Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

love is for suckers


κοίτα να δεις
τα πράγματα δεν πάνε καλά
και ο χρόνος μας τελειώνει
δεν πρόλαβα να σου πω όλα όσα ήθελα
και όσα σου είπα ήταν κατά πάσα πιθανότητα υπεκφυγές από την πραγματικότητα

Στην αρχή την χρονιάς αυτής έβαλα στόχο να μη φοβάμαι τις σκέψεις μου,και να τις αφήνω να με επηρεάζουν αντί να τις αντιμετωπίζω σαν τρίτος, αντί να βάζω τον εαυτό μου μαζί με τους άλλους, σαν να μην υπάρχω πραγματικά.

Ομολογώ ότι λίγες φορές το κατάφερα.

Καμιά φορά αναρωτήθηκα αν είμαι στ' αλήθεια απλά χαμένη μέσα σε μια εγωκεντρική φαντασίωση, με τον κόσμο γύρω μου να βρίσκει την ευτυχία μέσα σε απλές εκφράσεις και ολίγον απερίσκεπτες πράξεις.
και προσπάθησα να τις κάνω αυτές τις λίγο απερίσκεπτες πράξεις
και να περιορίσω τις μεγάλες μου γκριμάτσες
να πυκνώσω τη δράση μου και να συμπυκνώσω αυτό που είμαι 
με αποτέλεσμα να κρατάω την αναπνοή μου για μήνες.


και μετά ήρθες εσύ

με πολλές μορφές

και κάθε πρωί είχε ήλιο

δεν είναι ότι χρειαζόμουν παρηγοριά, όχι

αλλά, γαμώτο, χρειαζόμουν να ακούω αυτό που λένε όλη την ώρα στις ταινίες, αυτή την -συγχώρεσέ με- απαραίτητη φράση



όλα
θα 
πάνε
καλά
όλα 
θα 
πάνε
.
.
.
καλά, αυτό το ξέρω.


Κάπως έτσι βρίσκομαι στην αναπόφευκτη συνειδητοποίηση ότι όλα φεύγουν, όλα και όλοι φεύγουν, από τα χέρια σου, από τη ζωή σου, από το σπίτι σου , από το κρεβάτι σου, από το δωμάτιό σου, από τα μάτια σου, από το δρόμο, χάνονται πίσω από το λεωφορείο που σε προσπερνάει, και προσπαθείς να απομνημονεύσεις το πίσω μέρος του κεφαλιού τους ή τα τελευταία γράμματα στο άδειο κουτάκι, ή τον κοινό πλέον κενό χώρο.

Καμιά φορά βλέπω στον ύπνο μου τη φανταστική συνέχεια των ιστοριών αυτών, ή τις αλλαγές που δε μπορώ πια να κάνω. Τα όνειρα αυτά είναι πολύχρωμα, και τα βλέπω όλα από μια περίεργη γωνία, από χαμηλά, σαν να είμαι σκύλος ή περίεργος καμεραμάν. 
Η εξήγησή μου σ'αυτό είναι ότι αυτά είναι τα σενάρια της ψυχής  λέξη «ψυχή» (από το ρήμα «ψύχω», δηλ. «φυσώ», «πνέω») κυριολεκτικά σημαίνει την «ψυχρή πνοή», δηλαδή την ύστατη ένδειξη της ζωής στο σώμα που γίνεται αισθητή από την αναπνοή).  
εννοώντας ότι η ψυχή μου βρίσκεται καθισμένη μέσα στο σώμα μου, εκεί ανάμεσα στην καρδιά και το στομάχι, ξαπλώνει στο διάφραγμα, και είναι υπεύθυνη για τη φωνή μου όταν είναι δυνατή και για τα όνειρά μου όταν είναι πολύχρωμα. 
Είναι αυτό το σημείο που πονάει και πάλλεται όταν φεύγεις, όταν σβήνουν τα φώτα, όταν τελειώνει το βιβλίο, όταν δε μπορώ να τραγουδήσω.
Την ψυχή  (soul O.E. sawol "spiritual and emotional part of a person, animate existence") πάντα τη φανταζόμουν σαν πυκνό ιστό αράχνης, σαν καπνό που μπορείς να τον πιάσεις, να ζει μέσα σου ενώνοντας τα όργανα με τις πολλές τις άκρες. 

Κάπως έτσι έφτασα ως εδώ.
Η ψυχή μου δεν αντέχει τις φετινές γιορτές, τουλάχιστον όχι ακόμα.
Άρχισα να φτύνω κομματάκια που μοιάζουν με μαλλί της γριάς
και αναρωτιέμαι γιατί έχω τόσες μέρες να τραγουδήσω.
Τα πρωινά σηκώνομαι και διπλώνομαι στα δύο
και συνεχίζει να έχει ήλιο
αλλά τα δάχτυλά μου παγώνουν.
Τον καφέ μου τον πίνω σκέτο
αλλά αυτή η συνεχής γεύση από μαλλί της γριάς
του δίνει μια αηδιαστική γλύκα.
Θα μπορούσα να μείνω όλη μέρα σπίτι,
αλλά τότε,
τι θα κάνω τις νύχτες?
Πού θα πάω?
Βλέπω αυτά τα όνειρα της φλούδας πραγματικότητας
και καμιά φορά εύχομαι να μην ξυπνήσω
τουλάχιστον πέντε λεπτά ακόμα,
λίγο ακόμα, 
λίγο ακόμα,
έχω λίγο χρόνο ακόμα
.
.
.
έχω λίγο χρόνο ακόμα?



--





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου