Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

να χάσω το δρόμο

και να αναγκαστώ να πάω από τα στενά και τα λοφάκια και τις μπάρες των έργων κατασκευής?
ή να απορροφηθώ σε κάποια άλλη ασχολία την ώρα του ταξιδιού
και να μην καταλάβω πότε έφτασα?

έτσι κι αλλιώς, ο προορισμός είναι στο απλωμένο χέρι

τελευταία φορά που πάω από τον καλό δρόμο, εκείνον με τις εξόδους και τα διόδια.
με προσπερνάνε όλη την ώρα
και δεν έχω καιρό για συναισθηματικές ευθείες








κι ας είναι ψέματα, κι ας μην τα ζήσω και ας ειίαι ψέματα, θα προσπαθήσω

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

common people

έτσι όπως ζούμε
πεπερασμένοι, τετελεσμένοι, ευτυχώς καταραμένοι και ανελέητα μη-ρομαντικοί
ονειρευόμενοι μια ουτοπία, που για να αποκτηθεί πρέπει αναγκαστικά να περάσουμε από τη δυστοπία,
πού καιρός για να μετρήσουμε τις αποστάσεις μεταξύ μας, 
πού καιρός να πούμε τα ουσιαστικά και να αφήσουμε τα ρήματα.

έτσι όπως ζούμε,
ένα βράδυ μόνοι στο σπίτι από επιλογή μας γεμίζει απολαυστικές τύψεις
ένα βράδυ μαζί στο σπίτι μας γεμίζει άτυπη απόλαυση

ζούμε έτσι, όπως
θα θέλαμε να μας βλέπουν αυτοί που τους νοιαζόμαστε
θα θέλαμε να νοιάζονται αυτοί που μας βλέπουν

ζούμε έτσι, όπως
πιστεύουμε ότι μας ταιριάζει στο γεωγραφικό πλάτος στο οποίο έτυχε να βρισκόμαστε
πιστεύουμε ότι το γεωγραφικό και πολιτικό μας πλάτος ταιριάζει στο χάρτη


κάπως έτσι ζούμε, καλύπτοντας τα μάτια όταν είναι να δρασκελίσουμε το κενό μεταξύ πόρτας και κρεβατιού
μεταξύ ματιών και αγκαλιάς
μεταξύ πεζοδρομίου και λεωφορείου
μεταξύ ουτοπίας και δυστοπίας
μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας
μεταξύ σκηνής και αληθινής γης.
(με ταξί γυρίζω σπίτι, είναι πια αργά)

ζούμε τόσο συνδυαστικά, όσο και επαγωγικά.


μα πώς ζούμε έτσι? πάρε ανάσα, έχεις γίνει μπλε.
θα πάθεις τίποτα....