Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

24

όταν μεγαλώσω
ονειρεύομαι να γίνω συρματόπλεγμα
να πληγώνω αυτούς που πάνε να με πηδήξουν
και να ξετυλίγομαι με θόρυβο.
να τυλίγομαι γύρω από τον εαυτό μου και να πυκνώνουν οι τρύπες μου, κάνοντάς με αδιαπέραστη.
να είμαι βαριά αν πας να με σηκώσεις όταν είμαι σε θέση άμυνας
και δύσκολο να με πιάσεις όταν είμαι ανοιχτή και ξαπλωμένη.
οι άκρες μου να είναι αιχμηρές
και να τυλίγονται σχεδόν ηδονιστικά η μια γύρω από την άλλη.

όταν μεγαλώσω 
ονειρεύομαι να γίνω φωτογραφική μηχανή.
να μπορώ να απαθανατίζω στιγμές και να τις ρουφάω αχόρταγα στο πλακέ μυαλό μου
και να χρειάζεται να με φορτίζεις κάθε φορά που κάνω τον ψόφιο κοριό για να μοιραστείς κι εσύ το εσωτερικό του μυαλού μου
κι ας προσπαθώ κάθε φορά να κάνω πειστικότερα τον ψόφιο κοριό για να νομίσεις ότι χάλασα.
κλείνω το φακό μου και κοιμάμαι
και στον ύπνο μου βλέπω τις φωτογραφίες που τράβηξες.

όταν μεγαλώσω
ονειρεύομαι να γίνω σολ δίεση.
να είμαι στη μέση της οκτάβας, σχεδόν παρείσακτη έτσι μικρή και μαύρη.
όπου υπάρχω τα κομμάτια να παίρνουν μια πιο μυστήρια, νοσταλγική, περίεργη και απόκρυφη γοητεία.
και το καλύτερο από όλα,
δε θα είμαι ποτέ μόνη.
θα έχω πάντα στην τσέπη μου τη λα ύφεση, θα τη φοράω όταν είμαι μελαγχολική.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω αμφιβληστροειδής.
χωρίς λόγο,
έτσι για να έχω περίεργο όνομα και να χάνουν στην κρεμάλα όσοι τα βάζουν μαζί μου.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω ορθογραφικό λάθος
γιατί γουστάρω να τη σπάω στο microsoft word
και έτσι βγάζω και το παιδί από μέσα μου που κόντευε να μεγαλώσει από το κακό του.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω ένας άνθρωπος με ουρά, με το κεφάλι να κοιτάζει προς τα πίσω, χωρίς νύχια στα δάχτυλα, χωρίς τρίχες στα πόδια.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να γίνω αυτό που νιώθω μέσα μου ότι είμαι.

όταν μεγαλώσω ονειρεύομαι να μη μεγαλώσω.

όταν δε μεγαλώσω δε θα χρειάζεται πια να ονειρεύομαι.


--


Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

''ίσωςαυτηθα''

ή αλλιώς, το άνοιγμα του χρόνου και το κουκούλι του

ή το πώς οι σκέψεις σου γίνονται ηχώ στα πλήκτρα μου

είπες, και επαναλαμβάνω.

[ Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015 1:28 ΜΜ ] Αιτωλικος:
ακούω "ίσωςαυτήθα" και θυμάμαι του '13 τα καμώματα όταν είπε ανέκδοτα στους Νοέμβρη και Δεκέμβρη,αλλά οι μήνες δεν το βρήκαν αστεία και ο χρόνος ξενέρωσε,εκλαψε,ξέσπασε,βιάστηκε,θάφτηκε και ξαναβγήκε στην επιφάνεια σαν παλιά πληγή.

Μια πληγή που ποτέ δεν επουλώθηκε και ποτέ "ίσωςαυτηθα" επουλωθεί.
 Βέβαια,έχει κραυγή και φωνάζει δυνατά

Και η κραυγή "ίσωςαυτηθα" ακουστεί από άλλους χρόνους,πιο φρέσκους,πιο καθαρούς και ύστερους.
 Και να που ήρθε και το '14.

Από πάνω σαν τηγάνι κι από κάτω σαν βαμβάκι και η ουρά ψαλίδι.
 Η ουρά. 
"Ίσωςαυτήθα" είναι το ψαλίδι που θα κόψει κάθε παθογένεια,θα εξαυλώσει κάθε όγκο και θα διώξει κάθε κόκκο σκόνης για να εξασφαλίσει την υπερτέλεια λειτουργία του γραναζιού της πεταλούδας.
"Ίσωςαυτήθα" μάθει να πετάει επιτέλους κι έξω από στομάχια ερωτευμένων. "Ίσωςαυτήθα' μάθει κι άλλες πεταλούδες ελεύθερες να πετούν και να μην περιμένουν περιβόητα χαρμάνια να τις "φτιάξουν".

Μα η πεταλούδα πριν γίνει πεταλούδα ήταν κάμπια,κι εγώ τέτοια έχω στο στομάχι. Μια κάμπια πιο όμορφη κι από πεταλούδα όμως. Μια κάμπια που "ίσωςαυτήθα" είναι ικανή να με τραβήξει και να μην ψάχνω πεταλούδες να καβαλάω.

"Ίσωςαυτήθα" ξεράσει πάνω μου ένα κουκούλι να μπω να δοκιμάσω την ηχώ του μυαλού μου.

Και "ίσωςαυτήθα"ακουστεί καθαρά και θα μου δώσει να καταλάβω τι είναι η αιωνιότητα και πόσο ευάλωτη σε ιδέες είναι.

Μα τι ιδέα,ε;;

"Ίσωςαυτήθα" έχει μια ιδέα καλή αύριο.

"Ίσωςαυτήθα" ξέρει αύριο.


--

''ίσωςαυτήνα'' ήταν ήδη μέσα στο κουκούλι
''ίσωςαυτήνα'' το έσπαγε σιγά σιγά όλους αυτούς τους μήνες

'' ίσωςαυτήνα'' φοβόταν μήπως δεν ήταν πεταλούδα


'''ισωςαυτήθα'' έχει μια καλή ιδέα αύριο.

ίσως αυτή να φοβάται τη ματαιότητα όσο κι εσύ. και ίσως, όντως, να ξέρει αύριο. 

''ίσωςαυτόςδεθα'' είναι εδώ αύριο.
''ίσωςαυτόςθα'' έχει ήδη βρει τον τρόπο να πετάξει.

--