Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

25

Χθες βράδυ κοίταξα το ρολόι μου και ήταν 23:55.

Είχα 5 λεπτά να κάνω όλα αυτά που μου έλειπαν από τις κλισεδιάρικες λίστες με το τι να κάνεις πριν η ηλικία σου χτυπήσει ορόσημο.
Και μετά κοίταξα γύρω μου

και δεν έλειπε τίποτα.
για μια στιγμή, όλα τα κουτάκια ήταν τικαρισμένα
και όλα τα άρθρα διαβασμένα
και όλα τα κλισέ σκισμένα
και όλα τα παιχνίδια στη θέση τους 
και όλα τα βιβλία διαβασμένα
και όλα τα έργα στο χάπι εντ
και όλα τα λεφτά λουλούδια
και μέσα σε αυτή τη μισοειρωνική σκέψη 
ήρθαν τα μεσάνυχτα
και η κολοκύθα μου έγινε άμαξα
και δεν ήμουν πια μικρό κοριτσάκι,
αλλά κάτι άλλο 
όχι και τόσο μικρό
αλλά σίγουρα όχι ολοκληρωμένο.
Έβαλα στην τσέπη μου ένα τέταρτο του αιώνα
χαμογέλασα ξανά στο ρολόι 
και συνέχισα να χορεύω μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Φτάνουμε στην ηλικία που παίρνουμε το μέρος των ενηλίκων στα παραμύθια, ή ταυτιζόμαστε περισσότερο με την ενήλικη μορφή τους, εκεί, μετά τα πρώτα δύο τρίτα του παραμυθιού, που τα τραγούδια της ενηλικίωσης τα έχουμε πλέον μάθει απέξω και έχουμε περάσει τις σκηνές με τους κακούς.
Είπαμε πολλές φορές ''ποτέ'' και ''για πάντα'' και συνειδητοποιήσαμε ότι ζούμε πράγματα αξιοσημείωτα, οπότε και τα σημειώσαμε, τα φωτογραφήσαμε, τα αναρτήσαμε.
Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να περιμένουμε, μεγαλώνουν οι αποθήκες της αναμονής.

Το τέταρτο του αιώνα είναι εδώ. 

3 σχόλια:

  1. Όταν θα μεγαλώσεις λίγο ακόμα, θα αποκαλυφθεί και για ποια πράγματα άξιζε η αναμονή και για ποια όχι ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τις αποκριες παντως θα ντυθω λα υφεση.
    το σχολιο σου ηταν ο,τι καλυτερο

    ΑπάντησηΔιαγραφή