Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

κύκνειο (χ)άσμα

ή αλλιώς καμία και σήμερα.

Μέχρι και την τελευταία της μέρα αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική, σαν οι υπόλοιπες χρονιές να είχαν φυλαγμένο κάτι και να το είχαν δώσει σε αυτήν να μου το δώσει. 
Φυσαλίδες με λέξεις, σημεία, ορόσημα και αλλαγές έχουν τώρα περίοπτη θέση στη συλλογή αναμνήσεων, και ο προτζέκτορας του εγκεφάλου τις προβάλλει σε γκρο πλαν και fast forward σήμερα.

Κάθε χρονιά όταν φτάνει σε αυτό το -έστω και αριθμητικό- τέλος με τρομάζει, γιατί μου έρχεται η συνειδητοποίηση ότι κάποιος κύκλος κλείνει, μπαίνει το 365ο κομμάτι του παζλ και η εικόνα ολοκληρώνεται, και έχω περάσει τις τελευταίες τριανταπέντε τουλάχιστον μέρες ψάχνοντας το τελευταίο κομμάτι παντού.
(τελικά ήταν στο πιο προφανές μέρος, κάτω από το κρεβάτι μου, το μόνο μέρος που φοβόμουν να ψάξω).

Θα το αποκαλέσω άγχος της ολοκλήρωσης.

Είναι αυτή η ανάγκη να έχουν όλα μπει στη θέση τους, αρκούντως εκτιμηθεί και απολογιστεί, όλα τα απωθημένα να ξεκουράζονται χαλαρωμένα επιτέλους στα ράφια τους, το πεπρωμένο να έχει φύγει πιο αδύνατο μετά από αυστηρή δίαιτα ρεαλισμού, η μικρή ελένη να έχει σταματήσει να κλαίει, και όλα τα παιδιά της γης να έχουν πιάσει γερά τα χέρια

πριν το τέλος του χρόνου. 

πριν βγει από το κέντρο του ταμπλό ο ευγενικός κυριούλης της μονόπολης και μας στείλει όλους στην αφετηρία
να ξεκινήσει η ατμομηχανή-σίδερο σιδερώματος-παπούτσι-καράβι-πιόνι μας για άλλη μία φορά παίρνοντας δύοχιλιάδεςδεκαέξι νομίσματα ρεγάλο αναχώρησης.

μας δίνει δέκα δευτερόλεπτα καιρό
σβήνει όμως τα φώτα για να μη δούμε την ανατροφοδότηση της τράπεζας (χρόνου)
σβήνει τα φώτα για να φαίνεται μόνο η πράσινη φωτεινή ένδειξη EXIT στην πόρτα και η φωτεινή λωρίδα της εκκίνησης
σβήνει τα φώτα για να αντανακλάται το πράσινο φως της εξόδου στα γυαλιστερά μας παπούτσια

στο χέρι του καθενός μια σειρά φωτεινά λαμπάκια. μας λέει να βάλουμε όλοι τα καπέλα μας. αν δεν το κάνουμε τα λαμπάκια τρίζουν. φοράμε τα καπέλα, είναι περίεργα. έχουν κάτω μια χνουδωτή άσπρη φάσα, και από πάνω είναι κωνικά και τσόχινα (τατουάζ jolly στο χέρι που ας τα δίνει), με μια άσπρη φούντα να κρέμεται από την άκρη. καθόμαστε σε θέση εκκίνησης.

σβήνουν τα φώτα

και τότε απογειωνόμαστε ως δια μαγείας. είναι σκοτεινά και δε μπορούμε να δούμε ποιος οδηγεί

(μηνκοιτάξειςκάτωμηνκοιτάξειςκάτω)

κοιτάμε κάτω
η πόλη σε κυκλικό σχηματισμό (ο κόσμος?)
ή σχεδόν σε κυκλικό
στις δεκαπέντε μοίρες που απομένουν για να κλείσει ο κύκλος λαμπυρίζει η λέξη ΑΦΕΤΗΡΙΑ.

φύγαμε.




--

δεκαέξι κατασκευαστές κουραμπιέδων συνιστούν την ευχή καλή χρονιά σαν αποτελεσματική θεραπεία κατά της μελαγχολίας και της δυσπεψίας.


--



και


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου