Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

>vac >end

ανεβαίνουν τα επίπεδα πραγματικότητας όσο το καράβι πλησιάζει τη στεριά, σημαίνοντας το τέλος των διακοπών, δηλαδή της ηθελημένης απομόνωσης.

ήρθε λοιπόν η ώρα να βάλω τις μεγαλόπνοες σκέψεις σε σειρά, αν και τόσες μέρες αναβολής τις κάνανε ακόμα πιο ασυνάρτητες και άναρχες, κάπως σαν τις μέρες του καλοκαιριού με την αφόρητη ζέστη.

δηλαδή
 
οι μέρες των διακοπών δημιουργούν το αδιόρατο άγχος του αναπόφευκτου τέλους τους, το οποίο άγχος όσο το τέλος πλησιάζει γιγαντώνεται και σε κάνει ακόμα πιο υπερκινητικό να προλάβωνατακάνωόλαπρινεπιστρέψωαχδενψώνισααυτόκαικάηκακιολαςγαμώτοθαχάσουμετοπλοίοξύπναναμαζέψουμε.
κάνεις φίλους γνωριμίες γκόμενους με άτομα μαγαζιά παραλίες, ερωτεύεσαι τα προαναφερθέντα και η σκέψη του χωρισμού σας γεμίζει τις ώρες της επιστροφής.

πασχίζεις να βρεις ομοιότητες στην πραγματική/καθημερινή/μη διακοπών ζωή σου για να μη φαντάζει λιγότερη, η πραγματικότητα εξάλλου ξεκινάει από το βρώμικο αέρα του καταστρώματος και τις ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια των ήδη κουρασμένων επιβατών.

τελευταίος σταθμός τα φώτα της πόλης.
όσο πλησιάζω αρχίζω να τα νιώθω παράξενα δικά μου.

γυρίζω σπίτι. *λες να έχει νερό για μπάνιο?*


δεν είναι η Arial η πλέον πραγματική γραμματοσειρά?
θες δε θες, παίρνεις στα σοβαρά αυτά που διαβάζεις. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου