Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

καυτερός βοτσαλιώτικος

γύρισα
χορεύοντας ανάμεσα στις πέτρες
περπατώντας
σαν κοινό αστείο
μέσα στον ήλιο και τα αγκαθωτά χόρτα

γύρισα
360 μοίρες γύρω από το φεγγάρι
περιμετρικά
και κατεβαίνοντας πάτησα σε μια ουρά από πεφταστέρι

''σ'έχω'' μου είπε η άμμος 
και προσγειώθηκα
ίσια κάτω απ'το φεγγάρι

απλωνόταν ο αέρας σε όλο το χώρο
μου έπαιρνε τα σκεπάσματα 
δε με άφηνε να κοιμηθώ
αυτός 
και το εγωιστικό τζιτζίκι
που έδινε εξετάσεις στη μονωδία
και εξασκούνταν ξημερώματα

κι έτσι άρχισα κι εγώ
να εξασκούμαι στο χορό

τον αβίαστο
τον ομοιοκατάληκτο
τον πετρωτό
αυτόν που σε βγάζει απ'το νερό και από τα ρούχα σου

τον καυτερό βοτσαλιώτικο
που σε κάνει να αναστενάζεις

τον χοροπηδηχτό μεγαλοπετρίτη
που σε κάνει πάλι παιδί

τον ανεβοκατεβαστό σκαλοπατητό
που σε κάνει να αμφισβητείς την ισορροπία σου

κάπως έτσι γύρισα

στο μεταίχμιο

μεταξύ χορού και περπατήματος

-οι υπόλοιπες λέξεις ήταν μέσα στη βαλίτσα, μαζί με δυο κοχύλια.-



μια μέρα θα φύγω
και δε θα ξαναγυρίσω
θα περπατάω
ώσπου να φτάσω
πού θα φτάσω?
θα μάθω στο δρόμο.
στις διαδρομές
στις διαδρομές
στις διαδρομές.


--



2 σχόλια: