Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

κάστρα στην άμμο


μεγαλώνοντας.
αφήνοντας πίσω μας άλλη μια εποχή.
κάνοντας όλο και περισσότερο σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
καταλαβαίνοντας όμως όλο και περισσότερα.
ανήσυχα κοιτώντας γύρω μας αν ο κόσμος ήταν ο ίδιος το προηγούμενο καλοκαίρι.
γενικεύοντας όλο και λιγότερο.
μεγαλώνοντας.
η διαδικασία του σκουπίσματος πριν το φαράσωμα.
βάζουμε τα ατάκτως ερριμμένα σε μικρούς τακτοποιημένους σωρούς.
σχολείο. ωπ. τέλειωσε. σπουδές. ωπ. τέλειωσε. ένας σωρός. δύο σωροί.
διακοπές, διακοπές, διακοπές. 
μικροί τακτοποιημένοι σωροί από κουβαριασμένες λέξεις.
μικρές τακτοποιημένες στοίβες από ζωή.
τακτοποιημένα. για να τελειώνουν. για να φεύγουν από πάνω μας.

τα τακτοποιούμε για να μην έρθει η ώρα να μας πουν, ή να πούμε: 
η ζωή μου είναι ένα μπουρδέλο
τα'χω όλα σκόρπια κι ανακατεμένα
να μη σου πουν ότι ήρθε η ώρα να βάλεις τα πάντα σε μια σειρά, γιατί ήρθε επιτέλους η ώρα.

κι έτσι καθαρίζεις. 

καθαρίζεις τη ζωή σου από τα μικροπράγματα. φτιάχνεις μικρούς σωρούς σαν τον κοντορεβιθούλη με τα ψιχουλάκια, ελπίζοντας κανείς να μη βρει το φαράσι που έκρυψες κάτω από το χαλί.

τακτοποιώντας. 
βάζοντας στην άκρη τις εποχές.
κάνοντας χώρο και πιέζοντας κάτω το ''κιόλας?''.
ναι. κιόλας. γιατί, δεν πρόλαβες? ας μην κοιμόσουν ως αργά τα πρωινά, να είχες κι άλλα λεπτά να ζήσεις με τα μάτια ανοιχτά. ανοιχτά ρε, τι φλωριές είναι αυτές, αν δεν ξεραθούν οι φακοί σου δεν καταλαβαίνεις ζωή.
πιέζοντας κάτω το καλοκαίρι, μαζεύοντας σχολαστικά με τη σκούπα κάθε κόκκο άμμου στον τακτοποιημένο μας σωρό, το καλοκαίρι βλέπεις είναι και η πιο ακατάστατη εποχή, μέχρι και τα μισά του φθινοπώρου βρίσκεις άμμο στις τσάντες, στις τσάντες που γι'αυτό το λόγο εγκατέλειψες τη μέρα μετά τις διακοπές.
γιατί είχαν άμμο.
κι εσύ είχες άλλους σωρούς να κάνεις εκείνη τη στιγμή.
είχες άλλες εκκρεμότητες που έπρεπε το δίχως άλλο να τελειώνουν, για να κάνουν χώρο
χώρο 

χώρο




χώρο






χώρο παιδιά, μη συνωστίζεστε, έπαθε υπεροξυγόνωση, δε βλέπετε? 
αμάν κι αυτά τα κλιματιστικά, σε μπουκώνουν και μετά δε μπορείς να πάρεις ανάσα, δες τι έπαθε τώρα.

είναι πλασματική αυτή η ανάγκη μας να τελειώνουμε αυτά που ξεκινήσαμε για να κάνουμε χώρο για καινούρια, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης.
καλόχειμώνακαλόχειμώναπάεικαιτοκαλοκαιράκι
μα γιατί δεν περιμένεις?
δεν έχει δα και τόσες μέρες ο αύγουστος. τριανταμία έχει, τόσο πολλές δεν είναι, σαν να κάθεται κουκούτσι από καρπούζι (φάε όσο προλαβαίνει, τελειώνει και η εποχή του) στο λαιμό και να αναπηδάς.

πάρε ένα λεπτό για τον εαυτό σου, σήκωσε το κεφάλι από το πάτωμα που ψάχνεις άμμο.
ανέβα κάπου ψηλά, ναι, τώρα
τα δυο σου πόδια το ένα μπροστά από το άλλο, σαν σε δοκό ισορροπίας, και τα χέρια σου άπλωσέ τα δεξιά κι αριστερά. 
νιώσε πότε θα θελήσεις να κάνεις το επόμενο βήμα.
μόνο τότε να το κάνεις.
όχι επειδή νιώθεις ότι πρέπει να προχωρήσεις, να τελειώνει κι αυτό να το κάνεις.
ακόμα κι αν χρειαστεί να κάτσεις εκεί μέχρι να έχει έρθει πια το φθινόπωρο.
ακόμα κι αν αρχίσει ο πρώτος φθινοπωρινός αέρας και σου σκορπίσει την άμμο από τον τακτοποιημένο σου σωρό.

έτσι κι αλλιώς
άμμο θα βρίσκεις και αύριο 
που ο μήνας θα έχει αλλάξει όνομα
και όλοι πλέον θα τρέχουν σαν τα χάμστερ στον τροχό τους.
γιατί στις δώδεκα η ώρα κερδίζουμε όλοι το φλουρί.
και η άμαξά μας γίνεται κολοκύθα.
από αύγουστο χειμώνα.πιο αστεία φράση δεν έχω ξανακούσει.η θεσσαλονίκη εξάλλου το σεπτέμβρη έχει ακόμη περισσότερη ζέστη.


--




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου