Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

100

ήθελα η εκατοστή ανάρτηση σε αυτό το blog να είναι κάτι ξεχωριστό, και το σκεφτόμουν διεξοδικά, κάνοντας συνδυασμούς σκέψεων και λέξεων ψάχνοντας να βρω κάτι μοναδικό για να γιορτάσω το ορόσημο των εκατό κειμένων που αισίως πλαισιώνουν το διαδικτυακό αυτό ημερολόγιο, που αποτελείται αποκλειστικά από σχήματα της φαντασίας μου μεταφρασμένα σε λέξεις.
το μυαλό μου όμως μπροστά στο εικονικό ορόσημο των εκατό κειμένων, που μόνη μου το έθεσα σαν κάτι σημαντικό κώλωσε και μπλόκαρε, ανήμπορο να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, και με παράτησε σύξυλη να κοιτάω το λευκό ανυπόμονο πλαίσιο της (ιστορικής σημασίας) σελίδας της κενής ανάρτησης.

εντωμεταξύ, μέσα στον εγκέφαλο της α. : https://www.youtube.com/watch?v=s56oonZ6KRc

σκέφτομαι διάφορα κάθε μέρα, από το πως επηρεάζει η μουσική που ακούμε τη διάθεσή μας, μέχρι το πώς κινούμαστε μόνοι ανάμεσα σε αγνώστους και μόνοι ανάμεσα σε γνωστούς, από το πώς συμπεριφερόμαστε στον έξω κόσμο όταν ο εσωτερικός μας κόσμος βρίσκεται σε διαμάχη σκέψεων - συναισθημάτων, το πόσα μοιραζόμαστε ο ένας με τον άλλο σε αντιδιαστολή με αυτά που θα θέλαμε να μοιραστούμε και δειλιάζουμε/διστάζουμε/φοβόμαστε να εξωτερικεύσουμε γιατί όσο και να μην το θέλουμε, μας νοιάζει αυτό που θα σκεφτούν οι άλλοι για εμάς, όχι τη στιγμή που τους το λέμε, αλλά μετά, όταν θα έχουμε φύγει και θα'χουν χωρίσει οι δρόμοι μας προσωρινά, μας νοιάζει η επίγευση του άλλου στον ουρανίσκο του μυαλού μας, η αίσθηση της υφής του άλλου, των χεριών, των ρούχων, των μαλλιών του στα χέρια μας. 
σκέφτομαι ότι μου αρέσουν τα σύννεφα στον ουρανό της πόλης μου, αλλά με τρομάζουν τη νύχτα όταν τα βλέπω να καλύπτουν το σκούρο μπλε ουρανό, γιατί με ξενίζει το σκονισμένο ροζ χρώμα του νυχτερινού συννεφιασμένου ουρανού, έχω ξεπεράσει το πρόβλημα του 'δεν έχει αστέρια στην πόλη', αλλά το ροζ νυχτερινό σύννεφο ακόμα δε μου κάθεται καλά.

ξέρεις, είναι εύκολο να μιλάω σε δεύτερο ενικό πρόσωπο, γιατί σκέφτομαι όσο γράφω και διαφορετικά πρόσωπα στα οποία θα μπορούσα να απευθύνομαι, κάθε φορά όμως είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο, απευθύνομαι σε έναν και ταυτόχρονα σε πολλούς, νιώθω όμως ταυτόχρονα λίγο σαν τον mr. robot, είναι σίγουρο ότι δεν είμαι η μόνη.

είναι δελεαστικό να πιστεύουμε ότι είμαστε οι μόνοι που νιώθουμε το τάδε πράγμα,ότι είμαστε οι μόνοι που σκεφτόμαστε έτσι, αλλά μάλλον έχουμε μια ανάγκη να αισθανόμαστε ξεχωριστοί, ίσως βέβαια κι αυτή να είναι πλαστή, γιατί κάποια γαμημένα μίντια κάποτε μας είπανε ότι μαζοποιούμαστε κι εμείς φρενήρεις αρχίσαμε να ψαχνόμαστε για να βρούμε το κοκαλάκι της νυχτερίδας που μας κάνει ξεχωριστούς μοναδικούς, του τύπου έσπασε το καλούπι μας μόλις γεννηθήκαμε.
μη με παρεξηγείς, δε λέω ότι είμαστε όλοι ίδιοι, λέω απλώς ότι πασχίζουμε διακαώς να ξεχωρίσουμε και να διαφοροποιηθούμε ο ένας από τον άλλο, καταλήγοντας πάλι στο ίδιο σημείο,

άνθρωποι 360.

όταν γράφω νιώθω ότι μιλάω,
ακούω τη φωνή μου να μου υπαγορεύει τις φράσεις, 
την ακούω στομωμένη και θολή, είναι κάπου ανάμεσα στα αυτιά μου ο πομπός μάλλον, κάπου εκεί τον νιώθω,
και ανακουφίζομαι λίγο όταν βλέπω τις σκέψεις μου γραμμένες.

αυτή τη φορά όμως θέλω κι εσύ να μου μιλήσεις.
ναι, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το κείμενο. μη ντρέπεσαι, πες μου ό,τι σκέφτεσαι, σοβαρά.
θέλω να μιλήσουμε, να ζωντανέψουμε λίγο τα κείμενα αυτά.

εδώ θα είμαι, πέρνα όποτε θες.


--
τα εκατόστησα και το γιορτάζω




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου