Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

παρακαταθήκη

πιέζομαι να γράψω
γιατί με ξεζουμισμένο μυαλό κοιμάμαι καλύτερα
δε βλέπω κι εφιάλτες
και η άνοιξη μπαίνει ομαλά

με κοκκινόλευκο βραχιόλι
και αντηλιακό τριαντάρι

ο χειμώνας φεύγει και καλά

όπως κάθε χρόνο

και μένω 
μισή ώρα πριν το μάρτιο

να ψάχνω τζάκι να ανάψω
γιατί ήταν ένα από τα πράγματα που δεν πρόλαβα να κάνω το χειμώνα.

κοίτα να δεις
απωθημένα μιας άλλης εποχής.

έτσι θα λέμε από αύριο
ψάχνοντας τον κούκο στη μισοανθισμένη

ρημάδα

αμυγδαλιά.






(ένα από αυτά τα κείμενα 
που συμβαδίζει με τα σημεία των καιρών
και με τον καιρό ίσως ξεχάσω ότι το γέννησα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου