελειώνουν. για να φεύγουν από πάνω μας.

τα τακτοποιούμε για να μην έρθει η ώρα να μας πουν, ή να πούμε: 
η ζωή μου είναι ένα μπουρδέλο
τα'χω όλα σκόρπια κι ανακατεμένα
να μη σου πουν ότι ήρθε η ώρα να βάλεις τα πάντα σε μια σειρά, γιατί ήρθε επιτέλους η ώρα.

κι έτσι καθαρίζεις. 

καθαρίζεις τη ζωή σου από τα μικροπράγματα. φτιάχνεις μικρούς σωρούς σαν τον κοντορεβιθούλη με τα ψιχουλάκια, ελπίζοντας κανείς να μη βρει το φαράσι που έκρυψες κάτω από το χαλί.

τακτοποιώντας. 
βάζοντας στην άκρη τις εποχές.
κάνοντας χώρο και πιέζοντας κάτω το ''κιόλας?''.
ναι. κιόλας. γιατί, δεν πρόλαβες? ας μην κοιμόσουν ως αργά τα πρωινά, να είχες κι άλλα λεπτά να ζήσεις με τα μάτια ανοιχτά. ανοιχτά ρε, τι φλωριές είναι αυτές, αν δεν ξεραθούν οι φακοί σου δεν καταλαβαίνεις ζωή.
πιέζοντας κάτω το καλοκαίρι, μαζεύοντας σχολαστικά με τη σκούπα κάθε κόκκο άμμου στον τακτοποιημένο μας σωρό, το καλοκαίρι βλέπεις είναι και η πιο ακατάστατη εποχή, μέχρι και τα μισά του φθινοπώρου βρίσκεις άμμο στις τσάντες, στις τσάντες που γι'αυτό το λόγο εγκατέλειψες τη μέρα μετά τις διακοπές.
γιατί είχαν άμμο.
κι εσύ είχες άλλους σωρούς να κάνεις εκείνη τη στιγμή.
είχες άλλες εκκρεμότητες που έπρεπε το δίχως άλλο να τελειώνουν, για να κάνουν χώρο
χώρο 

χώρο




χώρο






χώρο παιδιά, μη συνωστίζεστε, έπαθε υπεροξυγόνωση, δε βλέπετε? 
αμάν κι αυτά τα κλιματιστικά, σε μπουκώνουν και μετά δε μπορείς να πάρεις ανάσα, δες τι έπαθε τώρα.

είναι πλασματική αυτή η ανάγκη μας να τελειώνουμε αυτά που ξεκινήσαμε για να κάνουμε χώρο για καινούρια, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης.
καλόχειμώνακαλόχειμώναπάεικαιτοκαλοκαιράκι
μα γιατί δεν περιμένεις?
δεν έχει δα και τόσες μέρες ο αύγουστος. τριανταμία έχει, τόσο πολλές δεν είναι, σαν να κάθεται κουκούτσι από καρπούζι (φάε όσο προλαβαίνει, τελειώνει και η εποχή του) στο λαιμό και να αναπηδάς.

πάρε ένα λεπτό για τον εαυτό σου, σήκωσε το κεφάλι από το πάτωμα που ψάχνεις άμμο.
ανέβα κάπου ψηλά, ναι, τώρα
τα δυο σου πόδια το ένα μπροστά από το άλλο, σαν σε δοκό ισορροπίας, και τα χέρια σου άπλωσέ τα δεξιά κι αριστερά. 
νιώσε πότε θα θελήσεις να κάνεις το επόμενο βήμα.
μόνο τότε να το κάνεις.
όχι επειδή νιώθεις ότι πρέπει να προχωρήσεις, να τελειώνει κι αυτό να το κάνεις.
ακόμα κι αν χρειαστεί να κάτσεις εκεί μέχρι να έχει έρθει πια το φθινόπωρο.
ακόμα κι αν αρχίσει ο πρώτος φθινοπωρινός αέρας και σου σκορπίσει την άμμο από τον τακτοποιημένο σου σωρό.

έτσι κι αλλιώς
άμμο θα βρίσκεις και αύριο 
που ο μήνας θα έχει αλλάξει όνομα
και όλοι πλέον θα τρέχουν σαν τα χάμστερ στον τροχό τους.
γιατί στις δώδεκα η ώρα κερδίζουμε όλοι το φλουρί.
και η άμαξά μας γίνεται κολοκύθα.
από αύγουστο χειμώνα.πιο αστεία φράση δεν έχω ξανακούσει.η θεσσαλονίκη εξάλλου το σεπτέμβρη έχει ακόμη περισσότερη ζέστη.


--




Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

elit-ish

σήμερα που αποφάσισα να μείνω μέσα
να κάνω παρέα σε αυτό το δόλιο τον ανεμιστήρα

θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό
θέλω να βάλω την κλωστή στη βελόνα
και μετά να κρατήσω την κλωστή από τις δυο άκρες και να ταρακουνήσω τη βελόνα
να τη δω να αναπηδάει και ταλαντεύεται
η κλωστή θα'ναι κατά προτίμηση σκούρο βυσσινί
όχι, δε μου θυμίζει κάτι
είναι απλά το πρώτο χρώμα που μου ήρθε στο μυαλό - παραδόξως

ίσως να είναι από τις γρατζουνιές του μικρού στο χέρι μου 

ύστερα
θα ψάξω στο ψυγείο μου για το αδοκίμαστο
είναι άλλωστε απ'αλλού φερμένο

κάτιτέτοιεςσκέψειςμεκάνουννανιώθωλίγοπιοήρεμη

θα του δώσω το χρόνο του 
γιατί δεν ξέρω αν θα την ακούσω, δεν το χω ξαναδοκιμάσει, ούτε έχω πάει ακόμα από κει που έχει έρθει
θα του δώσω το χρόνο του
είναι εξάλλου νωρίς ακόμα 
ίσως με κάνει να φωνάζω στους τοίχους του σπιτιού μου
να αντηχεί η φωνή μου μέσα στο κατά τα άλλα άδειο σπίτι
να ζωντανέψουν οι αφίσες και οι πίνακες στους τοίχους και να παραπονιούνται και αυτοί για τη ζέστη

έχω και μια γκουέρνικα στο σαλόνι, ζήτω που καήκαμε

κατά τα άλλα καλά
οι χορδές του εγκεφάλου μου σήμερα έμαθαν να παίζουν μπαρέ
ποικίλλουν επομένως οι συγχοδίες που μπορούν να παίζουν
θα αρχίσω και το τσέλο όπου να'ναι
κι αυτό αδοκίμαστο ακόμα είναι
θα ξεκινήσω στην αριστοτέλους να παίζω
αυτοδίδακτος μαθαίνει τσέλο στους δρόμους της πόλης
κι έτσι, όσο θα γεμίζουν από κόσμο τώρα στο ναδίρ του καλοκαιριού
θα τους δώσω έναν διαφορετικό λόγο να γκρινιάζουν
ή να χαζεύουν παρατηρώντας με να κρατάω στραβά το δοξάρι και παίζοντας ακαλαισθησίες
θα είναι νωρίς ακόμα και γι αυτούς 
να μιλούν για μένα και το τσέλο μου

--






Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

>vac >end

ανεβαίνουν τα επίπεδα πραγματικότητας όσο το καράβι πλησιάζει τη στεριά, σημαίνοντας το τέλος των διακοπών, δηλαδή της ηθελημένης απομόνωσης.

ήρθε λοιπόν η ώρα να βάλω τις μεγαλόπνοες σκέψεις σε σειρά, αν και τόσες μέρες αναβολής τις κάνανε ακόμα πιο ασυνάρτητες και άναρχες, κάπως σαν τις μέρες του καλοκαιριού με την αφόρητη ζέστη.

δηλαδή
 
οι μέρες των διακοπών δημιουργούν το αδιόρατο άγχος του αναπόφευκτου τέλους τους, το οποίο άγχος όσο το τέλος πλησιάζει γιγαντώνεται και σε κάνει ακόμα πιο υπερκινητικό να προλάβωνατακάνωόλαπρινεπιστρέψωαχδενψώνισααυτόκαικάηκακιολαςγαμώτοθαχάσουμετοπλοίοξύπναναμαζέψουμε.
κάνεις φίλους γνωριμίες γκόμενους με άτομα μαγαζιά παραλίες, ερωτεύεσαι τα προαναφερθέντα και η σκέψη του χωρισμού σας γεμίζει τις ώρες της επιστροφής.

πασχίζεις να βρεις ομοιότητες στην πραγματική/καθημερινή/μη διακοπών ζωή σου για να μη φαντάζει λιγότερη, η πραγματικότητα εξάλλου ξεκινάει από το βρώμικο αέρα του καταστρώματος και τις ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια των ήδη κουρασμένων επιβατών.

τελευταίος σταθμός τα φώτα της πόλης.
όσο πλησιάζω αρχίζω να τα νιώθω παράξενα δικά μου.

γυρίζω σπίτι. *λες να έχει νερό για μπάνιο?*


δεν είναι η Arial η πλέον πραγματική γραμματοσειρά?
θες δε θες, παίρνεις στα σοβαρά αυτά που διαβάζεις.