Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

how soon is now?

προσπαθώ να σου γράψω για το πόσο μου αρέσει να κοιτάζω τη θέα από ψηλά

ειδικά στο αστικό τοπίο
από το πιο ψηλό κτίριο,
από το πιο απόμακρο πεζούλι,
από το πιο θολό τζάμι λεωφορείου στην ανηφόρα, 
από την άκρη της πόλης τη νύχτα χωρίς άλλους τριγύρω,
και να σου εξηγώ κι ας μη θες να ακούσεις το γιατί μου αρέσει τόσο πολύ η θέα,
όταν είσαι τόσο κοντά, και αυτά που βλέπω και βλέπεις τόσο μακριά
είναι τόσο όμορφο παιχνίδι η απόσταση
και το στιγμιαίο αλληθώρισμα έχει πλάκα.

Το ίδιο και με τα μνημεία κάθε είδους, αυτά που σου προκαλούν δέος, αυτά που φαίνονται ακόμα και όταν το αεροπλάνο σου είναι χιλιάδες πόδια ψηλά, αυτά που ξεχωρίζουν σαν το πρόωρα ανεπτυγμένο παιδί σε μια τάξη δημοτικού αλλά λιγότερο ντροπαλά

αυτά με συναρπάζουν

όχι μόνο γιατί μπορώ να φέρνω την πόλη κοντά η μακριά μου με μοναδικό μου σημάδι αυτά,
αλλά γιατί μπορώ να σου τα δείχνω από όπου κι αν βρισκόμαστε

κι αν νιώθω μικροσκοπική όταν φτάσω δίπλα τους
θα σου ζητήσω να ανεβώ στους ώμους σου για να ψηλώσω λίγο


και αν με ανεβάσεις, είμαι σίγουρη ότι θα το ξεπεράσουμε σε ύψος

αν κουραστείς, θα σε πάρω εγώ
μη λες βλακείες, σιγά το βάρος, δικαιούσαι κι εσύ όσο κι εγώ να δεις τη θέα 

θα πάρουμε μαζί μια φωτογραφική μηχανή και θα τραβήξουμε μια φωτογραφία της θέας.
μία εσύ από τους ώμους μου το πρωί,
μία εγώ από τους ώμους σου το βράδυ.

και μετά, θα ανεβούμε στο ψηλότερο σημείο της πόλης 
και θα τις ελευθερώσουμε

εσύ τη δική μου
και εγώ τη δική σου.

κι αν το θέλεις,
θα παίζουμε έτσι κάθε φορά. κάθε φορά και με διαφορετική θέα. 

--


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου