Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

η πόλη του φωτός

ή αλλιώς, the athens blues.

με καθε εκδρομή δώρο κι ένας φακός
με κάθε επίσκεψη δώρο κιένα γλωσσοπίεστρο να δούμε αν η αλήθεια σου φτάνει ως μέσα βαθιά
αν ο οισοφάγος σου λέει ψέματα
αν κατάπιες κανένα μπαστούνι και καμιά κρεμάστρα και καλογερεύτηκες μικρός μικρός.

χτύπησε κάρτα άλλη μία φορά
και η πόρτα άνοιξε ως διά μαγείας
τα βήματά της τα ρούφηξε το χαλί - πνιχτά, μην ξυπνήσει κανενός την προσωπικότητα
και μπήκε στο δωμάτιο χωρίς ταυτότητα, πάτησε το κουμπί και ανάψανε μονομιάς τα φώτα
μα τι ευκολία, μα τι σύγχρονη κοινωνία, μα τι δυνατά που μιλάω

πήρε το ασανσέρ, που της κρατούσε συντροφιά τραγουδώντας
βγήκε έξω τρέχοντας 
κι άρχισε να ψάχνει ζωή
αχ, προσωρινοί σταθμοί τα ξενοδοχεία
όμορφη μα απρόσωπη η θέα τους

(μη σε ξεγελάει ο ειρωνικός μου τόνος, δεν είμαι από δω.)

σε επισκέφτηκα κι άλλες φορές, μικρή μου πόλη
και στην αρχή σου έπαιζα τη δύσκολη
ήθελα επίτηδες να σου βρω ελαττώματα για να μη χρειαστεί να έχω πολλά πολλά μαζί σου
αλλά όλο ξαναγυρνούσα
και όλο τα βήματά μου και ελάφραιναν στα τοξικά σου πεζοδρόμια
μου χαμογέλασες, πανάθεμά σε

δεν ξεπέρασα ακόμα το βόρειό μου πείσμα,
μου πήρες, βλέπεις, κόσμο και κόσμο,
και έρχομαι όλο και πιο συχνά για το λόγο αυτό,
μα όχι μόνο πλέον,
τώρα με τραβάς με περίεργο τρόπο,
σαν να έχουμε προηγούμενα που να μην τα θυμάμαι - σαν να έχουμε επόμενα, απαραίτητο να τα ζήσω.

Από την άλλη, ίσως και να φταίει η άνοιξη, έφτασε μαζί μου,  μόνο που αυτή θα μείνει, εγώ ξανάφυγα.

Ίσως αυτή να φταίει που αυτή τη φορά έχανα τον προσανατολισμό μου τελείως, είναι γελοίο να σου πω πόσες φορές χάθηκα, σε γειτονιές που δεν είμαι αρχάρια (ή έτσι νόμιζα).

Ήρθε η άνοιξη στην πόλη σου και δεν είσαι εκεί, διάολε, οι πασχαλιές σου άνθισαν, ακούς?

Ήρθε η άνοιξη σε αυτή την πόλη και βγήκαν οι άνθρωποι έξω σαν τα σαλιγκάρια,μα πόσοι πολλοί, μα τους ξέρω κι εγώ, για δες, κι εσύ εδώ?

Τι να σου πω άλλο, μικρή μου πόλη..
Δεν τελειώσαμε ακόμα.



Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

glitter


νομίζω ότι ξεφτίζω
ναι, σιγά σιγά αρχίζω να ξηλώνομαι
αφήνω κλωστές μου εδώ κι εκεί
τις ξεχνάω σε καθίσματα, σε ξένα παπούτσια, σε ποτήρια καφέ μιας χρήσης
σε αγκαλιές που δεν ξέρω πώς βρέθηκα
σε πατώματα που δε μπορούν να με σηκώσουν και τρίζουν και ραγίζουν

νομίζω ότι ραγίζω
γέρνει η μια μου πλευρά και κολλάω με χανζαπλάστ το κρανίο μου στη μέση για να κρατήσω τις σκέψεις μου στη θέση τους και να τις παρηγορήσω λίγο

νομίζω ότι θολώνω
ή το βαρομετρικό γύρω μου είναι χαμηλό και έπεσε ομίχλη 

πρώτη φορά χωράω μέσα σε τόσο μεγάλο χέρι
με έπιασε και με στράγγιξε κανονικά
και τώρα με άφησε σαν κακοπλυμένο πιάτο


και χαρτογραφώ τη μέρα με σκόρπιες λέξεις
κλαίω
καφές
πρέπει
σήκω
καθάρισμα
λες?
οδοντόβουρτσα
σκόνη
ήλιος
εκκρεμότητα
πέντε
τσούξιμο
πόρτα
πλυντήριο
χέρι
χ
ερ
ι

και ένα μυαλό που επουλώνεται 
και επαναπρογραμματίζεται
συνηθίζει στο φως
φυσικό ή τεχνητό
και του αρέσουν πολύ οι σκόρπιες λέξεις.
του αρέσουν οι συνδυασμοί που προκαλούν αμηχανία
του αρέσει να σε σκέφτεται ακριβώς όταν δεν πρέπει

τη βρίσκει με το χάος
τη χάνει με την τάξη
την ξαναβρίσκει με την αταξία
και γλιτώνει στο τσακ την τιμωρία.

και όταν χάνεται γελάει διστακτικά
γιατί δεν έχει βγάλει τις αμυγδαλές ακόμα.



--